Kararmış sulara, günün yeni ışıkları düşüyordu. Kıyıya geldiğimizde, Cemal bana uzaklardan gelen İstanbul obüsünü gösterdiğinde, çoktan kayıkları gölün kıyısına bırakmıştık.

Yeşilin hâkim olduğu, eteklerinde çocukluğumuzun geçtiği, ilk sevdiğim kızla tanıştığımız yerden ayrılıyorduk artık. Ayrılık bıçak gibiydi… Yanımda sadece Cemal’i götürüyordum.

Araba yanımızda durdu. İçeriye girdiğimizde orta koltuklardan iki tanesi boştu. Hemen oracığa oturuverdik. Günün hüzün ışıklarıyla beraber uzaklara yolculuğumuz başlıyordu işte…

Tam gölü geçiyorken karşı dağın eteklerinin altında beyaz yazmalı Zeynep’imin bana doğru koştuğunu gördüm. Yolun üzerine geldiğinde ağlayarak baktı gözlerimin içine ve otobüs acımasızca Zeynep’imi ezdi geçti. Sonra güneş ağlamaya başladı. Hatta tüm Mavi Göl ve Mavi Dağ ağlıyordu.

O an içimden, bu dünyanın dibine mayın döşeyip her yeri darmadağın etmek istemiştim.
Oysa ne anılarımız vardı o Mavi Göl’de…
Herşeyi yarım tattığım gibi, aşkıda yarım tatmıştım. Zeynep’i kaybettikten 6 ay sonra bile, bir rüyayı bile bana çok görmüşlerdi…

Cemal beni İstanbul harem otogarında uyandırdığı anda, gözlerimden akan kanlı yaşları silerken, ben çoktan yenik ve yıkık bir şekilde geri kalan hayatıma adım atacaktım…

   Hayatta tek istegi idi belkide bu kendine bir sevgili bulmak saatlece onunla başbaşa vakit geçirmek .Kendine güven veren birini çok aradı özellikle  onsekiz yaşında diger genç kız arkadaşları gibi heyecanlı ürperek anlatamadı aşk masallarını.Yaşadıgı yer çok küçük postmodern bir kasaba idi böyle şeyler çok laf olurdu insanlar baylırdı dedikodu yapmaya ama onun umrunda bile degildi.Çocuklugunu yaşayamamış genç bir kız ne yapabilirdiki bu kasaba hem birini sevse sevdiği insan onu sevebilecekmiydi ??.Amansız bir hastalıkla mücadele ediyordu doktorların söylediklerine gibi  ömrünün son demi artık  son günleri idi yaşadıları.Tıp yetersiz kaldı yapılacak hiç bir şey yoktu artık bir muciziye inamak vaktiydi belki yarın  ölecekti.Kim ne yaptıysa yüzünü güldüremezdi bir sevgiliden başka zengin bir ailenin kızydıda ama nafile her şey boş .Aile büyükleri  genç kızı herşeye hazırlamak için bir  bir doktor arayama başladıklar  tadevi bahane edecekler doktor hergün gelip gidecek genç kız kendini daha iyi hissedecekti.Derken doktoru buldular doktor genç kızın durumu iyice dinledikten sonra teklifi kabul ettin ve kızın odasına çıktı.

  __Bak küçük hanım çok hasta oldugunu biliyorum hatta ömrünün  çok uzun olmadıgını kabul etmiş ve anlamış oldugunu biliyorum .Ama şu bilmelisin ki seni Yaratandan ümit kesilmez .Bunu kabul etmeni ve her gece dua etmeni istiyorum .. dedi

    ___Ama ben hiç dua etmedim nasıl dua edilir bilmem..

   ___Dua etmenin bir biçimi kriteri şekli yoktur seni yaratana tüm benliğinle yalvarmaktır..dedi ve Hz musanın bir hikayesini anlatarak devam etti..

   ___Bir gün firavun musaya demişki yarın tümm  halkı toplayalım ve hangimizin Tanrısı büyük gösterelim bir mucize sen göster bir mucizede ben demiş..Musa o kadar emin ki bir mucize göstereceginden sesini çıkarmamış bile firavunsa yarın tüm nehirleri tersine akıtacagını söylemiş.Öbür gün sabah uyandıklarında tüm nehirler tesine akmakta ..

   Musa:

 __ Tanrım ben senin elçinim neden bana yardım etmek yerine firavuna yardım ettin sabah uyandıgımda gördümkü nehirler tersine akıyor bu anlamak istiyorum..

 İlahi bir ses (be musa sen sabahlara kadar yattın uyudun firavun ise dua etti ben dua edenin duasını kabul ederim )  demiş

  Bu hikaye genç kızın çok hoşu gitmiş ve o günden sonra her gece kalkıp dua etmeye başlamış.Gel zaman git zaman doktorla o kadar iyi arkadaş olmuşlarki doktor onu tekrar hayata baglamış .Genç kız birdenbire bir gün doktora ölürken canını almaya gelecek azrailin nasıl olacagını sormuş..

    __Azrail o kadar yakışıklı ki bunu sana tarif edemem ama onu görünce belkide aşık olacagın delikanlı sanacaksın..

  Aradan günle geçmiş doktor bir master için Amerikaya gitmet zorunda kalmış döndüğünde tam üç ya olmuştu.Kızı merak etti eve onu ziyarete giitiğinde kapıyı evin hizmetçisi açtı kızı sordugunda hizmetçi onu içeri kabul etti ..

___Son nefesinde ben yanındaydım söylediği iki şeyi çok iyi hiisettim size ona dua etmesini öğretiğiniz için teşekkür etti.Her gece azrailin hayal ettiği gibi olması için dua etmiş ve  doktora söyleyin azrail onun dediğinden ve benim beklediğimden çok  güzelmişşşş

KADIN…..: 10,9 8 7 6 5 4 3 2 1 yeşil yandığında aynı dalgın haliyle usul adımlarla yolun karşısına yürümeye başladı.acele etmiyordu hiç. çünkü acele edeceği bir işi yoktu aklındaki karmakarışıklık tan başka.Orta refujuda geçip kaldırıma ulaşıp sebebini kendinin dahi çözemediği bir hareketle sağa dönmüştü.Oysa az önce yolun karşı kaldırımından aynı istikamette gelmişti.Bir an bunları düşünürken önünden geçtiği gazete bayisinden bir dergi almak istedi ve standa yanaştı.Göz gezdirirken önce kendimden başlamalıyım dedi içinden.Kendimden başlayıp şu pecmurde halimi bir değiştirmeliyim.Kadın bakımıyla alakalı dergilerden birine uzandı eli.Açıkçası hiçte aramadan gözüne ilk ilişeni çekip aldı yerinden.Parasını ödeyip hareket etmeden önce naylon ambalajını açıp olduğu yerde sayfalarını şöyle bir harmanlayıp bu işime yarayacak dedi.Başını kaldırıp karşı kaldırıma baktı tekrar.Sahil karşı tarafta diye geçti içinden.Ya bir banka otururum yada bir çay bahçesine diye düşünüp ışıkların olduğu tarafa yöneldi.zaten yeşil yandığı için hiç beklemeden karşıya geçip karşısına ilk çıkan hafif meyilli sokaktan aşşağıya yürümeye başladı.Sahile doğru iniyordu. İniyordu ama kafasında az önceki dalgınlığı yerine saçlarının rengi,şekli,gözlükler ini atıp alacağı lensin rengi hatta çok değil bir kaç kilo verdiğinde bu yaza uygun kıyafetleri tasarlamaya başlamış tı.Sokakta oyun oynayan çocukları gördüğünde arasıra aklından çocukluğundan enstantanelerde geçmiyor değildi.”ÇOCUKLUĞUM” dedi hafif gülümseyerek.Kafasında onbeş dakika önceki kopan fırtınalardan eser dahi kalmamıştı şimdilik;o dergiyi alıp değişmeye başlamalıyım kararını verdiğinden beri.Yürüdüğü sokağı enlemesine kesen yola geldiğinde sola döndü bu sefer. Meyil aşşağı doğru olduğundan deniz seviyesine inmesi gerekti ğiydi gayri ihtiyari yönünü belirleyen.Yada artık TIRMANMAK İSTEMİYORDU KİM BİLİR.

Köşedeki apartmana salvo yapıp döndüğünde yüzüne vuran meltemimsi rüzgarın deniz kokusu daha birgülümseme sine daha bir tebessümüne neden olmuştu.Rüzgarın saçlarını hafiften havalandırıp dalgalandığını hissedebiliyor du.Bir sokak kaldı galiba diye içinden geçtiğinde İlk sağa döndü tekrar.Karşısında alabildiğine uzanan deniz mavisini gördüğünde derin hemde şimdiye kadar hiç çekmediği kadar derin bir nefes aldı içine.Sonra bir daha sonra bir daha.sekiz on kere tekrar ladı bU hayata;yaşama dair alış verişi.İyi ki çıkmışım bu gün evden dedi kendi kendine.Bir haftadır kapanıp hapsettiğim hapisanemden iyiki çıkmışım.

Sokağı bitirdiğinde önünde sahille arasında sadece hızlı akan trafiğin olduğu bir cadde kalmıştı. Caddeyle arasındada bir çocuk parkı.Hiç düşünmeden parka doğru yürüdü.geniş alana yayılmış parkın çocukların kullanabileceği alanın haricinde oturup dinlenilebilecek ağaçlarla kaplı kısmı ve sere serpe serpiştirilmiş banklarına ilişti gözü.Öğlenin yakıcı sıcaklığından uzaklaşmak ve gölgenin ve gölgeyle beraber ortalığı sessizce harmanlayan meltem iriliğindeki rüzgarın kollarına bırakmak istercesine ağaçlardan birinin altında bulu nan banka doğru yürüyüp oturdu.Ey güzel Allahım dedi.Her hüzne bir çıkış kapısı veriyorsun.Ne güzel.

Banka oturup sırtını ağaca yaslar gibi yaslanmıştı bankın arkalığına.Hafifçe kaykılıp sağ ayağını sol ayağının üstüne bıraktığında çantasına doğru bir hamle yapıp bir sigara çıkardı.Elinde tuttuğu bir dal sigaraya bakıp değişime aslında senden başlasam iyi olacakya neyse dedi gülümseyerek ve devamında sigarayı dudaklarının arasına hapset meyide bir an geciktirmeden çakmağını çıkarıp yaktı.Aldığı derin nefesi sığındığı rüzgara doğru üfleyip dergiyi karıştır maya başladı.Bir iki sayfa çevirdiğinde başlıklarla karşılaştı. Tesadüf buya gözüne ilk ilişense Büyük puntolarla yazılmış “DEĞİŞİME NERDEN BAŞLAMALISINIZ” başlığıydı.Düşünmedi bile sayfa 59 u açtığından aynıbaşlığın altındaki öğüt niteliğinde makaleyi okumaya başlamıştı.

“Değişime insan önce beyninde başlamalı”diyordu.”Ne yaşamış olursanız olun hangi sızıların kucağında uyanırsanız uyanın her sabah;unutmayınki o uyandığınız sabahların asıl görevi size yeni bir başlangıç sunmaktır.Geçmişin peşinden sürüklenmek yerine içinizde beslediğiniz hüzünlü günlükleri bir kenara bırakıp hayatın akan nehrinde yeni bir kulaç atmanız gerekiyor.En azından yeni bir kulaç atmanız gerektiği inancının farkına varmanız.

Emin olun o dakika değişecek hayata ve kendinize bakış açınız.Daha bir sağlam basacaksınız o dakika ayaklarınızı.Çevrenize bakarken daha bir gülümseyecek dudaklarınız.

Unutmayın bu hüzünleri yaşayan ne ilksiniz nede son olacaksınız.Aldığınız nefes kadar doğal belkide bu yaşadıklarınız.Olmasa iyiydide oldu bir kere. Hadi toparlanmaya bu satırlarla başlayın.”

Devamını okumayı bırakıp derginin kapağını kapadığında hakikaten bir gülümseme yayıldı yüzüne.Başını etrafını görebileceği her yöne usulca çevirip alabildiğine seyretmeye başladı farketmesi gereken güzellikleri.Çimenlerden tutunda ağaç dallarına ağacın dallarındaki kuşcıvıltılarına hatta o cıvıltılarla bütünleşen parktan gelen çocuk cıvıltılarına kadar hepsini içinde hissedercesine sindire sindire duyumsadı içinde bir yerlerde.

Koskoca parkta sadece kendisinin olduğunu farketti.saat öğle sularıydı fakat çevresinde bir Allahın kulu görünmüyordu.Ya dedi içinden;bir tek sevgili bile düşmedimi bu saate dair bu parkın kısmetine.Düşe düşe benmi düştüm yani.Sevgiye küskün benmi?Aşkı aramaya çıkmış benmi.Nefes almaya çalışan benmi? Hoş görseydi ne değişecektiki bir kaç çift.Gene geçmişine dönecek,gene bitişleri hissedecek ve gördüklerinin kendisine hüzünden başka hiç bir getirisi olmayacaktı yaşadığı bu ana dair.

ADAM….:

Ahhh İSTANBULLLL…

Sen nelere gebe değilsinki.Bak bir köşesinde mekanına ev sahipliği yaptığın meyhanenin içindeki sarhoş bakımsız pecmurdenin hali ne durumlarda.Bir haftadır değişmeyi aklına dahi getirmediği pantolon gömleği bir tarafa;insan hafifçe açılıp nefes alınacak kıvama getirilmiş gravatı çıkarmayıdamı düşünemezki.Belliki ya meyhanede yatıp kalkıyor ya yatacağı yere gittiğinde öylece uzanıp bırakıyor kendini uykunun kollarına.Beklentisiz;hayattan bi haber.

“Aşk şarkılarından bir demet göndermekti içimden geçen bu akşam.sessiz çığlıklardan bir koparımlık fısıltı.kulaklarının;taaaa kulaklarının içine okşarcasına hissettiklerimi gönlüne yüreğine dair.Aşk şarkılarından bir demet göndermekti içimden geçen;sevdaya umarsız aşklara dair.ya nice sevmeleri sermek istedim ayaklarının dibine ya nice sevişleri..Bir terkedişmi zannettiğin sevgili bu yüreğin sana beslediği.Bu akşamında bilirim bir değeri olmayacak bakışlarında;yada uyurken mesela aklına gelmeyeceğim hiç bir zaman gelmediğim gibi.ya nice sevmeleri sundum avuçlarımda ya nice sevişleri dudaklarımın ucunda…..”
a.z

Dalıp gittiği rakı kadehinin bardakta bıraktığı damlacıklarında sayıklamıştı içinden geçenleri.Gömlek cebinden çıkardığı kalemin ucununda tabağın kenarındaki peçeteye aksettirmesine engel olmadı.Hoş ne işe yarayacaksa;Akşam kalktığında masayı toparlayan garsonun okuyup gülümseyerek başını sallamasından başka.

Her akşamın değişmez son noktası buydu.gelir içer içeceğini efkarlandığında aklından geçenleri bir peçeteye yazar ve orada unutup çıkardı.Ve devamında garsonun gülümseyerek okuyup peçeteyi gömlek cebine atmasıyla son bulurdu sözlerin yolculuğu.

Son kadehinin son yudumunu dudaklarından içeri yuvarlayıp
-”ohhh” dedi derinden.
-”Yeter bu akşam.Yeter bir haftadır katır yüküyle içiyorum zaten,Kıtlıktanmı çıktım ulan.Berduşa benzedik be.Şurda tanımayan biri görse halimizi bizi serseri sanacak yaa.”

Düşünceleri kendinede komik gelmiş olacakki gülümsüyordu yalpa vurmuş ayakları hesabı ödemek için kasaya yürürken.Dışarı çıkıp evin yolunu tuttu.Bu akşam diğerlerine nazaran az içmişti besbelli.Mantık silsilesi harekete geçmiş yarın sabah erken kalkıp güzel bir duşun ardından traşını olup belki bir hamama bile gitmeyi bir kese attırıp göbek taşına yatmanın hesaplarını yapar olmuştu.Olmuştu ama eve vardığında sanki son pecmurdeliğinin hakkını teslim etmek istercesine gene gravatını dahi çıkarmadan uzandı yatağa.Uzandı ve öylecede kala kaldı.Sızmıştı.

Ertesi sabah erkenden uyandığında dur ikidakka daha kestireyim mazeretine sığınmadan birden doğrulup yatağından fırladı ve duşa girdi. Kararlı bir insanın hızı vardı ayaklarında.On dakika kadar sonra çıktığında çayı ocağa koyup altını yaktı.Zigon sehpanın en üstte duran ve küçük olanını bir hamlede oturacağı kanepeye yanaştırıp kahvaltılık bir şeyler çıkarmaya başladı.Zaten üç beş zeytin beyaz peynir ve dil peynirinin haricinde geri kalanlar küfe yüz tutmuştu.”Yeter” deyip bu süre içinde kaynayan suyu demliğe boca edip televizyonda kanalları taramaya başladı bir iki haber bulurum hevesiyle.

-”Epeydir gündemden de düştük” dedi gülümseyerek.”Hoş güdeminde umurunda değildirimya…….”

çayını yudumlayıp iki gün önce aldığı ekmekle peynirdan atıştırırken gözü pür dikkat tv kanallarında dolanıp duruyordu.Kiminde bir an takılıp yakaladığı haberin ayrıntısını çözmeye çalışıyor kimini hızla geçip ilginç başka bir enstantane yakalamaya çalışıyordu.Bu aslında onun tamda bir hafta evvele kadar olan günlük yaşam standardıydı.Her sabahın değişmez sıradanlığı.Erkenden kalkıp işe gitmeden önceki herzaman yaptığı güncel rutin davranışı.Ama bu gün işe gitmeyecek olsada özlemişti açıkçası bu sabah kahvaltısı hallerini.İşte bu yüzden her gün iki bardak olan istikakını dört bardağa çıkarıp keyif yapıyordu.

SIYRILIYORDU YAVAAAAŞ YAVAŞ BERDUŞLUĞUNDAN.

Akşam üzeri eve dödüğünde önce apartman kapıcısına uğrayıp sabah çıkarken verdiği anahtarı aldı ve hızlı adımlarla asönsörün 4.kat düğmesine basarak yukarı evine çıktı.Daha kapıyı açar açmaz mis gibi temizlik kokusu yüzüne vurmuştu bile.

-”Afferim be gülten” dedi.”Şu koku yüzünden bile aldığın para helali hoş olsun.”

Ayakkabılarını çıkarıp terliklerini geçirdi ayağına ve salona girdiğinde başını bir daha salladı az önce mırıldandığını teyit edercesine.Kuş gibi hafif hissediyordu kendini.Bütün bir haftadan bir günde öylesine sıyrılmıştıki şu anı bir haftalık yaşamını silip süpürmüştü.mutfağa gidip bir duble rakı doldurdu kendine.Yanınada dolapta sabahtan kalan peyniri çıkarıp kanepeye kuruldu.Hafifçe kaykılıp her akşam kesintisiz içtiği bir tek dublenin keyfini çıkarmaya başladı.Rutine dönmüştü iyice.Bunu içip belki çok canı çekerse bir duble daha içip onbeş yirmi dakika oyalanıp gidip yatacaktı sabah erkenden kalkıp işine gitmek için.

Televizyonu açmayı aklına dahi getirmeden yalnızlığıyla başbaşa kalmanın tadını çıkarmak istercesine salonu şöyle bir süzdü dikkatlice.Bir hafta tamda bir hafta evvel bu evde kopan fırtınalı bir sevişmenin izlerini arargibi bakındı sağına soluna. Onun hemen devamında çıkan tartışmanın uzandığı boyutu geldi gözlerinin önüne.Her zamanki gözü karalığını yaptı gene diye geçirdi içinden.

Üç dört defa:

-”bak son noktayı koymadan iyice düşünelim istersen.İstersen bir süre ayrı kalalım ama bitti deyip çekip gitme.Sonucu ne halin varsa gör’e getirmeden düşünecek zaman bırakalım kendimize” diye defalarca söylemesinin hiç bir etkisi olmamış ve nedenini hala çözemediği bir kaçışa arkadan bakakalmıştı.Ve geri dönüşün olmayacak diye hayıflandığı geldi aklına.

-”Geri dönüşün olmayacak ve seni bir hafta daha yaşayacağım.Oda yaşadığmız aşkın son demi son kertesininde hakkını vermek için.Üzüntüsünü teslim etmek için. Sonrasında senden hiç bir şey kalmayacak bana.göreceksin…”

İçindeki kızgınlığı yüz hatlarına ve mimiklerine de yansımıştı.Dişlerşini sıktığı çene kemikleri ve şakaklarındaki gerilmelerden belli oluyordu.Üç sene önce başlayan delice bir aşkın son demleri ağır ağır sıyrılıp çıkıyor gibiydi tüm bedeninden.Bütün feda ettiklerinin pişmanlıklarının bütün izlerini lime lime ettikçe düşüncelerinde bittiğini bu günün son olduğunu hissediyordu içinde. Evini bırakıp çıkarken bile bu derece gerilmemişti hatırlıyordu. Hatta eşine verdiği sözü çınlar gibi kulaklarında yankılanması hala devam ediyor gibiydi.

-”Kızıma daha düşkün olacağım göreceksin.Bu ayrılık hepimize iyi gelecek.Sizlerle daha fazla ilgileneceğim. Hem bak bütün tahsil hayatı boyunca yetecek kadar parayı bankaya bloke ettim.Ünüversiteye başladığında isterse gidip yurt dışında okuya bilecek.Sende hayatını yaşa.Üzmeyelim birbirimizi ve buna alışmaya çalışalım.Hadi topla kendini.”

O üç seneden sonra ayda bir kere bile görmeye gitmediği kızı geldi gözlerinin önüne.

“-Ne çabuk büyüdü. Özledim” dedi içinden “yarın akşam birlikte sinemaya gidelim.Hem isterse annesinide alırız.”

ANNESİ???????

TERKEDİLEN EŞ…: “Ağarmış her saçımın hesabını soracağım senden.Beni bırakıp gidişini hafif atlattın zannetme.Bir gün gelipte terkedildiğinde ben geleceğim gözlerinin önüne kızın gelecek.Geri dönmek isteyişine cevap dahi vermeyeceğim sırtımı dönüp gideceğim göreceksin.Yıllanmış her yaşımın hesabını soracağım senden.Yaşadığın yılları keyifli bitecek zannetme.Yalnızlığın prangaları vurulduğunda ellerine bana mahkum hissedeceksin kendini.Bana çaresiz.Bakarsam dayanamayıp gözlerinin içine sana acıdığımın izlerini görmeyi ihmal etme. çaldığın bütün hayallerin hesabını soracağım senden.sana benim hesabımı soracağım…..

Sana kızımın hesabını soracağım…………….

Bizim hesabımızı……….”

Ergenliğe geçiş dönemindeki bir kızın tüm sorumluluklarını üzerine almış bir kadının yorgunluğu bıtkınlığı isyankarlığı ne derece hissedilirse öyle hissediliyordu genç kadının yüz hatlarında.Kolay değildiki yalnızkığa karşı tüm gardını alıp meydan savaşına çıkmak.Kolay değildiki bir terkedilmişliğin ardında kalmak.Ardında kalan hayallerin sahibi olmak.Yüke vurmak kendini.Sırtlayıp tüm acıları yokuşa vurmak.Tırmanmak.Kolaysa gel tırman diyesi geliyor yazanın içinden.Ah dedip kendini tüm hayata pranga vuran birini anlamak kadar zor değilmidir aslında yaşamak.Ne güzel söylemişti oysa değilmi cerrah paşa sanığı:

HERKESİN BİR DERDİ VAR DURUR İÇERİSİNDE……..

Okulda arkadaşlarının içinde babasızlığını gizlemeye çalışan bir çocuk sahibi olmak.Çocukluktan gençliğe taşımaya çalışılan bir hayatın sorumlusu olmak.Dik tutabilmek.Yaşatılan aslında utancın perdeleyicisi olmak.her şey olmak.ve bu herşey oluşlardaki savaşın içinde kendini unutmak.Unutmak zorunda kalmak.TERKEDİLMİŞ,YALNIZ BIRAKILMIŞ,TÜM SORUMLULUKLAR ADETA KAZIK ATAR GİBİ ÜSTÜNE YIKILMIŞ BİRİ OLMAK!!!!!!!!.

Kendinde bulduğu adeta son gücü kullanarak halıyı sildiği bezi kovaya atıp son bir hamleyle belini tutup doğruldu.Kovayı banyoya bırakıp geri geldiğinde “SEN BÜYÜKSÜN ALLAHIM” diye geçirip içinden yığıldı sanki koltuğa.

Yazanın notu…:

Sahte heyecanlarla başlayıp yaşanılan yada yaşanıldığı zannedilen herşeyin helede aşkın dibe vuruşunun ardındaki zıplayışın en fazla bir hafta sürdüğü sonrasındaki sıçrayışın yeni bir heyecana gebeolduğu muhakkakta. Geride kalanın acıyla bırakılanın terkedilenin belki yaşam boyu izini süreceği çırpınışın kahroluşun sıçrayışı her ne kadar heyecan doğursada o en sevdiğini zannettiği biri tarafından “denizin ortasına” bırakılışındaki ilk şaşkınlığın burukluğun izleri seneler geçsede unutulmayacağına inanıyorum.

ASLINDA OLANINDA ÇOCUKLARA OLDUĞUNU DÜŞÜNÜYORUM…. BÜTÜN YALNIZ ANNELERE ARMAĞAN OLSUN..

Ellerim titriyor bu gece, damlalar dökülürken yere gözlerimdeki gecene ses etmiyor. Hayalin karşımda susarken dudağım yalnızlığa kilit vuruyor hissettirmeden.

İşte o da gidiyor senin gibi ,uykuya hasret gözlerimin son çığlığında bitiyor işte.

Bilinmez duvarların öyküsünde her saat başı ayrılık yıldönümünü sesleten yüreğim sirenlere kurulu yaklaşıyor …

Unutamıyorum ne seni,ne de ayrıldığımız günü. İkisi de aynıydı; bir seferlik,.. tek perdelik yıkılışın acuze hikayesi. Sevdin bir yandım! gittin bin vuruldum. Haberin yoktu senin seviyorum derken aşkınla kurduğum düşlerden ve sensiz seni yaşadığım gecelerden.

Bir saat gibi kurup acımasız alarmlara çekip gitmiştin öykümüzü.
İşin korkunçluğu bu alarmı beynimden susturan yoktu.
Her yerde uğultulu şizofrenler gibiydi gördüğüm sevgililer.

Bir düş dilediğim bin yaşını döktüğüm, içince içimden geçer miydin sevdiğim

Şeb-i yeldayı müneccimle muvakkıt ne bilir
Mübtela-yı gama son kim geceler kaç saat(*)
Sabit

— Şıp, şıpp, şıppp…

Kafatasıma damlayıp durma lütfen… Düştüğün her damla seni yeni filizlerle sen onmanına eklemekte tekrar tekrar. Her gülüşün ırmak ırmak akıyon zaten! Bazen dudaklarından çıkan fırtınalar savursa da daha güçlü büyüyon baharınla. Badem ağaçları gıptayla bakmakta geçişime.

Tık… Tık tık tık!

— Efendim.
— Oğlum, daha uyumadın mı sen? Bak gözlerin şişmiş, kıpkırmızı olmuş.
— Yok, uyuyamadım. Su çarptım yüzüme, belki uykum gelir diye.
— Ben de su sesine uyandım. Banyonun ışığı da açık olunca… Merak ettim.
— Merak etme sen, yatarım birazdan.
— Hadi oğlum, uyu artık. Yarın işe gideceksin. Saat gecenin kaçı olmuş.

***

Ah anacığım, nasıl da rengi görüyonsun. O kırmızılık benim ‘kon’um, ‘fer’im. Gözlerimdeki karanlığın ışığı… Sıcaklığı tutuyon beni ayakta.

Kaç geceler dolaştım aklımın sokaklarında. Sanki yine dönmüşüm çocukluğuma ve körebe oynuyonuz seninle. Nedense hem kör hem ebeyim. Nafile arayışlarda kokunu soluyon ellerim. Oysa tüyden hafif, şekerden leziz rüyalarıma girebilmekti niyetim.

Dargınmış bana rüyalarım; haberini yakazalarımdan aldım. Kıskanmış sana yatıp senden uyanışlarımı. Hâlbuki ne severdi gözlerimi. Rüyalarım kaçırır gözlerimi, uyku salonunda valse kaldırırdı: Her gece uçuşan etekleriyle dans ederlerdi.

Hadi al beni koynuna yatağım, eski günlerimizdeki gibi. Sıcacık kollarınla sar beni. Engin denizinde sımsıkı sakla. Dönenip durmak istemiyonum hayallerin çıkrığında. Arı suyuna uzanıp boylu boyunca unutmanın tadına varmak istiyonum.

Unutmak istiyonum: unutup diğer her şeyi, senle dolmak.

Yok, olmuyon… Zamanın mengenesine duvarlar da eklendi sanki. Yakmalı sinirlerimi sokağın soluğuyla. Senin çuvaldızını dengeler mi soğuğun iğneleri? Ya da soldurur mu nefesimin aşk pembesi rengini? Yüreğim senin kırmızında…

***

Gıcııırrrrrrrrtt…

- Kimdir o!
- Benim baba, uykum kaçtı da…
- Hırsız girdi sandım, kapı açılınca…
- Deniz kenarına gidiyonum. Belki uykum gelir.
- Oğlum gecenin bu saatinde çıkma istersen. Neredeyse sabah oldu. Aman ha! Başına bir iş gelir. Hem bu soğukta…
- ¬¬Yok, yok konkma… Birazdan gelirim, ben.
- Gitmeseydin iyiydi ama… Ayaz vardır şimdi dışarıda; iyi giyindin mi?
- …
- Gecikme olur mu oğlum? Aklım sende kalmasın.
- Tamam…
***

Deniz kenarındayım: senin yanında… Kurşuni saçların oynaşıyon gözlerinin parlak ışığının önünde. Berrak sesinin çağıltısı getirdi ayaklarımı buraya kadar. Nefesin dört bir yanımdan akıyon, iliklerime işlercesine. Gözlerim gecenin kandillerini bir bir yakıyon, çakmak çakmak. Gecenin gözlerinden tek tük kaçamak ışıltılar dökülüyon titreyen tenine.

Bak, dinle! Ayaklarımın altında çakıl taşları ağır iniltilerle, sana fısıldıyon sevgimi. Otuz iki diş vurup kalbime, dudak mührüyle gizlenmişim. Sana değil, kendime bu serzenişim. Ne zaman dönse dilim senle bana, lal olup kalbim, bu kör sevdayla bilenmişim.

Bir zamanlar hükmettiğim kelimelerimi sana gönderdim. Şimdi onlarsız bir yitik kandilim. Onlarla birlikte gitti, tüm bildiklerim. Şimdi elinden şekeri alınmış çocuklar gibiyim; peşinden koşup yakalamalı mıyım, yoksa gidişine üzülmeli miyim?

İşte yine haber veriyon ufuklar bir seninle sensiz günü daha. Güneş işlemekte kızıl saçlarını gecenin siyah bahtına. Artık ben de dönmeliyim sırça sarayıma. Yenilerini eklemeliyim çaresiz kırılışlarıma. Saatleri dakikalara, dakikaları saniyelere tutuşturup el ele yürümeliyim yalnızlığıma.

Hayır, hayır bilmemelisin. Sen sırsın aynayla aramızda, beni bana gösteren. Var mı hiç aynayı hissedip içini, sırrı, gören? Sadece ustadır ‘sır’ın sırrını bilen. Ve topraktır onları sonsuz uykularında sessiz sakin örten.

***

- Günaydın… Oooo! Çay da hazır, ellerine sağlık hanım.
- Günaydın, hadi otur sofraya. Ben oğlanı kaldırayım.
- Bırak, biraz daha uyusun. Gerçi uyumamıştır ya!
- Bey, fark ettin mi oğlanı?
- Fark ettim ya… Gecenin kör yarısında deniz kenarına indi. Bu soğukta hasta edecek kendini. Ne zaman eve geldi, duydun mu sen?
- Ezan vakti döndü. Kaç gecedir böyle; sana demedimdi. Ne zaman uyansam ayakta…
- Genç o! Kavak yelleri eser şimdi onun başında.
- İyi de bey, ne olacak bu oğlanın hali.

__________

(*) En uzun geceyi, yıldızlara bakanlar ve takvim hazırlayanlar (astronomlar) ne bilir. Gama müptela olan kişiye (aşığa) son ki geceler kaç saattir.

Kanmak istemişti belki de, şimdi ise önünde aslında bildiği ama hiçbir zaman inanamadığı gerçekler dipdiri bir kadın çıplaklığında duruyordu. Olabilirdi diye geçirdi içinden, ama neden olmamıştı, bunun olmaması için bir çok sebep olabilirdi, zaten insan kendini aklamaya çalışmaya görsündü.. Şimdi onu beyaz bir hastanenin soğuk duvarlarına bırakmalıydı belki de bir daha almamacasına soğuk ellere, beyaz yüzlere teslim etmeliydi. Neden böyle oldu diye geçirdi içinden hâlbuki şimdi çirkin bir kelime gibi gelen soğuk, onunla geçirilen bir şubat günü ne de güzeldi.. Beraber üşümüş, karlar üstünde yürümüş, birbirlerine sarılıp ısınmışlardı. Sonra kulübenin birine sığınıp bir bardak salebi paylaşmışlardı. Daha sonra beraber..
Düşünürken sertçe bir el omzunu tuttu “beni takip edin” dedi, aynı sert elin dozunda bir ses. Dediğini yapıp onu takip etti, gözleri kaçmak istiyordu aslında bedenini bırakıp. Biraz sonra zihninin ve ayaklarının onu görmek zorunda bıraktığı görüntüye tahammül etmek istemiyordu gözleri, yalvardı adama gözleriyle ve bir ses çıktı sonunda genç kadının titrek bedeninden “nerde? “ Adam bir şey demedi soğuk gözleriyle son bir kez genç kadına baktı ve önünde duran kapının parmaklığın sürgüsünü çekti…
Eve geldiğinde hala ağlıyordu içinde o kadar büyük bir şey parçalanmıştı ki inandığı tüm değerler, tüm insanlar aslında belki de koca bir yalandı. Neden böyle oldu dedi içinden ama cevap yoktu, aslında sorularda yoktu her şey ortadaydı. Onun gerçek sorunlarıyla yeterince ilgilenmemiş, ona sadece belki de sebepsiz yere inanmayı seçmişti. O ne zaman “boş ver” dese hep boş vermişti. Neden hiç merak etmemişti, neden hiç sormamıştı… Koca bir vicdan azabı hiç susmayan bir çığlık şeklinde şimdi kulaklarında çınlıyordu. Adamın sürgüyü çekişi ve o an, o kahrolası beyaz gömlek, kolları gömlekten seçilemeyen bir adam ve o adamın çocuk bakışları… O ana kadar acıyı hiç bu kadar iliklerinde gezinirken hissetmemişti. Gözlerine baktı, tüm gücüyle kendini zorlamasına rağmen yüzüne anca belli belirsiz bir gülücük kondurabildi, “canım” dedi -canından şüphe etti- bir ses bekledi, önce ürkek baktı genç adam, sonra belli ki bir şey onu konuşmaya itti ve o da zaten az sonra anlaşıldı “bana toz mu getirdin?” dedi ürkek bakışlarıyla. Kendini biraz daha zorladı genç kadın o an hiçbir şey düşünemiyordu sadece içinde dayanılmaz bir ağrı, boğazında koca bir yumruyla zar zor bir şeyler söylemeye çalıştı ağzından dökülenler boğuk bir tonla, belli belirsiz kelimelerde işitildi; “iyi olacaksın” !!
Acaba iyi olabilecek miydi doktorlar çok uzun zamandır kullandığını söylemişlerdi beyaz zehri, belki biraz daha geç kalınsaydı şimdi burada bile değildi. Neden o son aşamasında öğrendi, neden hiç merak etmedi… “Neden” dedi son bir kez sonra ağlamaktan şişmiş gözleri yavaşça kapandı. Rüyasında kim bilir neler görecekti ama ne beyaz duvarları ne beyaz bir tozu ne de beyaz herhangi bir şeyi görmek istemiyordu. Nedeninin beyaz bir toz olduğu, sonucunun da beyaz duvarların ayrı bıraktığı bir sevdaydı onunki! …
Onu çok özlemişti, uzun zamandır birbirlerini görmüyorlardı, koşa koşa sahile indi elinde bir demet kır çiçeği ile orda bekleyen oydu, şimdi ona doğru koşmaya başladı. Ona yaklaştıkça sevinci artıyordu, en sonunda işte artık onun boynuna kollarını dolayabilmişti, ne uzun zaman olmuştu kokusunu solumayalı, ne uzun zamandır görmemişti bakışlarını. Yüzündeki solgunluğu bir süre sonra fark ettiğinde ise genç adam yolun onu yorduğunu söylemişti. Kolay değildi, uzun yoldu. O da üstünde daha fazla durmadı özlemişlerdi birbirlerini, özlem gidermek daha cazip gelmişti, şimdi düşündüğünde ne kadar bencil olduğunu kavrayabilmişti, hep böyle anlık sevinçlere satmıştı aşkını. Ne zaman ona bu tarz sorular yöneltse tartışırlardı, bir ara iyice sıklaşmıştı bu tartışmalar, en sonunda genç kadın bu gerginlikten kaçındığı için fazla ses çıkartmak istemiyordu, ona güvenmeyi seçmişti ya da ona güvenmek sorunda kalmıştı. Çünkü aralarında geçen bu tartışmaların onu kaybetmesine neden olmasından korkuyordu. Sebebini bile bilmediği bir gerginliğe feda edemezdi aşkını, öyle düşünmüştü o vakitler. Bu büyük bir acıydı, şimdi ise bu acının çok daha fazlasını hissetmekteydi yüreğinde…
Gözlerini açtığında bir an neler oldu diye düşündü sonra gözlerinin yandığını hissetti, daha sonra bir kuş sesi duydu ve birden bire gözünün önünden o istemediği sahneler geçiverdi. Yaşanması gerekti, üzülerek bir şey olmuyordu ayağa kalkıp lavaboya gitti yüzüne su çarptı aynaya bakarak bir kaç haftada ne kadar değiştiğini düşündü. Ellerini yavaşça gözlerinin altında gezdirdi… Direnmeliyim dedi, o ne kadar mücadele veriyorsa bende ona o kadar destek vermeliyim. Doktorlar vücudunun çok tahribat aldığını söylemişlerdi, zehir uzun yıllardır onu yavaş yavaş ölüme götürmekteydi bu sefer kriz baya güçlü gelmişti üstelik bunun yanı sıra kriz esnasında da vücudu oraya buraya çarpılmaktan yara içinde kalmıştı. Kurtulabilecek mi diye düşündü, üstelik kaçmaya da teşebbüs edebilirdi. Daha sonra bir kuş sesi duydu tekrar, demin bu ses gözünün önüne içini acıtacak görüntüleri getirirken şimdi içine bir umut aşılamıştı. Birden gözleri parladı hemen odasına koştu, üstüne en güzel kıyafetlerini giydi ve soluk yüzünü az da olsa renklendirmeye çalıştı. Onun yanına gidecekti, ona umut olacak, beraber direneceklerdi. Yanına gittiğinde o da sanki her zamankinden daha iyiydi, en azından gülümsüyordu ve üstünde beyaz gömlek yoktu. Beraber yürüyüşe çıkacaklardı az sonra. Kuş seslerini beraber işitecekler, yaşadıkları güzel günlerden bahsedeceklerdi. Belki zehre karşı direniş mücadelesinin çok başlarındalardı ama direnmeyi bilmek, ona moral olabilmek gerekliydi… Karar vermişti elinden geldiğince ona destek verecekti, hiçbir zaman pes etmeyecekti; çünkü o buna değerdi… İnanıyordu artık; kurtulacaktı! … Onunla yaşamak onunla yaşlanmak istiyordu, ilerde belki hayatlarını paylaşabilecekleri bir çocukları da olurdu. Bir geçseydi şu zor günler, ilerde kim bilir neler paylaşacaklar ne sevinçlere ortak olacaklardı. Ah bir geçseydi yeter ki şu günler…
…
Uzaktan gelen bir çocuk sesi duydu, çocuk anne diyordu hemen cama çıktı ve o da çocuğa seslendi. Seslenen kızıydı, arkadaşına gitmek için izin istiyordu. Gülümsedi ve ona fazla geç kalmamasını söyledi. Evde yalnızdı, bugün izin günüydü ve anlaşılan kendiyle geçirmesi gereken önünde uzun bir gün onu bekliyordu. Mehmet akşama gelecekti, bugün belki fazla mesai de yapardı. Uzakta çalan bir şarkı duydu, en sevdiği koltuğa oturdu, eskiden çok sevdiği bir şarkıydı bu. Şimdi ise tozlu raflara kaldırdığı anıları yavaş yavaş zihninde canlanıyordu. Yüzünde buruk bir tebessüm belirdi. Acaba nerdedir şimdi diye düşündü, onu hiç unutamamıştı, yaşadıkları güzel günleri düşündü daha sonra beraber direndikleri günleri, sonra beraber nasıl zaferi kazandıklarını sonra veda edişleri.. O gitmişti ve ondan başka kimse olamaz artık diye düşündü bir süre, onu nasıl unutabilirdi, ya da onunla yaşadıklarını başka kiminle yaşayabilirdi, ama 3 yıl sonra karşısına Mehmet çıktı. Mehmet`le kafa yapıları uyuşuyordu ve efendi bir adamdı Mehmet, iyi de bir işi vardı. Daha sonra bir de kızları oldu, adı; Eylül. Onunla da kızları olsaydı adını Eylül koyacaklardı. Acaba onun da çocuğu olmuş muydu, evlenmiş miydi, nerde nasıl yaşıyordu… Çok eski bir şarkı onu nerelere götürmüştü, aklında neler canlanmıştı sanki hepsi dün olmuş gibiydi nasıl geçmişti bunca zaman. Hastaneden ilk çıktıkları günü hatırladı, beraber hemen sahil kenarında ki o yere gitmişlerdi çay içmeye, çok önceden planlamışlardı bunu. Gelecek hakkında konuşmuşlar, artık hiç bir şeyi birbirlerinden saklamayacaklarına dair söz vermişlerdi. O zamanlar ondan ayrı bir gelecek deselerdi gülüp geçerdi ama şimdi o zamanların gelecek kavramının içinde yer alıyordu ve akşama eve gelecek olan adam başkaydı, yemekleri bu sefer ona değil Mehmet`e yapmıştı. Kızının adı evet Eylül` dü ama başka bir bahardandı. Onsuz bir bahardan. İçi sızladı, aradan geçen yıllar belleğinde ki onu belki başka şeylerle kapatmıştı ama hiçbir zaman unutturamamıştı. Sonra; “gitmek zorundayım” deyişini hatırladı, onun gerçek anlamda hayata dönmesi için iyi bir fırsattı, burada insanlar ona istemeden de olsa bazen acıyarak bakıyor, Bazen de göz ucuyla bakarak birbirlerine bir şeyler söylüyordu. Belki zamanla düzelir gibi oluyordu ama insanlarla arasında ki hava aslında hiçbir zaman o samimiyetsizliğinden kurtulamıyordu. Bencillik yapıp onu burada tutmak istememişti, ne zamandır peşinde olduğu bir işti, onun geleceği içinde önemliydi bu ve onun neler yaşadığını bilmeden ona önyargıyla yaklaşmayan insanlarla beraber olacaktı. O uzun zamanda kalsa orda onu bekleyecekti. Bir gün bir mektup gelmişti ve artık onu beklememesi gerektiğini, burada daha ne kadar kalacağını bilmediğini yazıyordu. O mektuba da cevap yazmıştı ama uzun zaman cevap alamamıştı. Bir süre sonra o da pes etti. Artık hayatına devam ediyordu. Şimdi ise aradan tam 9 yıl geçmişti. Hala ondan ne bir haber ne de başka bir şey vardı. Böyle bitmemeliydi diye düşündü. Bir müddet öyle kaldı ve sonra telefon sesini işitti. Arayan Mehmet`ti, geç kalacağını söylüyordu. Sonra içeri geçti, geçmişe yaptığı küçük bir yolculuktan sonra çok beğendiği bir kitabın sayfalarını tekrar karıştırmaya başladı…
Aradan uzun yıllar geçmişti. Arada eşten dosttan onun hakkında haberler alıyordu. İyi bir anne olmuştu, iyi bir emekçi kadın. Uzun kızıl saçları yaşı ilerledikçe kahverengi olmuştu, sonra bir kızı; Eylül. Bu adı koyduğunu işitince içi sızlamıştı. Bizim kızımız olabilirdi diye geçirmişti içinden. İlk ayrıldıkları zamanlarda her gün neredeyse konuşuyorlardı, ona oraları anlatıyor, alışmanın zorluklarından bahsediyordu. Bir süre sonra başına hayatını değiştirecek olan kaza gelmişti, iki bacağı da artık tutmuyordu. Bunu ilk öğrendiğinde sadece kendini düşünüyordu, hayatında nelerden mahrum kalacağını… Kimseyle konuşmuyordu. Bir süre sonra onu düşünmeye başladı, onun kendi için ne kadar çabaladığını, en kötü zamanlar dahi yalnız bırakmadığını… “ne çok eziyet ettim ona istemeden” diye geçirdi içinden “şimdi de tekrar ona döndüğünde sakat bir insana bakmak zorunda bırakacağım”. Bu kadarı fazlaydı, sevgisi için bir fedakârlık yapma sırası ona gelmişti. Bu belki onu üzecekti ama kısa sürede geçerdi. Diğer türlü ondan hayatını istemek olacaktı, biliyordu isteseydi verdi, ama bunu yapamazdı. Bir şekilde hayatını onsuz kılmasını sağlamalıydı, bunu yolu ona bir mektup yazıp artık kendisini beklememesini söylemekti, zaten uzakta olduğu için ayrılık fazla zor olmayacaktı. Ve aradan geçen yıllar; onun evlendiğini, çocuk sahibi olduğunu duyunca bir yandan içini saran hüznü getirirken, bir yandan da doğru karar aldığını düşündürüyordu. “Umarım mutludur” diye geçirdi içinden. Zaten sevgi neydi ki, sevdiğinle olmak mı, tenini solumak, gözlerine bakmak mı, insan bir başına da yaşayamazsa sevgisini –dilerse yıllarca- nasıl sevgi derdi ki ona… Yani; eylülü seviyorsun diye illa havasını mı soluman gerek, bazen dalından düşen sarı yaprakları görmekte yeter insana…

Ogün içimde bir sıkıntıyla kalktım yataktan,bilmediğim birşey anlamadığım bir karamsarlık vardı üzerimde…
Sesini daha iki gün önce duymuştum oysa,ama aklımdan çıkmıyordun o gün.
Saçma sapan düşüncelerle boğuşuyordu yüreğim,o an bir telefon çaldı ve karşımdaki ses sendin…
İyi olduğunu bilmek rahatlatmadı beni,o sıkıntıyı atamıyordum üzerimden…
İçimdeki sıkıntının sesime yansıdığının farkında değildim sen sorana kadar.Sana “iyiyim” derken bile sesimin titrediğini farkettim.
Sende çok sessizdin o gün,havadan sudan konuştuk önce ve bir an ikimizde sustuk.Sonra sen adımı fısıldadın yavaşça “sana birşey demek istiyorum” dedin aynı ses tonuyla.”Seni dinliyorum” diye cevap verdim.”seni seviyorum” dedin sessizce…beni canından çok sevdiğini biliyordum ama ilk kez duymuştum bu sözü senden.Sen duygularını rahat dile getiremezdin ilk kez söylemiştin bunu bana…
Yinede içimdeki sıkıntı gitmemişti, “bende seni seviyorum” dedim telefonu kapatmadan önce son kez fısıldadın “seni seviyorum” diye.
Yaşlı gözlerle kapattım o gün telefonu ve bir türlü kurtulamadım o sıkıntıdan.
Çok değil ertesi gün aldım acı haberini, “o öldü” dediklerinde inanamadım.Daha birgün önce konuşmuştum seninle gelmene birkaç ay vardı,öyle sevmiştimki seni buna inanamazdım…
Şimdi yıllar geçti o günün ardından ama ben seni unutamadım…Yıllar acmasızca geçip gitti,hiç düşünmemiştim o gün sesini son kez duyacagımı,hiç düşünmemiştim bana söylediğin o sözün son söz olacağını…
Hala kulaklarımda çınlıyor sesin,aynı o günki gibi bir uğultu sarıyor yüreğimi ve sen sesleniyorsun bana…SENİ SEVİYORUM…SENİ SEVİYORUM…SENİ SEVİYORUM…

Mutluluktan uzak hüzünlerle büyüdüm ben. Acı çekmediğim bir gün bile yoktu. Aslında çok zengindik. Ama ailemin tek mutluluğu, konken partileri ve kumarhanelerdi.Anıları düşünerek dileniyordu Engin. Onu gören uzamış sakalının, yırtık elbiselerinin içinde, geçmişinde varlıklı olduğunu anlayamazdı.
Nilgün hergün parktan geçerek işine gittiğinde görürdü Engin’i. Para vermeden geçemezdi. Birgün merak edip ismini sormuştu yalnızca.Aslında yaşamını da merak ediyordu.Bir gün elbet sorarım diye düşünürdü hep.Nilgün mütevazi bir ailenin kızıydı. Mutsuz bir nişanlılık geçirmişti.İki gün oluyordu ayrılalı. Oysa hayallerinde evlenip mutlu olacaktı. Ama nerdee.. beklediği gibi geçmemişti nişanlılığı. Büyük sitres içindeydi. Aklını nedense Engin’e takmıştı. Bir bakımada iyi oluyordu. Düşüncelerinden uzaklaşıyordu en azından.
–Engin’e güzel kıyafetler giydirsem, yıkansa, traş olsa nasıl olur acaba.
Saçma bir düşünceydi belki, ama kafasına da koyduğunu yapan biriydi.Bir gece iş yerinde mesaiye kalmıştı. Saat geçti.Eve gitmesi için parktan geçmesi gerekiyordu. Kendi kendine
–Hertaraf aydınlık birşey olmaz diye telkin veriyordu.
Parkın sonuna geldiğinde bir bankta bir adamın yattığını gördü. Onun yanından geçmesi gerekiyordu. Bayağı ürktüğünü hissetti. Adamın yüzüne bakınca bankta yatanın Engin olduğunu anladı. Engin de gözünü açmış ona bakıyordu.
–Bu saatte ne işiniz var burada.
–İşim geç bitti. Evim de iki sokak ötede.. Parktan geçmem gerekiyordu.
Nilgün fırsat bu fırsat Engin’le konuşmam gerek diye düşündü.
–Yanınıza oturabilir miyim?
–Ne demek buyrun.
Nilgün Engin’in yanına oturmuştu. Engin den gelen dayanılmaz koku, onu rahatsız etmeye başlamıştı. Ama belli etmemeye çalıştı.
–Sizi çok merak ediyorum. Lütfen bana hayatınızı anlatır mısınız?
–Gördüğün gibi pis bir dilenciyim. Neden merak ediyorsunuz.
–Konuşma şekliniz kültürlü birine benziyor. Ben de anlıyamıyorum. Kimseyi merak etmem aslında. Ne olur sıkılmazsanız anlatın.
–Geçmişi konuşmak hiç hoşuma gitmez. Ama sizi kırmak istemem.
–Sağol Engin çok teşekkürler.
–Ben tek çocuk olarak büyüdüm. Ailem şımarık olarak yetiştirdi beni. Dadıların elinde hizmetçilerle büyüdüm. Babam çok zengindi. Benimle ne annem ne de babam ilgilenirdi. Annem konken de babam da kumarhaneler de sabahlardı. Özel okullar da okudum. Yüksek öğrenimimi de Amerika da yaptım.
–Gerçek mi insanın inanası gelmiyor.
–Amerika dan döndüğümde ailem, zengin bir fabrikatörün kızıyla nişanladı beni. Önceleri istemedim.Ama sonraları deliler gibi sevdim. O da beni çok seviyordu. Düğün hazırlıklarına bile başlamıştık.
–Eee sonra..,
Gözleri faltaşı gibi açılmıştı. Merakla Engin’i izliyor anlattıklarına inanamıyordu.
Üniversite mezunu bir dilenci diye içinden düşünüyordu.
–Ben Amerikadayken babam herşeyini kumarda kaybetmiş. Onun için beni de zengin arkadaşının kızıyla evlendirmeye karar vermiş ve kimseye de durumunu belli etmemiş. Biz evlendikten sonra kayınpederden borç para istiyecekmiş. Ama herşey öyle çabuk gelişti ki bir anda ailecek sokakta kaldık. Haciz memurları herşeyimize el koydu. Tülay’la yani nişanlım birbirimizi çok seviyorduk. Babası durumumuzu öğrenince ayırdı bizi.
Ben ruhsal bunalım geçirdim. Bir sene hastanede psikolojik tedavi gördüm.
Yani akıl hastanesinde yattım. Ailem bu müddet zarfında beni aramadı. benim de aklım yerinde değildi. Sonradan öğrendim babam intihar etmiş, annem de acılara dayanamayıp kalp krizinden ölmüş.
–Çok üzüldüm Engin. Peki bukadar tahsil yaptın çıktıktan sonr işe girebilirdin.
–Girmez istemezmiyim. Akıl hastanesinden çıktım diye beni kimse işe almadı. Birgün Tülay’ı gördüm. Evlenmişti. O beni görmedi. Ondan sonra dünyaya boşverdim. Hangi tanıdığın yanına gittiysem beni misafir bile etmedi.
Ömrüm parklar da geçiyor. Birkaç kuruşla da karnımı doyuruyorum.
–Anladım zor durum. Geç oldu benim gitmem gerek teşekkürler herşey için. Görüşürüz Engin.
Nilgün hızlı adımlarla parktan çıktı kafası düşünceliydi.
–Bukadar tahsil yap. Şu hayata bak. Hiçbirşey anlamıyorum bu hayattan.
Anahtarla kapıyı açıp apartmana girdi.Üçüncü kata çıktı. Daire kapısını da açıp evine girdi. Annesi yatmamıştı.
–Kızım nerde kaldın.
–Anne mesaiye kalacağım demiştim ya.
–Tamam da amma çalıştırıyorlar seni.
–Yemek hazırlıyayım mı sana.
–Yok yatacağım yemek yedim anne.
Aslında aklı Engindeydi. Ne yapabilir di onu hayata bağlamak için. yatağına yattı düşüncelere daldı. Çalıştığı yerin sahibi kuzeniydi. kendisi de şirketin muhasebe müdürüydü.
–önce Kuzenle bir konuşayım derken aniden uykuya daldı.
Sabah olmuştu. Öyle heyecanlıydı ki kalbi güm güm atıyordu.
–Kahvaltı et kızım.
–Hayır işim çok anne çıkıyorum.
Düşüncelerle yürüyordu. Havalar da soğumaya başlamıştı artık. Sonbahara girmeye kaç gün kalmıştı.
–Engin ne yapar bu soğukta bir an önce bir düzen kurmalıyım ona. Hayret o da yerinde yok. Nerede acaba?
İş yerine gelmişti.
–Ahmet Bey geldimi?
–Geldi efendim odasında.
Alelacele hızlı adımlarla kuzeninin odasına doğru yürüdü. Kapıyı çalmadan içeri girdi. Ahmet şaşırmıştı.
–Hayrola Nilgün. Bu ne şiddet bu celal.
–Afedersin Ahmet kapıyı çalmadığımı biliyorum.Seninle acil konuşacaklarım var.
–Anlat bakalım dinliyorum.
–Bir arkadaşım var ismi Engin. Amerika da yüksek lisansını İşletme olarak yapmış. Elemana ihtiyacım yok biliyorum. Ama ben çok bunaldım. Bir yardımcıya ihtiyacım var. Ne dersin? Engin’i yardımcım olarak alabilirmiyim?
–Sen istersin de olmaz mı.
–Söyle hemen gelsin işe başlasın.
–Çok teşekkürler Ahmetciğim bu iyiliğini hiç unutmayacağım. Sen den bugün izin istiyorum. Dışarda biraz işlerim var. Arabanı alabilir miyim? .
–Tamam alabilirsin. Yarın ikiniz sabahtan burada olun.
Nilgün sevinçliydi. Ama Engin’e bunu nasıl anlatacak ve onu nasıl değiştirecekti.
Arabayı parkın yanında müsahit bir yere parketti.
–Engin yerinde mi acaba.
Evet karşıda bir bankın üzerinde oturuyordu. Üzerinde incecik bir gömlekle
üşüdüğü belliydi. Nilgün’ün birden içi sızladı.
–Merhaba Engin.
–Siz ne yapıyorsunuz bu satte işte olmalıydınız.
–Hiç konuşmuyorsun ve benimle geliyorsun.
Engin’in sesi titriyordu.
–Nereye?
–Soru sorma lütfen. Hadi benimle gel.
Engin çaresizdi. Yüzünde soru sorar bir ifadeyle Nilgün’ün yanında yürümeye başladı.
Nilgün arabanın kapısını açtı. Engin oturdu.
–Nereye Nilgün hanım.
–Soru sorma Engin. Bundan sonra olacaklara karışma lütfen.
Yinede Enginin onurlu hareketlerini pis kokan eski elbiselerinin içinde görebiliyordu.
Nilgün arabayı bir erkek giyim mağazasının önünde durdurdu. Bu halde Engini mağazanın kapısından bile sokmazlardı. Ona birşey demeden.
–Bir dakika sen bekle ben hemen geliyorum.
Çabucak arabadan indi hızlı adımlarla mağazaya girdi. Tezgahtar kız hemen Nilgünle ilgilendi.
–Buyrun hanfendi.
–Erkek kazağı, pantolon, iç çamaşırı çorap kaç numara ayakkabı giyiyor acaba diye düşündü.
–Herhalde 42 fazla büyüğe benzemiyor.ayağı.
Biraz sonra elinde torbalarla arabaya bindi.
–Neler aldınız Nilgün hanım.
–Engin soru sorma lütfen.
Arabayı çalıştırmış gidiyorlardı. Bir hamamın önünde durdu.
–Engin yıkanmalısın eski elbiselerini çıkışta at ve bunları giy.
Engin gerçekten çaresiz bir durumda olduğunu biliyordu. Şaşkındı.
–Bu parayıda al çıkışta hamam işletenlerine verirsin. Ben şu yanda ki börekçi de bekliyeceğim.
–Peki nasıl isterseniz.
Bir saat olmuştu.Engin daha gelmemişti. Gözleri hamamın kapısındaydı..
Masada ki gazeteyi okumaya başladı. Birden yanında birinin durduğunu hissetti. Başını kaldırıp baktığında..
–Olamaz diye çığlık attı.
Karşısında çok yakışıklı bir erkek duruyordu.
–Bir de sakallarını kestirsek diye düşündü.
–Otur Engin bayağı değişmişsin.
–Neden benimle ilgileniyorsunuz?
–Bilmem kendime hep sordum. Sebebini ben de bilmiyorum. Belki de okadar tahsil yapmışsın emeğinin boşa gitmesi beni üzüyor olabilir.
–hadi börek söyliyeyim çayla banyonun üzerine iyi gider.
–Engin çok acıkmıştı börekleri ağzına tıkarcasına yiyiyordu.
–Özür dilerim çok acıkmışım dünden beri fazla birşey yemedim.
Çayını böreğini yemişti Engin.
–Kalkalım mı
–Şimdi nereye?
–Bugün hep seninleyim.
Engin kaderine razı olmuştu. Rabbimin bir lutfu bu diye düşündü. Sesini çıkarmadan Nilgün’ü takip etti.
İki adım ötede berber vardı. Birlikte içeri girdiler. Berber şaşkındı.
–Buyrun efendim.
–Arkadaşımı çok güzel traş edecekiniz. saç sakal.
–Tamam efendim.
Nilgün bir koltuğa oturdu. Gözü Engindeydi.
Yarım saat sonra karşısında yakışıklı bir bey vardı. Enginin yeşil gözleri ortaya çıkmıştı. İçinden,
–Nekadar yakışıklıymış diye düşünmeden duramadı Nilgün.
Berberde de işleri bitmişti.
–Şimdi nereye Nilgün hanım.
–Şimdi sana güzel kıyafetler alacağım.
–Bukadarını kabul edemem. Size verebilecek param yok benim. Ayrıca gece yine parkta yatacağım neden temiz kıyafetler alıyorsunuz?
–Hayır artık parkta yatmayacaksın. Soru sorma lütfen. Akşam yemekte sana herşeyi anlatacağım.
Nilgün arabayı erkek giyim mağazasının önüne çekti. Arabadan indiler. Kapıdaki görevliler prens ve prenses gibi karşıladılar onları. İçerde de karşılama aynıydı.
Nilgün güzel bir takım elbiseyi ve gömleği eline aldı.
–Bunu lütfen giyermisin?
Engin takımı aldı kabine girdi. Biraz sonra karşısındaydı. Göz kamaştırıyordu.
Çok şükür işleri bitmişti. Akşam da olmuştu. Biraz sonra güzel bir restaurana
giriyorlardı. Garson onları cam kenarında mumlar yanan bir masaya oturttu.
–Senelerdir böyle bir yere gelmemiştim.
Engin büyülenmişti sanki.
–Bir rüya mı bu. Nilgün hanım neler oluyor. Neden ben? .
–Yemek yerken konuşacağız. ne yemek istersin.?
–Ben ızgara türü birşeyler istiyebilirmiyim.
–Tabii. Bir de iyisinden kırmızı şarap garson bey.
Biraz sonra garson donatmıştı masayı. İçkilerini kadehlere dolduruyordu.
–Sıhhatine ve geleceğine Engin.
–Size nekadar teşekkür etsem azdır.
–Peki bundan sonra neler olacak söylermisiniz bana.
Nilgün Engin’e baktı. Nekadar yakışıklıydı.
–hayret bana neler oluyor diye düşündü.
Yoksa dilencilik yaptığından beri mi beğeniyordu Engin’i. Düşünceleri karışıktı.
Engin cevap bekliyordu.
–Önce hayatına bukadar karıştığım için senden özür dilerim. Ama yüksek öğrenim yapmış birinin gözümün önünde ölmesine izin veremezdim.
Kuzenimin bir şirketi var. Orada muhasebe müdürüyüm. Bana yardımcı olacak bir arkadaşa ihtiyacım var. Lütfen kabul et.
–Nilgün hanım neden kabul etmiyeyim. Dilencilik hoş birşey değil. Görüyorsunuz sokaklardayım. Önümüz kış. Size nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum.
–Peki sizi bir otele yerleştireceğim şimdilik sonra ev için birşeyler düşünürüz. Yemekleri bitmişti.
–Kalkalım mı.
–Tabii.
Biraz sonra orta halli bir otele yerleştirmişti Engin’i.
–Senelerdir ilk defa bir yatakta uyuyacağım.bana yaptığınız iyiliği nasıl ödeyeceğimi bilemiyorum.
–Hiç önemi yok. İnşallah hakkettiğin kariyere ve mutluluğa kavuşursun.
Tek dileğim bu.
Nilgün eve gelmişti. Mutluydu. Annesi uyumamış yine beklemişti.
–Ben yatıyorum güzel annem.
–Yemek yemeyecekmisin?
–Yedim canım. İyi geceler sana.
Nilgün düşünüyordu. Yaptıklarına inanamıyordu. Çok mutluydu ve Engin’e aşık olmuştu. Dilenci Prens ve ben, yazsam roman olur. Uykuya dalmıştı bile.
Sabah 8.30 da otelin kapısındaydı. Engin bekliyordu. hemen arabanın önüne
oturdu.
–Neden içerde beklemedin hava soğuk.
–Sizin arabadan çıkmanızı istemedim.
–Kahvaltı ettin mi?
–Hayır.
Aslında parası yoktu kahvaltı etmeye.
–O zaman bir yerde kahvaltı edip öyle işe gidelim.
Engin’in dinlenmiş yüzü etrafa ışıklar saçıyordu. Bir kafe de kahvaltılarını yaptılar. Şirketin yolunu tuttular. Enginle birlikte Ahmet’in kapısını çalıyordu.
–Gelin
–Merhaba Ahmet biz geldik. Sana bahsettiğim arkadaşım Engin.
–Hoşgeldiniz Engin Bey memnun oldum tanıştığıma.
–Nilgün odana bir masa koydum. Sen artık şirket hakkında bilgi verirsin Engin beye. Bir de yapılacak işleri anlatırsın.
–Tamam sağol.
–Haydi Engin Gel.
Birlikte Nilgün’ün odasına gittiler.
–Harika dekarasyon güzel bir odaymış. Benim işimi anlatırsanız hemen başlamak isterim.
Nilgün yapacağı işleri tek tek anlattı. Engin gerçekten çalışkan biriydi. Nilgün’e ait işleri bile büyük zevkle yapıyordu.
Aylar geçti. Engin kendine ufak bir ev tutmuştu. Nilgün de yardımını esirgemeyip mobilya seçiminde yardım etmişti. Bir akşam işten çıkmalarına beş dakika kalmıştı.
–Nilgün hanım bu akşam sizi yemeğe davet ediyorum. Herhalde beni reddetmezsiniz umarım. Çünki size kendimi borçlu hissediyorum.
–Olur mu öyle şey ne borcu. Ben senin için mutluyum. Bu da bana yeter.
–Ben bir taksi çağırayım.
–Yok şirketin arabasını alırım ben.
Biraz sonra deniz kenarında lüks bir restauranta giriyorlardı. Garson güzel bir masaya oturttu onları.
–Ne yemek istersiniz Nilgün hanım.
–Bu sefer ben de sana bırakıyorum.
–Peki o zaman karışık et, masayı donat. Bir de şampanya garson bey
–Engin de beni beğeniyor gözlerinden belli.
–Nilgün’e evlenme teklif etsem ne der acaba. Bir de aramız bozulmasın. Yok oda ben den hoşlanıyor belli.
İkisinin düşüncesi de aynıydı. Birbirlerine söylemekten çekiniyorlardı.
Garson masayı donatmıştı şampanyayı patlatıp kadehlere doldurup gitti.
–Nilgün hanım.
–Bana ismimle hitap edebilirsin.
–Peki Nilgün.
–Sana çok şey borçluyum. Beni hayata döndürdün. benim kurtarıcımsın.
Ben lafları dolandırmayı sevmem. benimle evlenirmisin?
nilgün şampanyasını yudumlarken aniden gelen teklif karşısında tıkandığını hissetti. Hemen kendini toparladı.
–Ne dedin benimle evlenmek mi istiyorsun.
–Evet işim, kurulu düzenim üstelik annemin babamdan habersiz çocukluğumdan beri biriktirdiği para da elime geçti.
–Peki neden ben. Bana borçlu hissttiğin için mi.
–Hayır seni seviyorum ben.
–Sahi mi anlamadım
–Bunda ne va Nilgün Bir dilencinin aşık olmaya hakkı yok mu.
–Aslında biliyormusun ben sana o zamandan beri aşıktım.
–Yarın size geliyorum annen den seni istiyorum tamam mı.
–Nasıl istersen.
Nilgün çok mutluydu seviyor ve seviliyordu. Yaşadıklarına inanamıyordu. Bir rüya görmüştü sanki, ama gerçekti.
Kırk yıl düşünsem bir dilenciye aşık olacağımı düşünemezdim. Ama ben sana aşığım Engin.

Latif, bir çoban… Saf huylu, düşünceli, temiz kalpli bir çoban… Bir gün, koyunlarını otlatırken nehre su almaya inen güzeller güzeli Latife’yi gördü. Ve ona âşık oldu. Aşkıyla her gece yanıp tutuştu. Latife, o kadar güzel bir kızdı ki köyün tüm genç delikanlıları ona âşıktı. Fakat Latife’nin babasının korkusundan Latife’yle değil görüşmek, göz göze bile gelemiyorlardı. Ama bizim saf huylu çobanımız Latife’ye öyle bir âşık olmuştu ki, aşkı için dağları bile delip geçerdi. Öylesine seviyordu Latife’yi. Latife, Latif adlı çobanın kendisine âşık olduğunu daha sonra öğrendi. Ve o da bir gün Latifle göz göze geldi. Artık o da Latif’e vurulmuştu.
Latife’nin babası, adamlarına kızına âşık olan çoban Latif’i bulmalarını emretti. Maho Ağa (Latife’nin babası) kızının bir çobana âşık olmasına çok sinirlenmişti. Onun kızının ancak bir saraya gelin olabileceğinin düşüncesindeydi. Ama o sadece kendi düşüncesi… Latife babasından çok farklı düşünüyordu. O, gönlünün sevdiği kişiyle evlenmeyi istiyordu. Neyseki bizim çoban Latif, Maho Ağa’nın adamlarına yakalanmamıştı. Çoban Latifle, güzeller güzeli Latife gizlice buluşuyorlardı. Maho Ağa bu durumdan oldukça rahatsızdı. Adamlarına:
—Eğer o çobanı bulamazsanız bir daha gözüme gözükmeyin! Diye sert bir ses tonuyla çıkıştı. Adamları hemen Maho Ağa’nın yanından dağıldılar. Dağılışlarında uğultu ön plandaydı. Nasıl yakalayacaklarını düşünüyorlardı, daha önce tüm çabalarına rağmen Çoban Latif’i yakalayamamışlardı. Maho Ağa bu uğultunun arkasından adamlarına:
—Dediklerimi duydunuz, eğer yakalayamazsanız bu köyden gidin! Diye seslendi.
Latif ile Latife, güneşin etrafı tepeden gözlemlediği, yapraklarının sürçüşmesiyle oluşan uğultunun kulağa hoş bir verdiği, bir yaşlı çınar ağacının altında el ele tutuşmuş bir vaziyette konuşuyorlardı. Maho Ağa’nın adamları onları birkaç kilometreden fark etmişlerdi. Ellerinde silahlarıyla onlara doğru yaklaşıyorlardı. Latife babasının adamlarının kendilerine doğru yaklaştıklarını fark etti ve hemen Latif’i uyardı. Onu:
—Latif’im! Hemen ayrılmalısın yanımdan. Babamın adamları geliyor! Ellerinde silahları var! Çabuk ol! Çabuk! Diye kaçması için uyardı.
Latif, önemsemedi pek… Ama Latife’nin yalvarışları karşısında tehlikeyi süzmüştü. Latife’ye:
—Sen de gel Latifem! Sen de gel, dedi. Latife:
—Olmaz, gelemem… O zaman peşimizi bırakmazlar. Hiç değilse git, merak etme peşinden gelmemeleri için onları oyalarım, dedi. Latif:
—Ben yakalanmaktan korkmuyorum Latif’em. Ben senden ayrı düşeceğim için korkuyorum. Buluşalım, sonra buluşalım, dedi. Latife telaşla:
—Tamam, ama şimdi gitmelisin, çabuk gitmelisin, diye yalvardı.
Latif, Latife’nin alnından öpüp ellerini okşadı, sonra da oradan ayrıldı. Bir süre sonra Maho Ağa’nın adamları oraya geldi. Latife’yi alıp götürdüler. Geç kaldıkları için Latif’in peşinden gitmekten de vazgeçtiler…
Konaktayız…
Maho Ağa’nın adamları, konağa gelmişlerdi. Telaşla Maho Ağa’nın ayağına gittiler. Maho Ağa hınçla:
—Ne oldu buldunuz mu çobanı? Diye sordu adamlarına.
Adamlarından biri öne atılarak:
—Daha önemlisi kızınızı bulduk ağam, dedi.
Maho Ağa:
—Kızım zaten eninde sonunda buraya gelecekti. Ben size bir daha kızımın o çobana gitmemesi için çobanı bulun demedim mi?
Adamları birbirlerine bakışarak, kızıştılar. Maho Ağa gür bir sesle:
—Susun! Derhal pılınızı pırtınızı toplayın köyden defolun gidin! Diye söylendi adamlarına…
Adamlarından biri atılarak:
—Bize bir şans daha verin ağam son bir şans daha, diye yalvardı.
Bu söz adamları arasında birkaç defa tekrarlanarak bir uğultu haline geldi. Maho Ağa son bir şans daha tanımıştı adamlarına… Adamları yarından tezi yok yola düşme kararı almışlardı kendi aralarında…

Çoban Latif üzgün ve düşünceli adımlarla koyunlarını otlatıyordu. Bir kavak ağacının altına uzandı. Derin derin düşüncelere daldı. Latife’yi düşünüyordu. Onun gündüzleri güneşin ışıkları altında bir deniz gibi dalgalanan masmavi gözlerini düşünüyordu. Onun bir su gibi kaygan ve ışık vurunca parlayan yüzünü düşünüyordu. Düşünceler arasında dönüp duruyordu ki duyduğu bir ses onu hayallerinden alı koydu. Uyandığında, koyunlarıyla oynaşan elinde, uzun, ince bir sopa olan, uzun kirli, yırtık pırtık pardösülü, başında parçalanmış bir takke olan ve yamalı pantolonlu bir adam gördü. Galiba o adam köyün delisiydi. Latif ayağa kalktı ve deliye seslendi. Deli, Latif’in yanına koşarak yaklaştı ve ona:
—Nabber nassın? Nassı gidiyo? Diye sordu. Latif, şaşkın bakışlarla Deli’ye:
—İyiyim, iyiyim de senin adın ne? Diye sordu. Deli gülerek ve ellerini çırparak cevap verdi:
—Mennan! Mebus Mennan! Mebus! Mebus olacam Mebus! Ben Mebus’um Mebus! Diye söylendi Latif’e…
Latif güldü. Ve Mennan’a:
—İyi o zaman. Benimle dost olur musun? Diye sorduğunda Mennan gülerek ve ellerini çırparak:
—Tamam ol! Ama sadece ol! Başka bir şey olma! Mebus olma haa… Ben olcam mebus ben! Ben! Ben! Diye söylendi…
Latif, elini Mennan’ın omzuna atarak beraber koyunların yanına doğru yürüdüler ve uzun uzun konuştular…
Sabah olmuştu. Maho Ağa’nın adamları sabah erkenden kalkmış ve çoban Latif’in kaldığı kulübeyi aramaya koyulmuşlardı. Sorup soruşturup, bilip biliştirip sonunda çoban Latif’in kulübesini bulmuşlardı. Aniden kapıyı kırarak kulübeyi bastılar. Ama kulübede kimse yoktu. Çünkü çoban Latif, dün tanıştığı Mennan’ın kulübesinde kalmıştı.
Mennan’ın Kulübesindeyiz…
Mennan sabah yemeği için tavşan yakalamıştı ve onu kızartıyordu. Tavşanın kızarmış etinin kokusu, kulübede uyuyan Latif’in burnunda tütüyordu. Latif bu kokuyla uyandı ve gözlerini ovuşturdu, etrafa şöyle bir bakındı. Yatağından kalkarak Mennan’ın yanına geldi ve ona:
—Ne güzel bir yemek, dedi.
Mennan gülerek ve ellerini çırparak:
—Güzel, güzel… (Suratını asarak) Güzel olan yemek değil, güzel olan tavşan. Ve ben tavşanın canına kıydım. (Kendine kızarak) Ama eğer ben kıymasam aç kalacaz, aç kalacaz. (Sesini alçaltarak) Ama ben kıymasam belki tavşan çok mutlu olacaktı, çok mutlu olacaktı! Diye söylendi kendi kendine…
Latif, Mennan’ı anlıyordu az da olsa. Ve ona şöyle dedi:
—Sen onu öldürmesen o kendine kendisini öldürecek birini arayacak, Mennan. Sen eğer onu öldürmeseydin o başka birine vurulacak. Eğer sen onu öldürmeseydin aç kalırdık ve ben de bu güzel kokuyu bir daha hissedemezdim. Hayatımdaki en güzel an, dedi ve biraz durdu, düşündü sonrasında:
—Tabi Latife’yi gördüğüm andan sonraki, diye söylendi kendi kendine.
Mennan, Latif’e dönerek:
—Latife kim? Diye sordu.

Latif:
—Latife, benim. Latife de ben… Ben oyum o da ben… Ben neysem o da o… O neyse ben de o… Ben onu çok seviyorum Mennan. Anlıyor musun?
Mennan yutkunarak:
—Anlıyorum, dedi ve boynunu yere doğru eğdi.
Aradan günler geçti. Latif ile Latife zaman bulduklarında buluşuyorlardı. Latife, Mennan ile de tanışmıştı.
Maho Ağa’nın sabrı taşmıştı artık. Kızını, o çobandan kurtarmanın tek yolunun şehre taşınmanın olduğunu düşünmüştü. Zaten işi de vardı şehirde. Hemen toplandılar ve yola koyulmak için gün saydılar.
Latife, babasının bu kararını Latif’le paylaştı. Latif isyan etmişti. Küplere binmişti.
Latife:
—Artık kader bize sırtını çevirdi Latif’im. Artık babamın bu kararı değişmez. Kaçır beni desem, köyün dışına bile çıkamayız. Her yer babamın emrinde. En iyisi şehre taşınalım biz, sonra sen beni şehirden alırsın, kaçarız…
Latif:
—Sen git, ben daha sonra düşünürüm. Ama şunu sakın unutma, eninde sonunda kader şahidimiz olsun ki birleşeceğiz. Ben seni çok seviyom, hem de çok! Diye haykırır… Bu ses dağlardan dağlara yankılanır ta Maho Ağa’nın kulağına kadar gider. Maho Ağa gür bir sesle:
—Latife! Diye haykırır.
Yoldayız…
Maho Ağa özel bir arabayla köyün çıkışına varmıştı. Arabayı durdurdu ve çıkış görevlisinden birine:
—Bu civarlarda Çoban Latif diye biri var. Onun bu köyün dışına çıkmasına izin vermeyin. Sakın! Diyerek uyardı.
Görevli:
—Tamam, efendim, dedi.
Arabayla oradan ayrıldılar.

Çoban Latif derin düşünceler içinde Latife’yi köyün çıkışına yakın olan bir tepeden uğurladı. Yanında Mennan da vardı. Mennan, Latif’e:
—Düşünme, bir yolunu bulucaz, buluşacaksınız, birbirinizden haber alacaksınız…

Aradan aylar geçti. Latif aylarca Latife’den bir haber alamadığına yanıyordu. Yoksa Latife onu unutmuşmuydu. Zengin çocuğu onun aklını çelmişmiydi diye düşünüyordu. Eli kolu bağlıydı. Köy dışına da çıkamıyordu.
Mennan, Latif’in yanına geldi ve Latif’e:
—Neden üzülüyon? Diye sordu.
Latif:
—Neden sordun? Dedi.
Mennan:
—Yüzün üzgün, gözlerin ağlıyor.
Latif:
—Latifem’den uzak, yapayalnız, çaresiz olmaktan üzülüyorum. Ona üzülüyorum. Bir haber bile alamıyorum.
Mennan gülerek ve ellerini çırparak:
—Artık haber alacaksın. Aylardır proşe yapılıyodu… Araya Latif girdi:
—Ne projesi? Diye sorduğunda Mennan sözüne devam etti aynı tavırlarıyla:
—Telgraf proşesi…

Latif sevinç içinde:
—Ne yani bizim köye de mi telgraf döşeniyor? Diye sordu.
Mennan:
—Evvet, öyle diyolardılar, dedi…
Latif hemen köye indi. Sevinçle, Latife’ye çekeceği telgrafı düşünerek, telgrafın çekildiği yerin yakınına geldi. Sıra çok uzundu. Mennan ve Latif şaşkın gözlerle o kalabalığa bakıyordu. Sıra hiç bitmiyordu. Bir çeken bir daha çekiyordu. Telgraf bu köye okuma yazmayı geliştirme ve teknolojiyle daha yakınlaşma amacıyla yapılmıştı. Telefon da olabilirdi fakat telgraf yazışmayla olduğundan hem okuma yazmada katkı sağlayacak hem de haberleşmede kolaylık sağlayacaktı. Telgraf, Latife’nin gittiği şehir ile Latif’in olduğu köy arasında haberleşme yapılsın diye deneme amaçlı çekilmişti. Latif saatleri sayıyordu. Bir kere şansını denedi ve hemen kalabalığa atıldı ve hırslı köylülerin arasından bir ton azar işiterek ayrıldı. Bunun böyle olmayacağına kara verdi. Bekledi. Aradan aylar geçti. Bahar mevsimi gelmişti. Latif, telgrafın tellerine şöyle bir baktı dikkatlice. Mennan da bir Latif’e bir de tellere bakıyordu. Latif bir anda telgrafın tellerine kuşların konmasıyla baharın geldiğinin farkına varmıştı. Ve içten bir sesle:
—Telgrafın tellerine kuşlar mı konar, herkes sevdiğine yârim, Latif’em böyle mi yanar, diye mırıldandı.
Mennan hemen eline aldığı mürekkepli kalemle, çıkardığı kâğıdın üzerine Latif’in dediklerini yazdı.
Latif daha sonra kalabalığa baktı ve:
—Telgrafın tellerini arşınlamalı, yar üstüne yar seveni de be gülüm kurşunlamalı, diye mırıldandı tekrar.
Mennan bu sözlerini de kaydetti.
Latif, Mennan’a:
—Hadi kalk, gidelim, dedi.
Mennan:
—Tamam, deyerek elindeki malzemeleri sakladı.
Telgraf direklerine kuş bakışı bakan bir tepeden Latif tekrar mırıldandı:
—Telgrafın direkleri semaya bakar, senin o ahu gözlerin çok canlar yakar. Benim ki gibi… Latif’em, Latif’em, diye…
Mennan bu sözlerini de kaydeder. Latif, Mennan’a:
—Ne yazıyorsun? Diye sorduğunda Mennan:
—Hiç, hiçbir şey… Kaçmak için planlar yapıyom.
Latif:
—Ne planı?
Mennan:
—Ne planı olacak, senin Latife’ne kavuşma planını…
Latif güldü ve solgun bakışlarla, hevessiz tavırlarla:
—Nasıl, her yer Maho Ağa’nın adamlarıyla sarılı, dedi.
Mennan:
—Ne olacak, biz de dağlardan kaçarız.
Latif:
—Nasıl yani?
Mennan:
—Yanımıza alcaz bir şeyler sonra da dağların arkasından şehre inecez. Hem daha kestirme.
Latif sevinçle ve umutla:
—Tamam, o zaman ben hemen hazırlıklara başlayayım, diyerek hazırlıklara başladı.

Mennan:
—Tamam, dedi.
Hazırlıklarını tamamlamışlardı. Her şey hazırdı. Hemen yola koyuldular. Yolda eğlenceli anlar yaşadılar. Ama gittiklerinin farkında olan Maho Ağa’nın köydeki diğer adamları hemen ellerindeki silahlarla deli Mennan ile çoban Latif’in peşine düştüler. Latif ile Mennan her şeyden habersiz dağları aşıp şehre inmeyi planlıyordu. Yollarına devam ederken silah sesi duyuldu. Arkalarına bakındılar ve Maho Ağa’nın adamlarının kendilerine doğru koştuklarını gördüler. Hemen kaçmaya başladılar. Maho Ağa’nın adamlarından birinin ayağı iki taş arasına takıldı. Adamın ayağı bileğinden kırılmıştı. Acılar içerisinde kıvranıyordu. Arkadaşı onu bıraktı ve ikisinin peşinden koşmaya devam etti. Ayağı kırılan adam ise daha fazla acıya dayanamadı ve kendisini silahıyla öldürdü. Mennan dağın ormanlık alanının kestirme olduğunu düşünerek Latif’le birlikte karanlık ormana daldılar. Maho Ağa’nın adamı ormanın yakınına geldi ve izlerini kaybettiğini anlayınca geri döndü. Karanlık iyice bastırmıştı ve Maho Ağa’nın adamı dağın yamaçlarında bir ayı tarafından parçalanarak öldürüldü. Latif ve Mennan ise ormanın derinliklerinde korku içinde yollarını bulmaya çalışıyorlardı. Bir anda karanlık orman içinden bembeyaz bir ışık göründü. Hemen o ışığa doğru koştular. Sonunda şehre varmışlardı. Latif sevinçle dağın yamacından aşağı inerken karşısına ayı çıktı. Latif hemen durakladı ve heyecanlandı, korkmuştu. Daha önce ayıyla karşılaşmıştı ama bu ayı sanki Latif’in, Latife’yle buluşacağını biliyordu ve sanki bir şeytanmış gibi ikisinin bir araya gelmemesi için pençelerini savuruyordu Latif’in üzerine. Latif ölümle iç içeydi. Mennan arkasından bağırarak:
—Yat, yat aşağı yat! Öl! Ölme numarası yap! Yap, diye seslendi. Kendi de ölme numarasını yaptı. Latif de arkasından kendini bıraktı yere. Ayı ikisinin üzerini kokladıktan sonra oradan uzaklaştı. Mennan etrafına tek gözünü açıp bakındı ve Latif’e:
—Uyan! Uyan! Gitti, diyerek ayağı kalktı. Latif de sanki yeni uykudan uyanırmış gibi kalkarak yoluna sarhoş adımlarla devam etti. Mennan da Latif’in koltuk altına girerek beraber indiler dağın yamacından…

Latif, şehre inmişti. Sorup soruşturup, bilip biliştirip sonunda Latife’nin ve babasının yaşadığı evi bulmuştu. Hemen evin önüne geldi ve müstakil evin camına ufak bir taş attı. Latife, perdeyi açtı, sonra taşı atanın Latif olduğunu görünce pencereyi de açtı.
Latife:
—Latif’im. Sen misin?
Latif:
—Evet, bir tanem senin için dağları yarıp gelmesem de dağları aşıp geldim…
Latife:
—Olsun yine geldin ya… Biliyordum…
Latif:
—Sana ne dedim kader şahidimiz olsun ki birleşeceğiz.

Mennan tam zamanı düşüncesiyle Latif’in efkârlıyken söylediği sözleri kaydettiği kâğıdı Latif’e verdi. Latif kâğıda şöyle bir baktı ve Mennan’a:
—Nedir bu? Diye sordu.
Mennan gülerek:
—Oku, dedi.
Latif okumaya başladı kâğıttaki yazıları güzel bir üslupla ve ses tonuyla:
— Telgrafın tellerine kuşlar mı konar
Herkes sevdiğine yârim böyle mi yanar
— Telgrafın tellerini arşınlamalı
Yar üstüne yar seveni kurşunlamalı
— Telgrafın direkleri semaya bakar
Senin o mahrur gözlerin çok canlar yakar

Okudu. Elindeki kâğıdı bıraktı ve kendi ekleme yaptı:
—Yanıma gel yanıma da yanı yanı başıma
Şu gençlikte neler geldi cahil başıma…

Latife kendisi için yazılan bu mısraları çok beğendi. Babası hemen arkasından gözüktü ve Latif’e:
—Okuduğun mısraları dinledim evladım. Haklısın aslında. Kızımı böyle seven birini daha görmedim. Gerçekten sizin aşkınız Ferhat ile Şirin gibi… Tam bir aşk… Ben bu aşkın karşısına dikilirsem ömrüm ne çok olur ne de sonum hayırlı… En iyisi siz beni affedin de buradan sevinçle ve hayırlı bir iş sonunda köyümüze dönelim.
Latife, babasına dönerek:
—Hayırlı iş? Diye sordu.
Maho Ağa:
—Evet, sizi evlendireceğim. Ama beni affederseniz…
Latif sevinçle:
— Telgrafın direkleri semaya karşı
Gel güzelim barışalım düşmana karşı
— Telgrafın direkleri semaya karşı
Gel güzelim barışalım düşmana karşı
— Yanıma gel yanıma da yanı yanı başıma
Şu gençlikte neler geldi cahil başıma…

Latif ile Latife köye dönmüşlerdi. Düğünlerini yapıp mutlu ve huzurlu bir hayat yaşadılar…
Latif ile Latife evlendiler de Mennan ne yaptı derseniz, Mennan kendine göre birini bulmuştu. O da Latif gibi âşık olmuştu. Onun aşkı da dillere destandı. Ama o Latif gibi hiç zorluklarla karşılaşmamıştı. Eee nasıl olsa mebustu…

19 yüzyılın ve modern çağın en köklü bir aşk öyküsü olmuştu bu aşk…

SONSUZA KADAR LATİF VE LATİFE’NİN AŞKI DÜNYADA HER BAHAR KUTLANIYORDU…

“TELGRAFIN TELLERİNE KUŞLAR MI KONAR” ADLI PARÇADAN ESİNLENEREK YAZILMIŞTIR. ALINTI DEĞİLDİR. HAYAL ÜRÜNÜDÜR…

fatma aşkımVarlığın acı veriyor olsaydı bana;
Seni ölüme sevmez,
Gelmeyeceğini bile seni beklemezdim hala.
Ben sensizlikte bile “seni yaşıyorum” fatma aşkım

Mevsim, sonbahara akarken ben de sana geliyorum. Elimde yokluğun yüreğimde suskunluğunla sana geliyorum sevgilim. Ilık bir Eylül gecesi kentin yorgun kaldırımlarında tanıdık kelimeler arıyorum sevdana dair. Sana dair tek bir kelime yeter bana. Tek bir nefes bile gülümsemem için yeter bana..Sensizlikte kanarken sol yanım, ben hep seni düşledim zembereği kırılmış zamanın avuçlarında. Seni aradım güneşin sıcak alnında, senin ellerini aradım yağmurun ıslak dualarında.

Sana gelirken toprak yağmur kokuyordu sokaklar ise yalnızlık… Sana çıkan tüm yollar arsız dikenlerle süslenmişti sanki. Ayaklarım kan revan..Bir yanım uçurum bir yanım sensizlik ama her şeye inat sana geliyorum. Hava puslu, etraf ise sensizlik .. Dikenlere aldırmadan yalınayak yürüdüm gecenin dar sokaklarında. Yüreğimle ezdim tüm engelleri, ayaklarımla öptüm yollarındaki ikiyüzlü dikenleri. Her şeye inat sana geliyorum bir elimde mevsimlerin koynundan çaldığım ılık bahar bir elimde bulutların saçlarından arakladığım rüzgar ile .. Bir ömür uzaktan sana geliyorum bir elimde bir avuç gülüş karakışlarda güneş bil diye bir elimde bir yudum umut zifiri karanlıklarda aydınlığa sımsıkı tutun diye. Sana geliyorum fatma aşkım

Unutmadan fatma aşkım gittin diye meteliksiz bir intiharın ayakuçlarına boynunu büken bir kukla olmadım hiçbir zaman. Gittiğin gün kansız ve acımasız bir ihtilalin demir kelepçeli zamanlarından kaçıp sen diye ipsiz uçurumlara sığındım. Yokluğunda kimi zaman bir çocuk gibi koynunda ağladım kimi zaman kirpiklerinden ıslak yağmurlara kaçtım. Sensizlikte her gece arsız fırtınalarına göğüs gerdim ve esrarkeş yangınları sen diye koynuma alıp yüreğimde közledim yalnızlığının ıslak çığlıklarını. Evet gittiğin gün sen kokan kelimelerim çıplak kaldı dudaklarımda. Yüreğim gözyaşına asılı kaldı gözkapaklarımda. Ama hiçbir zaman boynumu bükmedim yokluğuna. Pes etmedim sensizlikte kıyılarıma vuran hasret dalgalarına. Direndim, savaştım yalnızlığınla. Kan revan içinde kalsam da, bilmediğim fırtınalarda sensiz savaşsam da ben hiçbir zaman “ yalnızlığına “ yenilmedim fatma aşkım

Gittiğin günden beri tek bir kelime konuşmadık seninle. Giderken seninle gitti taze baharlarım. Yetim kaldım mevsimlerin koynunda. Gözlerindeki sıcaklığı aradım güneşin sınırsız coğrafyasında. Seni sordum memleketimden göçen turnalara. Ama bulamadım seni. Yüreğimin derinliklerinde. kaybetmiştim seni. Aldığım nefeste, hayata bıraktığım her gülüşte seni aradım. Bulamadım işte. Ucube binaların nemli duvarlarına dayanıp sana ağladım. Dudaklarımı kapatıp kelimelerimle yalnızlığına ağladım. Ama hiçbir zaman ne kadere ne de sana isyan ettim. Gittin diye hiçbir zaman suçlamadım seni. Varlığına küfürler edip arkandan beddualar savurmadım hiçbir zaman. Gitmiştin beni “ sensiz “ bırakarak. Gitmiştin aramızda yaşananları bir kibritle zamansız yakarak. Ama gittin diye hiçbir zaman unutmadım seni. Yokluğuna inat yaşattım seni. Gittin diye bir ikindi vakti kefensiz satırlara gömmedim seni. Varlığın bana hiçbir zaman acı vermedi ki ben seni gidişinle suskunluğuna gömeyim sevgili…Seni “ sen “ diye sevdim ben. Varlığına inat yokluğunda bile sevdim seni. Sana duyduğum sevgim bir günlük olsaydı eğer; seni “ sensizlikte “ bile yaşatmazdım sevgili. Seni hiçbir zaman “ acılarımın metresi ” diye sevmedim ki ben. Ben yüreğindeki sıcaklığı, tenindeki saklı baharları ve gözlerindeki ıslak gözyaşları sevdim. Seni hep ” aldığım nefes ” bildim. Yüreğime dokunduğun için, yarım bir adamı sevginle tamamladığın için sevdim seni…

Satırlarıma sonvermeden bilmen gereken bazı şeyler var sevdiğim. İyi dinle beni sevgili. Cümlelere değil kelimelere örülmüş anlamları iyi algıla sevgili.. Yokluğunda seni aradım yorgun gecenin gri sabahlarında. Yalnızlığında kanattım fakir kelimelerimi. Dilimde birikmiş ve bir kaç cümleyi geçmeyen itirafım var sana canım. İyi dinle beni şimdi. Sensizlikte “ seni aldattım sevgili “. Yanlış duymadın sevgili. Açık açık utanmadan sıkılmadan seni aldattığımı söylüyorum sevgili. Sensizliğin soğuk gecelerinde seni aldattım. Hem de defalarca… Başucumda bu imkansız sevdanın sevapları dururken ben seni “ günahlarınla “ aldattım sevgili. Yokluğunda kanarken tövbesi yarım kalmış günahlarınla seviştim yalnızlığının buz tutmuş yatağında. Her gece bedenimi ateşlere serip günahlarınla seviştim kan ter içinde. Közlenmiş bedenimle, terkedilmiş yüreğimle tövbesi oldum en masum günahlarının. Seni sensizlikte “ senin günahlarınla “ aldattım sevgili…Sen benden uzaklarda iken bensiz zamanlarda işleyeceğin her günaha bedenimle kefil oldum. Körpe ve filizlenmemiş acılarını satın aldım ömür defterinden. Evet, tüm günahlarını ve bensiz yaşayacağın tüm acılarını satın aldım karşılığını “ yüreğimle “ ödeyerek.

Sen bu satırları benden uzaklarda okurken ben bir kelebek edasıyla baharın ince dallarından binlerce çiçeği yüreğimin eteklerine topluyor olacağım. Bir gün Cennetin taze baharlarında buluştuğumuzda giyineceğin “ beyaz duvağı “ süslemek için en parlak yıldızları çalacağım gecenin kirpiklerinden. Sen benden “ bir ömür “ uzaklıkta yaşarken sensizlikte bile sen varmışçasına sevdana nefes alıyor olacağım. Her gece günahlarınla sevişip güneşle beraber perdelerine gelip yüzüne ilk gülümseyen ben olacağım sevgili… Sen beni unutsan da ben seni yüreğimde yaşatacağım. Uzaklarda bir yerde yaşıyor ve nefes alıyor olmanı en büyük mutluluğum bilip acılarına delicesine yanacağım. Közlenmiş yüreğimle bir sonbahar gecesi ıslak saçlarına yağacağım avuçlarımda güller ile. Gözbebeklerinden yuvarlanıp ayakuçlarına serileceğim. Gülüşlerini nefesim bilip “ sensizlikte “ bile sana yaşıyor olacağım sevgili. Adını yüreğime vurulmuş bir mühür bilip dudaklarında anılan dua olarak hep seninle nefes alacağım fatma aşkım

“ Sen bana “ bir ömür “ uzakken ben sana bir nefes kadar yakınım fatma aşkım
Gelmeyeceğini bile bile ben hala seviyorum seni.

ATATÜRK’ÜN TÜRKÇÜLÜĞÜ

Ulu Başbuğ Atatürk ve onun kutlu ülkülemi/ideolojisi olan Atatürkçülük, bugüne kadar budunumuza yanlış tanıtılıp, yanlış öğretilmiştir. Komünist kafalar, yıllar boyu, Ata’yı solcuymuş gibi göstererek, hem siyasal getiri elde edebilmek amacıyla istismar ettiler hem de Türkiye’yi kurtaracak tek ülkülem olan Atatürkçülüğün içini boşaltarak, genç kuşakların gerek Ataları’nı, gerekse bu kutsal ülkülemi doğru olarak tanımalarının ve anlayabilmelerinin önünde engel oluşturdular. Bu zihniyetin temsilcilerinin Atatürkçülük anlayışları; Atatürk’ün ilkelerinden, salt “laiklik ilkesi”ni benimsemekten ibarettir. Başbuğ Atatürk’ün diğer ilkelerini de yarım yamalak uygulayarak, Atamız’ın adıyla siyasal getiri elde etmeye çalışmaktadırlar. Bu eski komünist, şimdinin ise “Sosyal Demokrat” liboş takımı, sağlam temeli olan bir ülkülemleri ve Türkiye’yi esenliğe çıkaracak nitelikte bir siyasal programları olmadığı için yıllardır Atatürk istismarcılığı yapıp, Atatürk’ün milliyetçi yönünü, Türklüğe verdiği önemi görmezden gelmekle kalmayıp; bugüne kadar, kendi ülkülemlerine uygun tarzdaki -teslimiyetçi, edilgin- milliyetçilik anlayışlarının adını, “Atatürk Milliyetçiliği” koyarak; hem Ulu Başbuğ Atatürk’e hem de onun kutlu ülkülemine ihanet edegelmişlerdir. Bu bozuk, sözde Atatürkçülük anlayışlarını da doğruymuş gibi tanıtıp, uygulayarak; Türk insanının, dış düşmanlara karşı olduğu gibi, “içimizdeki” düşmanlara karşı da milli reflekslerini törpüleyip, köreltmişlerdir. Oysa Başbuğ Atatürk’ün milliyetçilik anlayışı, bu güruhun göstermeye çalıştığı gibi ne teslimiyetçi, ne de dar kalıplar içerisine hapsedilmiş sığ bir milliyetçilik anlayışı idi. Başbuğ Atatürk, milletinin ve ülkesinin bekasını ilgilendiren konularda; çok duyarlı, ciddi ve tavizsiz bir siyaset izlemiştir. Gerek dış düşmanlara karşı verdiğimiz bağımsızlık savaşındaki, gerekse iç düşmanlara karşı olan tavrı ve tutumu da; sert, tavizsiz ve sonuç alıcıydı.

Bugün, “Türk” kelimesini ağızlarına almaktan rahatsızlık duyan, Türk’ün ve onun ülkesi Türkiye’nin çıkarlarını savunmaktan aciz, soy ve vicdan kusurlu insanların ipliklerini tam anlamıyla pazara çıkarmak, gerçek Atatürkçü olan Türkçüler’in en önde gelen görevlerindendir.
“Etimin ve kemiğimin babası Ali Rıza Efendi ise, fikrimin babası Ziya Gökalp’tir.” diyen bir “Türkçü”nün ülküleminin “Sol” olduğunu iddia etmek; attığını vuran keskin bir nişancının, âmâ/kör olduğunu iddia etmek kadar mantıksızdır.
Her ne kadar güneş balçıkla sıvanamasa da, Türklük şuuru açısından “mankurt”laştırılan ve gerçek Atatürkçülük konusunda cahil bırakılan Türk insanının; “Beni görmek demek, mutlaka yüzümü görmek demek değildir. Benim fikirlerimi, benim duygularımı anlıyorsanız ve hissediyorsanız, bu yeterlidir.” diyen Atası’nı doğru olarak tanıyıp, anlayabilmesi noktasında söz konusu güruhun yıllardır set oluşturduğu aşikardır.

“Ben her şeyden önce bir Türk milliyetçisiyim. Böyle doğdum. Böyle öleceğim. Türk birliğinin bir gün hakikat olacağına inancım vardır. Ben görmesem bile, gözlerimi dünyaya onun rüyaları içinde kapayacağım. Türk birliğine inanıyorum, onu görüyorum. Yarının tarihi, yeni fasıllarını Türk birliğiyle açacaktır. Dünya sükununu bu fasıllar içinde bulacaktır. Türk’ün varlığı bu köhne aleme yeni ufuklar açacak, güneş ne demek, ufuk ne demek, o zaman görülecek.” diyen Türkler’in son bozkurtunun Türkçü-Turancı olmadığını iddia eden bir kişi art niyetlidir; ilk düşünülmesi gereken; o kişide soyca ya da vicdanen bir bozukluk olduğudur. Şayet art niyetli değilse o zaman, o kişinin cehaletinden ya da akılsal bir zaafından söz edilebilir.

Türkiye’de ilk olarak 1924 yılında başlayan antropolojik çalışmaların mimarı olan Başbuğ Atatürk, “Türkiye Antropoloji Tetkikat Merkezi”ni kurdurmuştur. Türk Irkı’nın fiziksel özellikleri, ilk kez bu şekilde incelenmeye başlanmıştır. 1937 yılına gelindiğinde ise, Ulu Başbuğ’un isteği üzerine yurt genelinde Türk Irkı’nı karakterize eden tüm fiziksel özellikleri incelenirken, kafatası ölçümleri de yapılmıştır. Acaba hangi solcu bunları düşünür, ister ya da uygular? Atatürk’ün milliyetçiliği, gösterilmeye çalışıldığı gibi değil, işte böyle milliyetçiliktir!

Ulu insan Atatürk, Türklüğü ilgilendiren ne varsa onunla ilgilenmiştir. “Mu Kıtası Teorisi” bunun en uç örneklerinden biridir. Meksika’lara kadar bilim adamı gönderip, acaba Türkler’in atalarıyla ilgili bir belge bulunabilir mi diye düşünüp; bu konuda, her türlü ipucunu önemseyerek, araştırmalar yaptırmıştır. Acaba biz ırkçı değiliz,Türkçü değiliz, Atatürk milliyetçisiyiz(!) diyenleri bu gibi belgeler heyecanlandırıyor mu veya onları hiç ilgilendiriyor mu?

Türkler’in tarihsel sembolü olan “Bozkurt”tan, bu söz konusu Atatürk milliyetçileri(!) acaba neden bu kadar rahatsızlık duyuyorlar veya “Bozkurt” kelimesi onlarda niçin alerji yapıyor? Bu kafalar, acaba gerçekten çok mu cahil yoksa çok mu art niyetliler? Oysa, tüm Türkçüler için olduğu gibi, Başbuğ Atatürk için de bozkurt ve bozkurt sembolü çok önemliydi. Atatürk, Adliye Eski Vekili Mahmut Esat’a “Bozkurt” soyadını verirken; 1935 yılında üretilmeye başlanan sigaraya “Bozkurt” adını koyarken ve bu sigaranın kapağındaki ongunun/amblemin “Bozkurt” resimli olmasını isterken; 1927′de piyasaya çıkarılan 5 ve 10 liralık kâğıt paralar üzerine bozkurt resmi koydururken; Türk bayrağını, Türk tarihinin, Osmanlı’dan ibaret olmadığına vurgu yaparcasına, “Mavi fon üzerinde yeşil bir kurt başı” şeklinde olan Göktürk Bayrağı olarak değiştirmeyi düşünürken; “Türk İzci Ocağı” bünyesindeki çocuklara “Yavru Kurt” adını verirken, “Bozkurt”a ve Türk tarihine olan özel ilgisini göstermiştir. Bunlara ilaveten, Fuat Köprülü’nün Atatürk’e Türkiyat Enstitüsünün ambleminin nasıl olması gerektiğini sorduğunda Atatürk: “Karlı Tanrı Dağları’nın önünde elinde meşale tutan bir “Bozkurt” olsun, Bu meşale, genç Türkiye Cumhuriyeti’nin ilminin ifadesi olsun. Ergenekon’dan çıkmamızda kılavuz olan Bozkurt, Türklüğün Anadolu topraklarındaki yeni devletinin kuruluşunu ifade etsin.” şeklinde cevap vermiştir. Başbuğ Atatürk’ün kendi eşyalarının arasında da bozkurt motifli olanları zaten her şeyi anlatmaya yetmektedir.

Ulu Atamız’ın, Maarif Vekâleti’nin (Milli Eğitim Bakanlığı) girişine koydurduğu ve Atamız’ın uçmağa varışından/ölümünden sonra İnönü’nün kaldırtmış olduğu “Ergenekon’dan Çıkış Tablosu” da, Atatürk’ün katıksız bir Türkçü olduğunu yadsınamaz bir şekilde gözler önüne sermektedir.

Eski Türkler’de, “Başkomutan” anlamına gelen “Başbuğ” kelimesi bu eski “kızıl kafalı”, yeni Atatürk milliyetçisi(!) olan güruhun en çok rahatsız oldukları konulardan bir diğeridir. Atatürk gerçek anlamda bir “Başbuğ”dur. Bu yüzden, tüm Türkçüler de Ataları’na “Başbuğ” derler. Bu da, sözde Atatürkçülere çok dokunur. Örnek vermek gerekirse; Türkçü Toplumcu Budun Derneği Genel Başkanı Sayın Cenk Tozkoparan bundan yaklaşık 4 yıl kadar önce katıldığı bir televizyon programında, Atatürk’e “Başbuğ” dediği için kızılca kıyamet kopmuştu. Ama bizi ilgilendiren asıl konu; Türk televizyon tarihinde, Atatürk için ilk kez “Başbuğ” sıfatının kullanılması ve o tarihten sonra Atatürk’e “Başbuğ” diyen Türkler’in sayısındaki artıştır. Atatürk, “Başbuğ” değildir, sadece bir “Önderdir” diyenler; acaba Atatürk’ün kendisinin kurduğu “Türk İzci Ocağı”nın kendisine yaptığı “Başbuğ”luk teklifinden, ulu Ata’nın bu teklifi kabul ettiğinden ve bunu da bir telgrafla şu şekilde bildirdiğinden haberleri var mıdır? “Vatana yüksek seciyeli ve metin ruhlu gençler yetişmesini temenni eylediğim İstanbul Türk İzci Ocağı’nın, Başbuğ’luk teklifini büyük bir hissi iftiharla kabul ediyorum. Genç arkadaşlarıma teşekkür ve selamımın tebliğini rica ederim.” O tarihlerde yayınlanan “Cumhuriyet Gazetesi” de manşetini “Başbuğ” olarak atmıştı. Bunun yanında 10Kasım 1938 tarihli “Ulus “Gazetesi”nin manşeti de şu şekilde atılmıştı: “Atatürk başkumandan; Başbuğlar yetiştirilmezler, onlar başbuğ hasletleriyle doğarlar!”

Ulu Başbuğ Atatürk’ün Türkçülüğünü ispat eden aşağıdaki sözlerini bilmeyen veya bilmezden gelenlere inat, biz Türkçüler, Türk insanına, Atası’nın özdeyiş ve sözlerinin sadece “Ne Mutlu Türk’üm diyene” ve “Yurtta Sulh Cihanda Sulh” – sözlerinden ibaret olmadığını öğreteceğiz. “Ne Mutlu Türk’üm diyene” sözünün sadece Atatürk’ün 10′uncu yıl nutkunun son cümlesi olduğunu -başka yerlerde geçtiği söylense de somut bir belgesi yoktur- ve o metinin içeriğini göz ardı ederek, esas ifade edilmek istenenin beden ve ruh itibarıyla “Türk” olmak olduğunu görmezden gelenler ve bunu böyle göstermeye çalışanlar, bugün Atatürk milliyetçisi(!) geçinmektedirler.
Atatürk, hem kuramsal hem de uygulama açısından tam anlamıyla dört dörlük bir Türkçüydü. Atatürk milliyetçiliğinin içini boşaltmak isteyen ve Atatürk’ün Türklük’le ilgili sözlerini “Ne Mutlu Türk’üm diyene” sözünden ibaret görerek ve bu sözünde aslında neyi ifade ettiğini saptırmaya çalışan sahte Atatürkçüler, Ulu Başbuğ’un bu sözlerini bilmezler, bilseler de işlerine gelmeyeceği için bilmezden gelirler.
Atatürk’ün görmezden gelinen ve Türk insanına öğretilmek istenmeyen bazı özdeyiş ve sözleri şunlardır:

–”Ben her şeyden önce bir Türk milliyetçisiyim. Böyle doğdum. Böyle öleceğim. Türk birliğinin, bir gün hakikat olacağına inancım vardır. Ben görmesem bile, gözlerimi dünyaya onun rüyaları içinde kapayacağım. Türk birliğine inanıyorum, onu görüyorum. Yarının tarihi, yeni fasıllarını Türk birliğiyle açacaktır. Dünya sükununu bu fasıllar içinde bulacaktır. Türk’ün varlığı bu köhne aleme yeni ufuklar açacak, güneş ne demek, ufuk ne demek, o zaman görülecek.” Başbuğ Atatürk
TÜRK KİMDİR?

–”Bu memleket, dünyanın beklemediği, asla ümit etmediği bir müstesna mevcudiyetin yüksek tecellisine, yüksek sahne oldu. Bu sahne 7 bin senelik, en aşağı bir Türk beşiğidir. Beşik tabiatın rüzgârlarıyla sallandı. Beşiğin içindeki çocuk tabiatın yağmurlarıyla yıkandı. O çocuk tabiatın şimşeklerinden, yıldırımlarından, kasırgalarından evvela, korkar gibi oldu; sonra onlara alıştı; onları tabiatın babası tanıdı onların oğlu oldu. Bir gün o tabiat çocuğu tabiat oldu; şimşek, yıldırım, güneş oldu; Türk oldu. Türk budur. Yıldırımdır. Kasırgadır, dünyayı aydınlatan güneştir. ” Başbuğ Atatürk

–”Tanrı nasip eder, ömrüm vefa ederse; Musul, Kerkük ve Adaları geri alacağım. Selanik de dahil Batı Trakya’yı Türkiye hudutları içine katacağım ! Başbuğ Atatürk ( “Yurtta Sulh Cihanda Sulh” sözünü saptıranlara ithaf olunur)

–”İstanbul’da çıkan bir gazeteyi Kaşgar’da ki Türk de anlayacaktır.” Başbuğ Atatürk

–”Türkiye Türklerindir.” Başbuğ Atatürk

–”Kanını taşıyandan başkasına inanma!” Başbuğ Atatürk

–”Dünya yüzünde, Türk’ten daha büyük,ondan daha eski, ondan daha temiz bir millet yoktur ve bütün insanlık tarihinde görülmemiştir.” Başbuğ Atatürk

–”Bir gün, ressamlar Türk’ün simasını kaybederlerse, yıldırımı alsınlar, yapıversinler.” Başbuğ Atatürk

–”"Milli benliğini bulamayan milletler başka milletlerin avı olacaklardır.” Başbuğ Atatürk

–”Türk’lerin yasadıkları her yer misak-ı milli hudutları içindedir.” Başbuğ Atatürk

–”Hayattaki yegane üstünlüğüm, Türk doğmaktır! Muhterem milletime şunu tavsiye ederim ki; sinesinde yetiştirerek başının üstüne kadar çıkaracağı adamların kanındaki, vicdanındaki cevher-i asli’yi çok iyi tahlil etmek dikkatinden bir an feragat etmesin.” Başbuğ Atatürk (Oysa Türkiye’yi, 1938′den bugüne kadar geçen 67 yıllık süreçte kan ve vicdan itibarıyla tek bir Türk yönetmemiştir!)

–”Biz doğrudan doğruya milletseveriz ve Türk milliyetçisiyiz. Cumhuriyetimizin dayanağı Türk topluluğudur. Bu topluluğun fertleri ne kadar Türk kültürüyle dolu olursa, o topluluğa dayanan cumhuriyet de o kadar kuvvetli olur.” Başbuğ Atatürk

–”Beni olağanüstü bir kişi olarak yorumlamayınız. Doğuşumdaki tek olağanüstülük Türk olarak dünyaya gelmemdir.” Başbuğ Atatürk

–”Türk budur: Yıldırımdır, kasırgadır, dünyayı aydınlatan güneştir.” Başbuğ Atatürk

–”Eğer bende bazı fevkaladelikler görüyor, buluyorsanız bunları sadece ve yalnız Türk olmama, Türklüğüme bağlayınız.” Başbuğ Atatürk

–”"Ülkeniz sizindir, Türklerindir. Bu ülke, tarihte Türk’tü bugün de Türk tür ve sonsuza dek Türk olarak yaşayacaktır.” Başbuğ Atatürk

–”Yetişecek çocuklarımıza ve gençlerimize, görecekleri tahsilin hududu ne olursa olsun, en evvel, her şeyden evvel Türkiye’nin istikbaline, kendi benliğine, millî ananelerine düşman olan bütün unsurlarla mücadele etmek lüzumu öğretilmelidir.” Başbuğ Atatürk

–”Türk aydınlarının kendi kendisini bilmemesinden ve başka milletlerde şu veya bu sebeple üstünlük olduğunu sanarak, kendini onlardan aşağı görmesinden doğmaktadır. Bu yanlış görüşe son vermek için Türklüğümüzü bütün asaleti ve tarihi ile tanımak ve tanıtmak şarttır.” Başbuğ Atatürk

–”Türkiye bir maymun değildir ve hiç bir milleti de taklit etmeyecektir. Türkiye ne Amerikanlaşacak, ne de Batılılaşacaktır; o sadece özleşecektir.” Başbuğ Atatürk (Ab’ci, ABD’ci Batı özentisi aydınlara(!) duyurulur!)

–”"Yüksek Türk! Senin için yüksekliğin hududu yoktur. İşte parola budur.” Başbuğ Atatürk

–”Türk çocuğu ecdadını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde kuvvet bulacaktır.” Başbuğ Atatürk

–”Taş kırılır, Tunç erir, ama Türklük ebedidir” Başbuğ Atatürk

–”Türk aleminin en büyük düşmanı komünizmdir. Her görüldüğü yerde ezilmelidir.” Başbuğ Atatürk

–”Milliyetin çok belirgin niteliklerinden biri de dildir. Türk milletindenim diyen insan, her şeyden önce ve kesinlikle Türkçe konuşmalıdır. Türkçe konuşmayan bir insan Türk kültürüne, topluğuna bağlılığını iddia ederse buna inanmak doğru olmaz.” Başbuğ Atatürk (Bölücü etniklerin, anadilde eğitim ve yayın istemlerine çanak tutan sözde Atatürkçüler bu sözü iyi öğrensin!)

–”Millet sevgisi kadar büyük sevgi yoktur. Kurtuluş Savaşı’nda benim de milletime ettiğim birtakım hizmetler olmuştur zannederim. Fakat, bunlardan, hiçbirini kendime maletmedim. Yapılanın hepsi milletin eseridir dedim. Aranacak olursa doğrusu da budur. Mazide sayısız medeniyet kurmuş bir ırkın ve milletin çocukları olduğumuzu ispat etmek için, yapmamız lazım gelen şeylerin hepsini yaptığımızı ileri süremeyiz. Bugüne ve yarına bırakılmış daha birçok büyük işlerimiz vardır. İlmi araştırmalar da bunlar arasındadır. Benim arkadaşlarıma tavsiyem şudur: Şahsınız için değil fakat mensup olduğumuz millet için elbirliği ile çalışalım. Çalışmaların en büyüğü budur.” Başbuğ Atatürk

–”Büyük devletler kuran ecdadımız, büyük ve şümullü medeniyetlere de sahip olmuştur. Bunu aramak, tetkik etmek, Türklüğe ve cihana bildirmek bizler için bir borçtur.” Başbuğ Atatürk

–”Asla şüphem yoktur ki, Türklüğün unutulmuş büyük medeni özelliği ve büyük medeni kabiliyeti bundan sonraki gelişmesi ile geleceğin yüksek medeniyet ufkunda yeni bir güneş gibi doğacaktır.” Başbuğ Atatürk

–”Yeni Türk yazısı, Türk’ün yaradılıştan gelen zeka ve kabiliyetini geliştirebileceğinden yeni yazımızı tarlalarında çalışan çiftçilerimize, sürüleri başında dağlarda dolasan çobanlarımıza kadar en az bir zamanda yaymaya çalısmak hepimizin vicdan ve milli haysiyet borcudur.” Başbuğ Atatürk

–”Kanını taşıyandan başkasına inanma!” Başbuğ Atatürk (Etnikçi Atatürkçüler(!) bu sözü zaten bilmezler!)

–”Milletleri yükselten bu hususa bir amil daha ilave edelim; Milletlerin kalbinde intikam hissi olmalı. Bu alelade bir intikam değil, hayatına, istikbaline, refahına düşman olanların zararlarını dermeyi hedef tutan bir intikamdır.” Başbuğ Atatürk

–”Bütün dünya bilmeli ki; karşımızda böyle bir düşman oldukça onu affetmek elimizden gelmez ve gelmeyecektir. Düşmana merhamet, aciz ve zaaftır; bu insaniyet göstermek değil, insanlık hassasının yok olduğunu ilan eylemektir.” Başbuğ Atatürk

–”"Yurttaşlarım! Az zamanda çok ve büyük işler yaptık. Bu işlerin en büyüğü, temeli Türk kahramanlığı ve yüksek Türk kültürü olan Türkiye Cumhuriyeti’dir.” Başbuğ Atatürk

–”Türk Milletinin karakteri yüksektir, Türk Milleti çalışkandır, Türk Milleti zekidir.” Başbuğ Atatürk

–”Şu anda, büyük Türk Milletinin bir ferdi olarak, bu kutlu güne kavuşmanın, en derin sevinci ve heyecanı içindeyim.” Başbuğ Atatürk

–”Türk, Türk olduğu için asildir. çoğumuz, büyük babamızın babasını hatırlamayız. Bütün soy gururumuzu, Türk olmanın içinde buluruz.” Başbuğ Atatürk

–”Türklük, benim en derin güven kaynağım, en engin övünç dayanağımdır” Başbuğ Atatürk

–” Mensup olduğum Türk milletinin şan ve şerefi varsa, benim de bir ferdi olmak sıfatıyla şanım ve şerefim vardır.” Başbuğ Atatürk

–”Türk Milleti yüzyıllardan beri hür ve müstakil yaşamış ve istiklâli yaşamak için şart saymış bir kavmin kahraman evlatlarından ibarettir. Bu millet istiklalsiz yaşamamıştır, yaşayamaz ve yaşamayacaktır.” Başbuğ Atatürk

Onuncu Yıl Nutku’ndan

–”Az zamanda çok büyük işler yaptık. Bu işlerin en büyüğü, temeli Türk kahramanlığı ve yüksek Türk kültürü olan, Türkiye Cumhuriyetidir.” Başbuğ Atatürk

–”"Bundaki muvaffakiyeti Türk milletinin ve onun değerli ordusunun bir ve beraber olarak azimkârane yürümesine borçluyuz.” Başbuğ Atatürk

–”Türk milletinin karakteri yüksektir. Türk milleti çalışkandır, Türk milleti zekidir. Çünkü Türk milleti milli birlik ve beraberlikle güçlükleri yenmesini bilmiştir. Ve çünkü, Türk milletinin yürümekte olduğu terakki ve medeniyet yolunda, elinde ve kafasında tuttuğu meşale, müspet ilimdir.” Başbuğ Atatürk

–”Asla şüphem yoktur ki, Türklüğün unutulmuş medeni vasfı ve büyük medeni kabiliyeti, bundan sonraki inkişafı ile âtinin yüksek medeniyet ufkunda yeni bir güneş gibi doğacaktır. ” Başbuğ Atatürk

–”Bana, insanlar üstünde bir doğuş yüklemeye kalkışmayınız. Doğuşumdaki tek olağanüstülük, Türk olarak dünyaya gelmemdir.” Başbuğ Atatürk (Bu sözü, Atatürk’ün mirasını yiyen CHP’lilerin hep bir ağızdan söylemesini bekliyoruz!)

–”Türklük, benim en derin güven kaynağım, en engin övünç dayanağımdır.” Başbuğ Atatürk

–”Ulusal varlığımıza düşman olanlarla dost olmayalım. Böylelerine karşı…’Türk’üm ve düşmanım sana, kalsam da bir kişi!’ diyelim.” Başbuğ Atatürk

–”"Evvela, millete tarihini, asil bir millete mensup bulunduğunu, bütün medeniyetlerin anası olan ileri bir milletin çocukları olduğunu göstermeliyiz.” Başbuğ Atatürk

–”TÜRK çetin işler başarmak için yaratılmıştır!” Başbuğ Atatürk

–”Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki ASİL kanda mevcuttur!” Başbuğ Atatürk

–”Bir Türk, cihana bedeldir!” Başbuğ Atatürk

BAŞBUĞ ATATÜRK’ÜN KENDİ YAZDIĞI ŞİİRİ

Gafil, hangi üç asır, hangi on asır,
Tuna ezelden Türk diyarıdır.
Asya’nın ortasında Oğuz oğulları,
Avrupa’ nın Alpler’ inde Oğuz torunları,
Doğudan çıkan biz, batıda yine biz;
Nerde olsa, ne olsa kendimizi biliriz.

Başbuğ Atatürk’ün Türkçü olduğunu ispat eden, daha pek çok uygulaması, davranışı ve sözü vardır. Türkiye’de, bugüne kadar ilk ve son kez olmak üzere, Türkçü düşüncenin yaşama geçirildiği tek dönem Ulu Başbuğ Atatürk’ün dönemidir. O yıllarda, bitti denilen bir milletin yeniden şahlanarak, kıt imkânlarla yedi düveli alt edip; “Acun var oldukça, ben bitmem!” dercesine haykırıp, her alanda tam bağımsızlığını elde etmesi; yüzyıllar boyu ümmet anlayışıyla yaşamış insanlara milli bir kimlik kazandırılması; kendi öz dilini, alfabesini kullanmaya başlaması; Türk kadınının İslamiyet öncesi sahip olduğu hakları tekrar geri alması; çağdaş bir yaşam tarzına kavuşması ve benzeri kazanımlar; gücünü, asil kanından, binlerce yıllık şanlı ve büyük tarihinden alan ulu bir Türkçünün, Türkçü ülkülemi yaşama geçirip, uygulamasının bir sonucu olarak elde edilmiştir. Türk’üz Türkçüyüz Atatürkçüyüz!

TÜRKCÜLÜK

Sınırların neredeyse önemini yitirdiği söylenmeye başlanmışken ; globalleşen dünya söylevleri yazıtların başlığı haline geldiği günümüzde son yıllarda dünyamızda yaşanan gelişmeler, aslında sınırların önemini yitirmediğini ortaya koymuştur. Sadece bazı devletlerin kendi milli menfaatleri doğrultusunda dünyadaki sınırlarla oynamaya başladığı görülmüştür. Milli menfaatlerin ön plana çıktığı bu dünya yapılanmasında mevcudiyetimizi koruyabilmek adına mutlaka ve mutlaka Türk Globalizmini, yani Türk birliğini hayata geçirmek zaruretimiz vardır. İskitlerden başlayan 7000 senelik Türk tarihi boyunca hepimizin bildiği üzere yabancı uluslardan toplumumuza ihraç edilen entrikalar yüzünden bir çok değerlerimizde yıkımlar meydana gelmiştir.

Ancak mensubu olduğumuz ırkımızın binlerce senelik tarihi boyunca gelişmiş olan onur, adalet, güvenirlilik gibi üstün vasıfları sayesinde tarih sahnesinden silinememiş yok edilememiştir. Ancak yabancı milletlerin entrikaları yüzünden yaşadığımız yüzyılda dahil olmak üzere hakkettiğimiz başarı grafiğini yakalayabilmemiz pek mümkün olamamıştır. Irk olarak duygusallığımızı her zaman ön planda tuttuğumuz için uğradığımız ihanetler neticesinde kaybettiklerimizi yerine koymamız pek mümkün olmamıştır.Millet olarak artık şunu kesin olarak öğrenmeli ve kabul etmeliyiz ki, dış politika da duygusallık olmaz.

Yakın tarihimizden bir örnek vermemiz gerekirse, Osmanlı’nın çöküş yıllarında mecburiyetten dolayı dahil olduğumuz 1 nci Dünya savaşında Almanya’dan gelen yardımların ciddi bir bölümü İmparatorluğun parçası olan Araplara gönderilerek düzenli bir ordu kurmaları sağlanmaya çalışılmıştır. Hicaz Emiri Hüseyin Şerif’in iki oğlu Meclisi Mebussan da Arap eyaletlerinin vekilleri olarak görev yapıyorlardı. Enver Paşaya haber göndererek çalışmalarımız çok vasıtası ile de İngilizlerle görüşüp onlardan da para yardımı alarak kurulmasına destek sağladığımız orduları ile düşmanlarımızla birlik olarak Osmanlı İmparatorluğuna saldırmışlardır.

Günümüzde bile dinlerken duygusallaştığımız, tüylerimizin diken diken olduğu, burası Huştur ağıtları o tarihlerde yaşanan acılardan dolayı milletimizin iç dünyasının bir parçası olmuş ve günümüze kadar süregelmiştir. Ama tarih her zamanki gibi en büyük hakem olacak ve Yüce Allah adaletini bu dünyada da tamamlayacaktır. Osmanlı İmparatorluğundan ayrılıp bağımsızlığını kazanmış olan bu topraklara barış ve huzur halen daha gelmemiştir. Unutulmaması gerekli olan bir ata sözü vardır ” ne ekersen onu biçersin”. Tarihin hakemliği sayesinde bu söz doğruluğunu kanıtlamıştır, Irak-Kuveyt savaşı, İsrail-Filistin savaşı bu sözün doğruluğunun yakın tarihimizdeki delilleridir.

Daha önceki satırlarımızda da belirttiğim gibi ırkımız duygusal, alçak gönüllü ve vefalıdır. Peygamber efendimizin Arap olması dolayısı ile Arap ırkını her zaman Osmanlı İmparatorluğunun egemenliği altındaki diğer ırklardan daha farklı bir konumda görmüş, bu ırkı Kavmi Necip diye adlandırarak vergi konusunda ve askerlik konusunda bir çok ayrıcalıklar sağlamıştır.Millet olarak bence tarihteki en büyük hatalarımızdan biri Peygamber efendimizin Arap olmasından dolayı bu ırkın kültüründen fazlası ile etkilenerek Arap kültüründe yer alan mistizmin etkisi altında kalmış olmamızdır. Arap mistizmi yüzünden ırkımızın bir çok özelliğini kaybetmişizdir. Peygamber Efendimizin Arap olmasından dolayı bazı dönemlerde Araplara karşı aşağılık kompleksine yakalandığımız bile vuku bulmuştur. Aslında bir ırka Yüce Allah tarafından Peygamber gönderilmesi, o ırkın övünebileceği bir konumda değil, utanacağı bir konumun sahibi olduğunu gösterir. Çünkü tüm hatalardan ve yalanlardan münezzeh olan Yüce Allah buyuruyor ki “Ben şaşıran kavimlere Peygamberler gönderdim. ” Peygamber efendimizin yedi hadisi Şerifinde övgüye layık gördüğü milletimiz kılıç zoruyla İslamiyet’i kabul etmeyen tek millettir. Irkımıza Peygamber gönderilmemesi utanacağımız, kompleks duyacağımız bir durum olmaktan ziyade övünebileceğimiz bir durumdur.İslamiyet’ten önceki beşeri hayatta Türk ırkı hiçbir zaman şaşkın ve sapkın bir yaşama sahip olmamıştır.

Tabi gönül isterdi ki aynı dine inandığımız Arap devletleri ve hükümetleri dış politika da geçmişte yaptıklarından utanarak yaşadığımız yüzyılda Kıbrıs ve PKK terörü konusunda uluslararası platformlarda bizi desteklemelerini isterdik. Böylelikle bir nebze olsun geçmiş hatalarını telafi edebilirlerdi. Maalesef görünen o ki Hicaz Emiri Hüseyin Şerif’in hatalarına torunları da devam etmektedir. Tarihin büyük Komutanı Medine Müdafii Fahreddin Paşa savaş sonunda bütün Osmanlı İmparatorluğu yenilgiyi kabul edip teslim olmuşken yalnız başına aylarca direnerek teslim olmayı reddetmiştir bu şanlı komutan şanlı askerlerine dönerek tarihteki şu değerli sözünü söylemiştir artık sizin paşanız olarak aranızda bulunmuyorum bu kutsal toprakların kutsal emanetlerin bekçisi olarak bulunmaktayım diyerek Mısır’da hapsedildiğinde bile üzerinden çıkarmadığı üniformasını bu konuşmayı yaptığı anda üzerinden çıkararak tarihe kahramanlığıyla geçmesinin yanı sıra, alçak gönüllüğü ile de tarih sahnesinde yerini almıştır.

Hicaz Emir’i Osmanlı İmparatorluğu’nun teslim olmasını fırsat bilerek İngilizlerden de aldıkları altınlar sebebiyle Peygamber efendimizin hatıralarıyla dolu olan bu kutsal şehrin ve onun şerefli komutanı olan Fahreddin Paşa ve askerlerine hayasızca ve alçakça saldırmaya devam etmişlerdir. Kilerlerde yiyecek bir şey kalmayınca açlıktan insanlar ölmek üzereyken imdatlarına çekirge sürüleri yetişmiştir.Fahrettin paşa askerlerini toplayarak onlara bir konuşma yapmış yaptığı bu konuşmanın başından sonuna kadar göz yaşlarını tutamamıştır.Konuşmanın kısa metni şu cümlelerden ibarettir Fahrettin paşa askerlerine dönerek daha önceleri bildiğim üzere en besinli et çekirge etidir demiş askerlerini çekirge yemeye ikna etmek istemiştir.Askerler de gözleri yaşlı bir şekilde komutanları üzülmesin diye şu cevabı vermişlerdir paşam desenize artık Medine’yi bizden kimse alamaz yiyecek sorunumuzda bitti paşaları söylediklerine inanmadıklarını düşünebilir diye sevinç gösterileri bile yapmışlardır ama gerçeğinde hiç biri bu sözlere inanmamıştır kişi başına düşen beş çekirge ile şanlı direnişlerine devam etmişlerdir.Halkın içinde Medine direniyor söylentisi dilden dile yayılmış halkın içinde diğer eyaletlerde de nümayişler başlamıştır. İngilizler altın için onlarla beraber savaşan Hicaz Emiri Hüseyin Şerif’e daha çok altın vererek Medine’yi derhal düşürmelerini yani direnişi yok etmelerini istemiştir.Baskılar ve zalimlikler daha çok artmış zulümler dayanılmayacak boyutlara gelmiştir, ele geçirilen Türk askerlerinin bağırsaklarını dışarı dökerek belki altınları yutmuşlardır diye bir düşünce içinde bulunmuşlardır ama bilmedikleri bir şey var ki o bağırsakların içerisinde değil altın çekirgeden başka yiyecek bile yoktu tarihte yaşanan bu zalimlikleri herkes unutsa da biz unutmayacağız bu yaptıkları utanç verici davranışları her zaman deklere edeceğiz di mamızda canlı olarak tutacağız.

Neredeyse aradan yüz yıl geçmesine rağmen Discovery Channel televizyonunu seyrederken duyduklarıma inanamadım Meksika mutfağını tanıtan bir programda en kaliteli proteinin çekirge etinde bulunduğunu duyduğumda tüylerim diken diken olmuş ve kendi kendime şöyle demiştim ALLAH’ım bu kulunu ne kadar çok seviyordun ki yüz sene önce söylemiş olduğu yalan zannettiği bir şeyi yüz sene sonra bilimsel araştırmalar neticesinde doğruladın mecburen söylemek zorunda kaldığı bu günahsız yalanı bile gerçek çıkaran tabi ki Yüce ALLAH sevdiği kulunu yalancı çıkarmayacak aradan yüz sene geçse bile doğrulayacaktır.İnsanlara itibarı veren bu konuda da kesin olarak görüldüğü gibi yaratandır 1500 senesinde Begonya dükü tarafından kiliseden de onay alınarak yakılan İngilizlere karşı savaşan Jeanne Dark’ın cadılık suçlamasıyla yakılarak öldürülmesinin ardından 500 yıl geçtikten sonra Katolik kilisesinin Roma’da toplanarak cadılık suçundan beraat ettirilip azizelik unvanı vermiştir.

Tarihte bir çok şerefli onurlu adil davranışın sahibi olan Türk ırkının artık tarih sahnesindeki hak ettiği itibarı alması gerektiğine inanıyoruz.Bu yüzdendir ki hakkımızı alabilmek için ikibin yılını milat kabul edip mücadelemizi hızlandırıp dünya konjöktüründe ki hak ettiğimiz yeri almalıyız bunu zamanı geldiğine inanıp millet olarak mücadelemize hız vermeliyiz.Osmanlı imparatorluğunun son padişahların dan olan Addülhamid Han imparatorluğun çöküş yıllarındaki bir çok sorununa çare bulabilmek için bütün yolları denerken kendisinin ve İmparatorluğun tüm sorunlarını çözecek bir teklifle karşılaşmıştır. Teklifin sahibi Yahudi Camiası olup, bu teklif o tarihte bir daha karşılaşılması mümkün olmayacak kadar uygulanırsa kar getirecektir. Yahudilerin istediği sadece iç işlerinde bağımsız, dış işlerinde Osmanlı imparatorluğuna bağlı şu an İsrail Devletinin kurulu olduğu toprakların bir kısmını istemişlerdir. Eğer bu teklif kabul edilirse karşılığında 3.000.000. altın vermeye razı olmuşlardır. O tarihlerde tüm Osmanlı vilayetlerinden toplanılabilen vergi miktarı 285.000 altındır. İmparatorluğun toplam borcu ise 2.000.000. altın civarındadır. Bu borca karşılık gemi işletmeleri ve demir yollarımız yabancı bankerlere ipotek verilmiştir. Abdülhamit Han bu teklifi kabul ederse İmparatorluk tüm borçlarından kurtulacak, kalan 1.000.000. altın ile de sanayileşme çalışmaları hızlandırılabilecektir. Abdülhamid Han’ın verdiği karar bizce de en doğru olanıdır. Cevaben şunu söylemiştir; “Ecdadın kan dökerek aldığı yerler, ancak kan dökülerek verilebilir. ” Bu cevap haliyle Yahudilerin çok hoşuna gitmedi. Kısa bir süre içinde bu topraklar elimizden çıktıktan sonra Arap yetkilileri bu toprakları çok daha ucuza Yahudilere parça parça satmışlardır. Kısa bir zaman dilimi geçtikten sonra Yahudiler bugünkü adı İsrail olan devletlerini kurdular. Filistin’de yaşanan drama bir insan olarak üzülmememiz mümkün değil, ama Fahreddin Paşa ve askerlerine yapılanı hatırladığımız zaman hemen aklımıza gene aynı söz geliyor. ” ne ekerseniz onu biçersiniz ” atalarının ektiği ihanet ve kalleşlik tohumlarını tarihin hakemliğinde şimdiki torunları biçmektedirler.

Atalarımıza yapılan bu haksızlıkları hiçbir canlıya reva görülmeyecek kadar korkunç şeylerdir. Ülkemiz ipotek altında iken bile bir karış toprağını satmayan ecdadın torunu olduğum için onur ve şeref duyuyorum. Filistin’de yaşananlar için bir insan olarak son derece üzülüyorum, ama daha önceki satırlarda da anlattığımız gibi bu yaşananlar adaletin tecellisidir.
Büyük Komutan Mustafa Kemal Atatürk’ün şu sözü çok kereler düşünmeye değerdir. ” Hayatta yegane varlığım ve servetim Türk olarak doğmamdır.” Millet olarak tok gözlü olmamız bir çok şeyimizi kaybettirmiş olabilir. Ama halen daha onurumuzu yitirmeden gelecek için mücadele etmeye hazır bir şekilde bekliyoruz. Ekonomik çıkmazda olmamız Dünya sahnesinde hakkettiğimiz yere gelemeyeceğimiz anlamını taşımamaktadır.

Milletlerin tarih sahnesinde ayakta kalabilmesi milli kültürlerinin sağlamlığı ile mümkündür. Milli kültür oluşmadığında millet oluşamaz. Millet oluşmadığı zaman devlet oluşamaz. Tarihte milli kültürünü kaybetmiş milletlerin devlet olarak ayakta kalması mümkün olamamıştır. Ekonomilerinin güçlü oluşu onu kurtaramaz 7000 yıllık tarihi süzgeçten geçmiş olan büyük Türk milleti farklı dinlerden beslenerek dokuzuncu yüzyıla gelmiş dokuzuncu yüzyılda İslam’ın evrensel değerleriyle tanışarak yirmi birinci yüz yıla kadar geçen süre içerisinde milli kültürünü oluşturmuştur.

Büyük kuraklıklar,istilalar,büyük göçler ve büyük ihanetler görmüş olmasına rağmen milli kültürüyle kesintisiz ayakta kalabilmiştir.

Yakın tarihimize baktığımızda emperyalist güçlerin masa başında çizmiş olduğu suni devletler milli kültürleri olmadığından millet olamamış ve en küçük tehlikede param parça olmuşlardır. Milli şuur ve kültürü güçlü ise saldırılar karşısında devlet belki yıkılabilir ama kendi külleri arasından yeni bir devlet doğurur Zümrüt-ü Anka kuşu gibi (Türk milleti ve Japonlar gibi.)

Çağımızda milletleri yok edebilmek için sıcak savaşlar yerine kültür ve medeniyet savaşları ağırlık kazanmıştır. Milli kültüre yönelen tehditlerinin başında yanlış bir çağdaşlaşma anlayışı ile batı kültürü içinde asimle olma tehlikesidir. Böylece Türk insanını milli kimliğinden uzaklaştırarak millete mensubiyet şuurunu yok ederler. Yine farklı bir tehlike ise Türk milleti içinde bazı yöre yada lehçe farklılıklarını ön plana çıkararak millet içinde etnik köken oluşturma yoluna gidenler bu bir milletin milli kültürünü yok olmasını sağlar ve milletin bütünlüğünü yok eder.

Bu tehlikelere karşı milli tarih şuurundan nasibini almış,milli ve manevi değerler bağlı milliyetçi bir ruh ve ihtiras sahibi insanlar yetiştirilmelidir. Globalleşen dünyamızda milli kimliğini koruyamayan milletler asimle olmaya mahkumdur. Batı kendi kimliğini koruyarak medeni olmuştur. Batı milliyetçidir. Fransızlar kendi medyalarına İngilizce yasağı koymuştur. Globalleşmenin merkezi olan Avrupa da Fransızlar Fransız milliyetçisi, İngilizler İngiliz milliyetçisidir. Bunlar müşterek bir Avrupa milleti yaratabilmek için müşterek bir Avrupa kültürü peşinde koşmuşlardır. Tamamen Hıristiyanlık dininden esinlenerek bu kültür yaratılmıştır. Avrupa’nın ortasında inançları ve kültürü farklı olduğu için Bosna Hersek’in başına neler geldiği bütün insanlığın bilgisi dahilindedir.

Aynı ırka mensup aynı dili konuşan ayna tasayı paylaşmış, aynı inançta bütünleşmiş olan bu büyük milletin birlik ve beraberliği ben Türküm diyen herkese huzur verir.

Dünya üzerinde var olan devletler dış politikalarını belirlerken ekonomik güçlerini mensubu oldukları milletin menfaatlerinden ziyade milli sınırlarının güvenliği, genişletilmesi, koruma ve kollama faktörleriyle hegomanya altına almak amacına uygun bir siyaset gütmektedirler. Güdülen bu siyasetten en fazla etkilenen topluluklar nedense Türk kökenli devletler olmaktadırlar. Ekonomik güç güçler dünyasında sınır tanımamaktadır. Amerika’nın önde gelen tutucu kuruluşlarından General Motor Kore’de gidip bir otomobil fabrikası satın alabilmektedir. Bunun nedeni ise kendi pazarlarının ve diğer pazarlara ulaşan rakiplerinin önünü kesemeyeceklerin anlayınca satın alma yolunu seçerek sınırlarını genişletmek amacını gerçekleştirmektir. Dünya ekonomisinde şüphesiz petrol zengini ülkeler bir gün inanılmaz sıkıntılarla karşılaşacaklardır. Yaşadığımız yüzyılda var olan teknolojik hıza yetişmeleri mümkün olmadığı gibi sadece petrol gelirleri de giderlerini karşılamaya yetmeyecektir. Dünya üzerinde en zengin petrol yataklarının Kazakistan’da olması buraya 3.000.000. Amerika’lının yerleşme nedenini gayet açık ortaya koymaktadır. Süper güç olan devletlerin stratejilerini çözen petrol zengini ülkelerden sadece B.A.E ( Dubai, Abu-Dabi ) ekonominin sınırsız gücünü fark etmiş denizleri doldurarak ticarete sınırsız kolaylıklar sağlayarak ülkesinin dünya ticaretindeki yerini almasını hedeflemiştir.

Bu süper güçlerin arasında Türk dünyası paylaşmayı ve koordinasyonu bilememesinden veya uygulama ortamlarının dahi yok edilmesinden dolayı üçüncü dev güç olma potansiyelini kullanamamaktadır. Türk dünyası sadece sınırlarının serbest dolaşım ve ticarete açılması ile uygulayacakları modelle ciddi pazarlıklar yapabileceği ortamları ellerinden kaçırmaktadır. Bu pazarlıklarda izlenecek yollardan en önemlisi oluşturacakları güç birliği ile savunma giderlerini en aza indirerek ekonomik kalkınmalarını beş kat hızlandıracak zamana sahip olmaları ile belirleyecekleri özel kalkınma modelini, diğer güçlerin oluşturdukları stratejilerle uygulamaya geçmeden ortadan kaldırma politikalarına göz yummamalarıdır. Bu kapalı gözlükleri Türk dünyası bir gün attığı takdirde milli kültür ve onurunu ortak payda yaparak serbest ticaret ve birleşik savunma stratejileri ile süper güçlerin üzerinde güç olma ihtimali her zaman büyük tehlike olarak görülmeye devam edecektir. Türk dünyası, mevcudiyetinde var olan milli kültür ve onuru ile oluşturacağı şartları Türkiye’nin önderliğinde ekonomik güç birliği ile teknoloji, iletişim, bilişim, medya, üretim ve pazarlama teknikleri ile donatarak süper güçlerin bu korkulu rüyasını gerçeğe dönüştürecektir.

Dünya üzerinde var olan ülkeler gelecek yüzyılda sadece ekonomik bunalımlarla sınırlarının değişeceğini bilmektedirler. Doğu Batı diye ayrılanların tekrar birleşmesi, birlik içinde olanların ortak para birimini kullanması gibi gelişmeler bunun örneğidir.

Ekonomisi güçlü bir Türk dünyası dünya üzerinde var olan diğer devletlere uygulayacağı onurlu, inançlı ve adaletli bir siyaset ile dinin baskısız yaşanılması, siyasetinin dünya ile entegre oluşu Türk Dünyasının zaferinin önündeki engelleri kaldırmada en büyük etken olacaktır. Türk Dünyasının ekonomik geleceğinin fizibilitesini yaparken göz ardı etmemek zorunda olduğumuz Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin geçmişinden bu güne gelirken yaşadığı evrelerde geçirmiş olduğu sıkıntılı dönemlerin sebebini de iyi tespit etmek gerekmektedir. Bu gün 200 milyar dolar dış borcu olan devletimizin 10 yıl evvel sadece 17 milyar dolar dış borcu bulunmaktaydı. Son on yıla bakınca 183 milyar doların neler yapabileceğini bilen insanların isyan etmekte ne kadar haklı olduğunu görmekteyiz. Bunca güzelliklere sahip olan, dünya üzerindeki konumu ve doğası ile özel olan cennet vatanımızın koordineli bir şekilde dış güçlerle ortak olarak papyonlu çeteler tarafından korkunç ve iğrenç bir şekilde soyulduğunu görmek, bilmek ve susmaktan daha büyük bir eziyet olmadığı düşüncesi beynimizde hasıl olmaktadır. Türk dünyası bir gün milli kültür ve onurunu ön planda tutarak inançları nedeni ile doğru söyleyip yargılanmadığı, siyasette sultanın sona erdiği ekonomide üreten, ürettiğini dünya pazarlarında marka olarak satan, sınırları ile birlik ve beraberlik içinde yaşayan, gücünü tüm dünyanın kabul ettiği bir Türk birliğinin var olacağına inanmak ve bu uğurda ideale ulaşmak için mücadele etmek inancımızın tam olduğunu ulaştığımız ve ulaşacağımız insanlara anlatmak hedefimizdir.

Bence unutulmaması gereken en önemli husus yaşadığımız dünyadan ebedi istirahatgahımıza geçerken sonsuzlukta yankılanacak tek şeyin hayattayken onurumuz için verdiğimiz mücadele olduğunu bilmektir. Bir insanın onuru ve şerefi mensubu olduğu milletin yüceliği ve şerefi ile eşdeğerdir.

Bir gün DELİLİK,yakın dostlarını kahve içmek üzere,evine davet etmiş.Herkes gelmiş,kahveler içildikten sonra DELİLİK,dostlarına saklambaç oynamayı önermiş.
“Saklambaç mı?O da nedir?..” diye sormuş MERAK.
“Saklambaç bir oyundur.Sizler saklanırken,ben yüze kadar sayacağım.Saymayı bitirdiğimde ilk bulacağım kişi,benden sonra ebe olacaktır.”
KORKU ve TEMBELLİK dışındakiler,DELİLİK’in önerisini derhal kabul etmişler.
“1…., 2…., 3….”diyerek, yüksek sesle saymaya başlamış DELİLİK.
ACELECİLİK,ilk bulduğu yere kendini atıvermiş.UTANGAÇLIK,her zamanki alışkanlığıyla bir ağacın gölgesine ilişmiş.NEŞE,bahçenin orta yerine doğru yönelmiş.HÜZÜN,saklanacak yer bulamadığından ağlamaya koyulmuş.KISKANÇLIK,BAŞARI’NIN peşinden giderek yanı başındaki bir kayanın ardına sığınmış.
DELİLİK, saymayı sürdürmüş…
UMUTSUZLUK, DELİLİK’in doksan dokuza geldiğini duyduğunda iyiden iyiye umutsuzluğa kapılmış.
“Yüz! Saklanmayan ebedir,aramaya başlıyorum!” diye haykırmış DELİLİK.
İlk sobelenen MERAK olmuş.Birinci kurbanın kim olacağını o kadar merak ediyormuş ki,saklanmayı ihmal etmiş.Bahçe duvarına baktığında DELİLİK, KARARSIZLIK’ı fark etmiş; üzerinde tünemiş olduğu duvarın hangi tarafına saklanacağını düşünmekle meşgulmüş.Ve hemen ardından NEŞE’yi,HÜZÜN’ü, UTANGAÇLIK’ı sobelemiş.Herkes yeniden bir araya geldiğinde MERAK sormuş:
“AŞK nerede?Hiç AŞK’ı gören oldu mu?…”
DELİLİK , AŞK’ı aramaya koyulmuş.Dağlara çıkmış,nehirlerin yataklarına bakmış,ama AŞK’ı hiçbir yerde bulamamış.Çaresiz,arayışını sürdüren DELİLİK,bir gül ağacıyla karşılaşmış.Eline geçirdiği bir çalıyla gül ağacının dallarını,yapraklarını yoklamış.Aniden tiz bir çığlıkla irkilmiş.Acıyla bağıran AŞK,diken batan gözünü tutuyormuş.DELİLİK,ne yapacağını bilememiş.Özür dilemiş,yalvarmış,yakarmış AŞK’a ,kendini affetmesi için.O kadar üzülmüş ki,bir daha hayat boyu yanından ayrılmayacağını bile vaat etmiş.Acısı biraz dinen AŞK, sonunda özürleri kabul etmiş.
O günden beri AŞK’ın gözü kördür ve DELİLİK hep yanı başındadır.

]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/delilik/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/bu-kadar-sevebilirmisin/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/bu-kadar-sevebilirmisin/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:38:58 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/bu-kadar-sevebilirmisin/ ]]> Bu kadar sevebılırmısın????  

Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez…. Biri
tıpta okuyordu, öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere,
bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynı otobüse
bindiler. Gençtiler, çok genç… Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz
zaman aldı ama sonunda başrdılar. İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte
oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti
otobüse, kız ise ablasında…Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden
evlerinden çıkıp,şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına geldiklerini,
gülerek itiraf ettiler bir süre sonra…
Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de
çok mutlu… Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki
yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de
ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular.Zaman aşımına uğrayan,
alışkanlıklara yenik düşen,banka hesabında para kalmadığı için ya da tam tersine
o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi
onlarınki…Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de büyüdü, büyüdü…
Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağman
çocuk sahibi olmayınca, “bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek,
bencillik olur” diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk yerine,
sevgilerini büyüttüler… “Senin için ölürüm” derdi kadın, sımsıkı
sarılıp adama ve adma “Hayır, ben senin için ölürüm” diye yanıt verirdi
hep…Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, “Birtanem,
kütüphanenin ikinci rafına bak….” Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not olurdu,
“Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiğimi sakın unutma” Mutfaktaki masadan,
salondaki dolaba sevgi dolu
notları okuya okuya koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi
zaman en sevdiği çikolatalar, kimi zaman da pahalı armağanlarla karşılaşırdı…
Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten…
Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne kadar yoğun
olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı
yaşların ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler. Adam,
hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı.
Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev
aldı.Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde
dolaşırken, harap durumda bir ev gördü kadın, üzerinde “satılık” levhası asılı olan.
“Ne dersin, bu evi alalım mı?” dedi adama. “Bu viraneyi yıktırır, harika bir ev yaparız.
Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terası olan, martıları kahvaltıya davet edeceğimiz
bir deniz evi yapalım burayı…” “Sen istersin de ben hiç hayır diyebilirmiyim?”
diye yanıt verdi adam.
“Amerikadaki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı… Kaç para olursa olsun,
burası bizimdir artık….”Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde,
ayrılmaları zor oldu adam Amerikaya giderken. Her gün, her saat konuştular telefonla.
Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında. Fakat birkaç gün
sonra, kocasında bir tuhaflık olduğunu fark etti kadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor,
konuşmaktan kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için, sahildeki evi hatırlattı ve çizdiği
projeyi verdi kadın ama hiç beklemediği bir cevap aldı: “Canım, o ev bizim bütçemizi aşıyor.
Sen en iyisi o evi unut…”Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da acı,
daha da çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bubeklenmedik misafiri.Derdini söylemesi için
yalvardı adama, “Senin için ölürüm, biliyorsun, ne olur anlat” diye dil döktü boş yere…
Yıllardır sevdiği adam, duyarsız ve sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya
çalıştıkça, beton duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla kanıyordu
yüreği…Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve bütün hayatının
birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken, “Artık dayanamıyorum, sana söylemek
zorundayım” diye sözünü kesti arkadaşı. “O, seni aldatıyor. İş yerimin tam
karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor her öğlen.
Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya….” “Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum
bu yalanları” diye bağırdı kadın.Onca yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla
suçladı…. Ertesi gün, öğle vakti o restoranın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve
peri masallarının sadece masal olduğunu anladı… Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı
genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını
gördü adamın… Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen ağlayarak, bazen ona
sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her şeyi.İnkar etmedi adam. Zamanla
duyguların değişebildiği, insanların orta yaşa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir
şeyler geveledi ağzında ve bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, “son bir kez
kucaklamak isterim seni” diyecek oldu ama kadın, “defol” dedi nefretle… İlk celsede
boşandılar… Modern bir aşk hikayesinin böyle son bulmasına kims inanamadı.
Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın.Adamın, sevgilisiyle birlikte
Amerikaya yerleştiğini öğrendi. Bazen yalnız kaldığında, onu hala sevdiğini hissedince,
ağlama nöbetleri geçiriyor, aşkın yerini, en az onun kadar yoğun bir duygu olan
nefretin alması için dua ediyordu.Aradan bir yıl geçti… Her şeyin ilacı olduğu
söylenen zaman bile, kadının derdine çare olamamıştı. Bir sabah, ısrarla çalan
zilin sesiyle uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. “Sen,
buraya ne yüzle geliyorsun” diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı.
“Lütfen, içeri girmeme izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor.” dedi
genç kadın. Kanepeye ilişti ve zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı:
“Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü.
Geçen yıl Amerikadaki kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık
bir senelik ömrü kaldğını. Buna dayanamayacağını, hep söylediğin gibi onunla
birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak için,benden
sevgilisi rolünü oynamamı istedi. Ailesine de haber
vermedi. Birlikte Amerikaya yerleştiğimiz yalanını yaydı. Oysa ilk
karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev tutmuştu. Tedavi
görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece fenalaşmış,
bakıcısı beni aradı, son anda yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi istedi…
” Gözlerinden akan yaşları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta
ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu açmayı neden sonra akıl edebildi.
İtinayla katlanmış bir sürü kağıt duruyordu kutuda. İlk kağıtta,
“Lütfen bütün notları sırayla oku bir tanem” diyordu… Sırayla okudu;
“Seni çok sevdim”,”Seni sevmekten hiç vazgeçmedim”, “Senin için ölürüm derdin
hep, doğru söylediğini bilirdim.” “Fakat benim için ölmeni istemedim”
“Şimdi bana söz vermeni istiyorum.” “Benim için yaşayacaksın, anlaştık mı?”
son kağıdı eline alırken, kutuda bir anahtar olduğunu gördü kadın… Ve son
kağıtta şunlar yazılıydı:”Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım.
Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor olacağım
]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/bu-kadar-sevebilirmisin/feed/ 1 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/seninle-olmak-varya/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/seninle-olmak-varya/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:37:30 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/seninle-olmak-varya/ ]]> Seninle Olmak   Seninle olmanın en güzel yani ne biliyor musun?
Elin elime değmeden, avuçlarımı terleten sıcaklığını taa içimde hissetmek.
Seninle olmanın en kötü yani ne biliyor musun?
“Seni seviyorum” sözcüğü dilimin ucunu ısırırken, her buluşmamızda boş yere saatlerce havadan sudan söz etmek.
Seninle olmanın en heyecanlı yani ne biliyor musun?
Ayni şeyleri seninle ayni anda düşünmek, birlikte ağlamak, gülmek..Ve yanımdayken seni çılgınca özlemek.
Seninle olmanın en acı yani ne biliyor musun?
Kalabalık ortamlarda seni diğer dostlarınla paylaşmak… Telefonda konuştuğun, yolda hatırını sorduğun insanları, çocukça kıskanmak.
Yaşadığın eski aşkları dinlemek.
Seninle birlikte olmanın en mutlu yani ne biliyor musun?
Tanıdık birileriyle karsılaşma tedirginliği ile yollarda yürümek yanmana… Elimdeki şemsiyeye inat, yağmurda ıslanmak birlikte.
Seninle olmanın en romantik yani ne biliyor musun?
Sensiz gecelerde sana söyleyemediklerimi yıldızlara, aya anlatmak…Okuduğum kitabin sayfalarında, dinlediğim şarkıların, türkülerin,
şiirlerin her mısrasında seni bulmak.
Seninle olmanın en zor yani ne biliyor musun?
Seni kaybetme korkusuyla, hayatta ilk kez tattığım o tarifsiz duygularımı, umut denizinin ortasında küreksiz bir sandala hapsetmek….
Yalınayak yürümek bıçağın en keskin yerinde. Kanadıkça tuz yerine gözyaşlarımı basmak yüreğime.
Seninle olmanın tek yan etkisi ne biliyor musun?
Nereden bileceksin?
Sen benimle hiç olmadın ki! Olsaydın avuçlarım terlemezdi… Isırmazdım dilimin ucunu… Özlemezdim seni yanımdayken…
Kıskanmazdım.
Korkmazdım yollarda yürümekten… Islanmazdım yağmurlarda… Yıldızlara, aya dert yanmaz, böyle her şarkıda sarhoş olmazdım.
Korkmazdım seni kaybetmekten, ayaklarım kan revan, atlardım sandaldan denize…
Ve her kulaçta haykırırdım seni sevdiğimi.
Sen hiç benimle olmadın ki…
Ya aklin başka yerlerdeydi, ya yüreğin
]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/seninle-olmak-varya/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/umut-mektubu/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/umut-mektubu/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:36:28 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/umut-mektubu/ ]]> umut mektubu   Gelmeni isterdim görmeyi istedigimde seni. Görmeni isterdim yalnızlıgı dinledigimde beni. Duymanı isterdim yalnızlıga anlatırken seni.
Okumanı isterdim sana yazdıgım siirleri. Her gün yeni bir umuttu seni görebilmek için. Her gün yeni bir umuttu duygularımı sana anlatmak için.
Çekindim sana açılmaktan, korktum hayır demenden. Korktum çünkü, yıkılırdım hayır demenden. Bir daha konusamazdim bakamazdim sana.
Umut eddim çaresizlige düstügümde. Hayal ettim seni özledigimde. Senin için hissettiklerimi anlatmak istedim. Ama olmadı bir türlü,
O ilk sözcügü bulamadım. Belkide hiç yazmamalıydım bunları, unut bos ver diyemiyorum ama zaten olmaz diyeceksin sakın cevap yazma diyemiyorum.
Sadece bil geceleri sen uyurken adının sayıklandıgını. Sadece düsünüldügünü bil bir yerlerde. Ama biliyorum seni görmeden yapamam.
Uzaktan sezsizce izlerim seni ama sen farketmeden. Düsünüyorum yarinlar var, üzülüyorum sensiz yarinlar olur diye. Her zaman gönül iliskilerim ters gitti.
Her zaman bir bakıs aradım, bir ses aradım taki o güne dek. Daha önce duygularımı anlatmak istedim ama hissettiklerimden emin degildim.
Simdi eminim ama umarim artik çok geç degildir. O gün senle konustuktan sonra hiç sansimin olmadigini anladim. Ama içimdeki haykırısa dur diyemedim.
Bilsem ki bir daha beni görmek istemesende. Yinede sana duygularımı ifade etmek isterdim. Hayırda bir cevap degilmidir zaten
kendimi her türlü cevaba hazırladım. Yazmayı bırakamıyorum sanki seni bana daha çok yakınlastırıyor. Bilmiyorum benim sana karsi hissettiklerimi sen
bana karsi hissedecekmisin. Ama emin oldugum bir sey varki yazdıklarımı okuduktan sonra hiç bir sey ayni olmayacak iyi veya kötü.
Hayal ettim bir gün bir yerde seninle bir güzel günü. isminin bas harflerinden siirler yazdım sana okumak istedim okuyamadım.
Her yıldız kaydıgında bir dilegim vardı senin için. Radyoda çalan her sarki sanki seni anlatiyordu seni hatirlatiyordu.
Sana yazdıgım son siir yarıda kaldı bir eksik var gerisini yazamıyorum. Bir gün eger senden uzak kalırsam karanlık bir yagmur gibi.
Canımı sıkarsa yasamak yine resmine bakarak hayal ederim seni.
~~netten alıntı~~

(hayatımdan çıktın aklımdan değil)

]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/umut-mektubu/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/iste-gercek-sevgi/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/iste-gercek-sevgi/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:35:14 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/iste-gercek-sevgi/ ]]> Böyle sevgi kaldımı!   Olay İngiltere’de geçiyor:

Yaşlı bir bey, sabah erken evinden çıkmış, yolda
ilerlerken, bir bisikletlinin kendisine çarpması ile yere yuvarlanmış ve hafif yaralanmış.
Sokaktan geçenler yaşlı beyi hemen en yakın
sağlık birimine ulaştırmışlar.
Hemşireler, adamcağızın yarasına pansuman
yapmışlar, ama “biraz beklemesini ve röntgen çekerek her hangi bir kırık veya çatlak olup
olmadığını inceleyeceklerini” söylemişler.
Yaşlı bey huzursuzlanmış, “acelesi olduğunu
istemediğin” söylemiş.
Hemşireler merakla acelesinin sebebini sormuş.
Adamcağız da “karım huzur evinde kalıyor her sabah onunla kahvaltı etmeye giderim, geç kalmak
istemiyorum” demiş.”Karınızın, siz gecikince merak edeceğini düşünüyorsunuz herhalde”
Demiş hemşire.
Adam üzgün bir ifade ile “ne yazık ki karım
Alzheimer hastası ve benim kim olduğumu bilmiyor” demiş.
Hemşireler hayretle”madem sizin kim olduğunuzu bilmiyor neden hergün onunla kahvaltı yapmak için
koşuşturuyorsunuz” demişler.
Adam buruk bir sesle “ama ben onun kim olduğunu biliyorum” demiş
]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/iste-gercek-sevgi/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/tutacakmisin-sozunu/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/tutacakmisin-sozunu/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:33:24 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/tutacakmisin-sozunu/ ]]> tutacak mısın sözünü?   Sen bırakıp gitmelerin prensi, ben bitip tükenmeyen beklemelerin esiri…
Geceler boyu 4 duvar arsında ve yalnız, saatin tıkırtılarını dinleyerek geçirdim zamanı.
‘geleceğim’ demeseydin, daha az acırdı içim.
O unut böylesine zor kıldı hayatımı…
Hangi yola vursam başımı, hangi yolculuğa çıksam, seni arayışların içinde buluyorum kendimi fark etmeden.
Kendimle kalmak isterken bakıyorum ki, senin peşindeyim, seni arıyorum.
Sonsuz bir arayış bekli de, ömrümü seni bulamadan tamamlayabileceğimi de biliyorum.
Her gidişinde bir parça götürdün benden.Her gidişinde yüreğimde bıçak izleri kaldı.
Acımla yaşamayı yeni yeni öğrenirken hep yeniden çıktın karşıma.
Her gelişin yeniledi beni.Acılarım küllendi, yüreğimdeki yaralar kapandı.
İnsafsız olduğunu düşünüyorum bazen.
Giderken beni ne hale getirdiğini hiç düşünmedin.
Öylesine kararlıydın ki, sana dur bile demeye fırsat bırakmadın.
Bazen de yalancısın.Benimle sonsuza kadar kalacağını söylemiştin, inanmıştım.
Yanımdan ayrılmayacaktın, kanmıştım.Tutmadın sözünü…
Zaman inanılmaz bir hızla akıp geçiyor ve ben sensiz günlerimi sayıyorum.
Sensiz ve yaşanmamış günlerimi…
Oysa senin kıymetini bildim ben.Kırmadım, incitmedim seni.
Bir tek gün bile yalnız bırakmadım.
Benimle olup olmadığını umursamadan, seni yaşattım içimde, bıkmadım.
Dikkatliydim, duyarlıydım.Bir tek kötü söz söylemedim hakkında, tek bir şikayette bulunmadım.
Gidişlerine hep bir kılıf uydurdum kendimce.
İstedim ki, senin bu kadar vurdumduymaz olduğunu bilmesinler.
İstedim ki, senin bu kadar kolay bırakıp gittiğini duymasınlar.
Hangi iklimde hüküm sürüyorsun şimdi, hangi sevdanın kahramanısın?
Kimin yüreğinde ilan ettin iktidarını?
Söylesene ey aşk tutacak mısın verdiğin sözü?
Gelecek misin?
Beni bu baharda sensiz yaşamaktan kurtaracak mısın?

Mehmet Coşkundeniz
]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/tutacakmisin-sozunu/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/gokkusagi/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/gokkusagi/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:31:18 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/gokkusagi/ ]]> gökkusağı benim olur mu   Dünyalar güzeli bir kız hic bilmediği bir ormanda kaybolur.Aslında bu ormana herkes bi defa düşer çünkü burası hayattır.aslında dünya güzeli kızda birine hayat verir oraya geldiğinde.bunu bir demet cicekle paylasmak isteyen genc ciceği ona uzatır.O ise bana bu ciceklerden cok fazla geldi ama bu güzel ormandaki doğal gercek cicekler yerine hepsi sahte cicekler vermeyi tercih ettiler seninlilerin ek iyi yönü gercek olmalarıdiyebilir.Genc kırgın ama umutlu ordan uzaklaşır.Artık ormanda hic bisey ona güzel gelmez olmustur.Gördüğü en güzel sey yanında değildir cünkü.ormanda askı hic kimse bilmez yada anlatamaz.Ama o bunun aşk olduguna emindir.onu görmeden duramaz onu düşünmeden uyuyamaz hic br rüyası onsuz olmaz.onu hergün görsede uzaktan görür hemde nefretle bakan o güzel gözlerini görür.Genc hergün üzülsede unutamaz birazda güzel kız mani olur unutmasına.bir gün güzel kızın cook uzaklardan seni seviyorum dediğini duyar .Ama bu genci mutlu etmez ses cok uzaklardadır cünkü.Genc parmaklarına dokunacak kadar yakın olurbazen ona yine cok uzaktır hersey.
O güzelliğini tanımlayamayan genç bir gün yine onu izlerken üzerinde rengarenk gökkuşağını görür belki de bu hayaldir ama görür.artık ona gökkuşağım der.aslında ormanda hersey o kadar basit değildi burada hic kmseye güvenmek doğru değildi.Ama cıkmak gerekti.güvenilir biriisyle tabi sizce gökkuşagı hikayedeki gence inanırmı?……… gökkusagı haklı olarak en güvendiği ve yanındamutlu olacagı birisiyle cıkmak isteyecekti buradan
Mutlu edeceğinden emin olan genc cesaretini toplar ve
Ellerini uzatarak benimle gelirmisin gökkuşağı der.gökkuşağı elini verir mi….

]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/gokkusagi/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/sensiz-kalma-ihtimali/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/sensiz-kalma-ihtimali/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:29:47 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/sensiz-kalma-ihtimali/ ]]> sensiz kalma ihtimali   Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda. Belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra. İçimden olmayacak, boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim. Hani hep kızardın ya “Konuş konuş konuş” derdin, haykırabilir miyim şimdi korkaklığını. Bıraktığın bu mavi düşleriyle avunan yalnızlığı, artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim dersin, susar mıyım, gülüp geçer miyim yoksa …?
Aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli, unutmalı. Seni hiç tanımamış gibi yaşamımı sürdürmeliyim. Var olduğum her yer aşk(ın) şehri olmalı artık, yeniden sevmenin, sevilebilmenin yeri her yer, zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olmalı benim için. Evet, sayfalardan koparıp bir bir savurmalıyım seni yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına. Kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı, bende yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım. Her yeni güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim. Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı hatta sana hak verebilmeliyim. Bu satırlarla büyümeye başlamalıyım, sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için. Zira yoksun. Sanki benim hiç senim olmamış, sanki bizi hiç yaşamamışız, sanki aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış ve sonra yarım bırakmışız gibi. Artık yeni bir şarkı söylemenin vakti, Yaşanmışlığına, yitikliğime hiç aldırmadan,
SANKİ BENİM HİÇ SENİM OLMAMIŞ GİBİ…

]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/sensiz-kalma-ihtimali/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/ask/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/ask/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:28:18 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/ask/ ]]> AşK   Evinin seni içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksin…
Sokağa fırlayacaksın…
Sokaklar da dar gelecek…
Tıpkı vücudunun yüreğine dar geldiği gibi…
Ne denizin mavisi açacak içini, ne pırıl pırıl gökyüzü…
Kendini taşıyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar
küçüleceksin…
Birileri sana bir şeyler anlatacak durmadan…
Yasamak güzel.”Bos ver, her şey unutulur’’
Sen hiç birini duymayacaksın… Göz yaşlarından etrafı göremez hale
geleceksin…
Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek
isteyecek kadar çok seveceksin. Hep ondan bahsetmek isteyeceksin…
“Ölüme çare bulundu” ya da “Yarın kıyamet kopacakmış” deseler o başını
kaldırıp Ne dedin?” diye sormayacaksın…
Yalnız kalmak isteyeceksin…
Hem de kalabalıkların arasında kaybolmak…
ikisi de yetmeyecek…
Geçmişi düşüneceksin…Neredeyse dakika dakika…
Ama kötüleri atlayarak…
Onunla geçtiğin yerlerden geçmek isteyeceksin…
Gittiğin yerlere gitmek…
Bu sana hiç iyi gelmeyecek…
Ama bile bile yapacaksın…
Biri sana içindeki acıyı söküp atabileceğini söylese,kaçacaksın…
Aslında kurtulmak istediğin halde, o acıyı yasamak için direneceksin…
Hayatının geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksin….
Aksını iddia edenlerden nefret edeceksin…
Herkesi ona benzetip… Kimseyi onun yerine koyamayacaksın…
Hiçbir şey oyalamayacak seni…
ilaçlara sığınacaksın…
Birkaç saat kafanı bulandıran ama asla onu unutturmayan.
Sadece bir müddet buzlu camin arkasından seyrettiren…
Bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek… Boğazın düğümlenecek,
dinleyemeyeceksin… Uyumak zor, uyanmak kolay olacak…
Sabahı iple çekeceksin…
Bazen de “Hiç güneş doğmasa” diyeceksin…
Ne geceler rahatlatacak seni ne gündüzler…
Ölmeyi isteyip, ölemeyeceksin…
Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önüne çıkana sarılmak isteyeceksin
Nafile… Düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek…
Rüyalar göreceksin, gerçek olmasını istediğin…
Her sıçrayarak uyandığında onun adını söylediğini fark edeceksin…
Telefonun çalmasını bekleyeceksin…
Aramayacağını bile bile…
Her çaldığında yüreğin ağzına gelecek…
Ağlamaklı konuşacaksın arayanlarla…
Yüreğin burkulacak…
Canın yanacak…
Bir daha sevmemeye yemin edeceksin…
Hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinden…
Onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksın…
Defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğin için nefret edeceksin…
Yaşadığın şehri terk etmek isteyeceksin…
Onunla hiçbir aninin olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek…
Ama bir umut…
Onunla bir gün bir yerde karşılaşma umudu…
Bu umut seni gitmekten alıkoyacak…
Gelgitler içinde yaşayacaksın…
Buna yaşamak denirse…
Razı mısın bütün bunlara…?
Hazır mısın sonunda ölüp ölüp dirilmeye…?
O halde aşık olabilirsin
ALINTIDIR…..
]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/ask/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/sevgi-uzerine/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/sevgi-uzerine/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:27:15 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/sevgi-uzerine/ ]]>

SEVGİ ÜZERİNE

Uzakdoğu’da bir Budist tapınağında geçmiş bir olayı anımsadım. Bu tapınak bilgeliğin gizlerini aramak için gelenleri kabul ediyordu ve burada geçerli olan incelik, anlatmak istediklerini konuşmadan açıklayabilmekti. Bir gün tapınağın kapısına bir yabancı geldi. Yabancı kapıda öylece durdu ve bekledi. Burada sezgisel buluşmaya inanılıyordu, kapıda tokmak ya da çan, zil türünden ses çıkaran bir gereç yoktu. Bir süre sonra kapı açıldı, içerdeki ” bilgelik arayıcısı” kapıda duran yabancıya baktı. Bir selamlaşmadan sonra sözsüz konuşmaları başladı. Gelen yabancı, tapınağa girmek ve burada kalmak istiyordu. İçerdeki bir süre kayboldu, sonra elinde ağzına kadar suyla dolubir kapla döndü ve kabı yabancıya uzattı. Bu ” yeni bir arayıcı kabul edemeyecek kadar doluyuz” demekti. Yabancı tağınağın bahçesine döndü, aldığı bir gül yaprağını dolu kabın içindeki suyun üzerine bıraktı. Gül yaprağı suyun üstünde yüzüyordu ve su taşmamıştı.İçerdeki budist saygıyla eğildi ve kapıyı açarak yabancıyı içeri aldı. Suyu taşırmayan bir gül yaprağına her zaman yer vardır. BU SEVGİYDİ VE SEVGİYE HERZAMAN YER BULUNURDU. Nicedir hayatımızda sevgiye yer bulamadığımızı düşündüm. Bize sevgiyi anlatan bir olayı haber yapamıyoruz. Bize sevgiyi anlatan bir kişiyi dinlemiyoruz. Bize sevgiyi anlatan bir duyguyu görmüyoruz. Bize sevgiyi anlatan bir yazı yazmıyoruz, böyle bir yazıyı okumuyoruz. Bir Polanya filminde Nazi dönemi anlatılıyordu. Nazi komutanı güzel bir evi komutanlık merkezi yapmıştı. Evin güzel sahibesi üst kata çıkmıştı ve az görünüyordu. Komutan bu kadına aşık olduğunu anladı ve aralarında şöyle bir konuşma geçti : -Madam, aşkımız beni zayıf düşürüyor. -Hayır komutan, sevginiz sizi insan yapıyor. İnsan ruhu da doğanın bir parçasıdır ve doğa gibi boşluk kabul etmez. İçinde sevgiyi barındırmayan insan nefretle dolar ve insanlıktan uzaklaşır. Nefret etmeden birine kötülük yapamassınız. Nefret etmeden birini öldüremessiniz. Nefreti içinde barındırmak istiyen insan önce kendisinden nefret etmek zorundadır. İçinde nefreti yaşayan insan yüreğindeki sevgiyi kovmuştur. Artık onu bulması çok zordur ve bunun ağır bedelini ödeyecektir. SEVGİSİZLİK AĞIR BİR YÜKTÜR VE İNSAN BUNDAN KURTULMAK İÇİN ÇOK KÖTÜ ŞEYLER YAPAR. Acımak sevgi değildir, üstünlüğün kabulüdür. Hoşgörü sevgi değildir, istemediğine katlanmaktır. Bağımsızlık sevgi değildir, gereksinmenin karşılanmasıdır. Sevgi, değer vermesini bilmektir. Sevgi, varolmaktan kıvanç duymaktır. Sevgi, birlikte olmaktan sevinç duymaktır. sevgi, eşitliğin duyumsanmasıdır. Sevgi, bütün yapay ayrımların hayattan çıkarılmasıdır. Sevgi, bilinçtir. Sevgi, insan olmaktır. Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve yerine parayı koyduk. Para için yaşıyoruz, para için eğitim görüyoruz, para için meslek ediniyoruz, para için çalışıyoruz, para için birbirimizi çiğniyoruz, para için birbirimizi aldatıyoruz, para için savaşıyoruz. Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve yerine üstün olmayı koyduk. Üstün olmak için yaşıyoruz, üstün olmak için yarışıyoruz, üstün olmak için kendimizden başkasının aşağı olmasına çalışıyoruz. PARA, ÜSTÜN OLMAK VE NEFRET ETMEK HAYATIMIZI DOLDURUYOR. Hayatımız da savaşlarla, dünyayı yağmalamakla, birbirimizi boğazlamakla geçiyor. Sevginiz olmadıktan sonra daha çok paranız olsa, daha üstün olsanız, daha çok toprağınız, eviniz, arabanız, malınız olsa ne olur? SEVGİNİZ YOK VE HİÇ BİR ŞEYİNİZ YOK BELKİ DE YENİDEN ÖĞRENMEMİZ GEREKEN BUDUR… hoş kalın…

]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/sevgi-uzerine/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/ask-sevmekse-sevmek-nedir/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/ask-sevmekse-sevmek-nedir/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:26:05 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/ask-sevmekse-sevmek-nedir/ ]]>

aşk sevmekse sevmek nedir

Dün gece yine seni düşündüm her zaman ki gibi geçtiğimiz yaz aylarını düşündüm hasretin sevginle birleşti gözyaşı olarak döndü bana. Sensizliğine bürünmüş dünyamda kendi egemenliğimi kurmaya çalışıyordum tam kendim için bir şeyler yapacaktım ki tekrar geldi hiç gözümün önünden gitmeyen gözlerin. Sandığın içinden fotoğraflarımızı buldum sanki sensizliği tadacakmışım gibi sarılmışım sana yüzüm gülüyor. Mutluyum! Artık dayanamıyorum sensizliğe. Acı veriyor fotoğraflarınla yaşamak bana belki de aşkımızın kayan bir yıldız kadar. Çabuk parlayıp söndüğünü bilmek yıpratıyor bedenimi artık ben eski ben değilim. Mutlu olamıyorum eskisi gibi bedenim susuz kaldı ne kadar içsem de daha kalacak. Çünkü ben suya değil benim için daha da önemli olan sana, senin sevgine susadım. Tam sevdanın rengini bulmuştum ki gökteki yıldızımız kaydı. İlişkimizin başladığı gün bir fidan dikmiştik ve söz vermiştik birbirimize sevgi ile büyütecektik diye. Şimdi o ağaca kim bakacak sevgisiz kalıp sonsuzun derinliğine mi kapılacak benim gibi çünkü ben sensiz karanlığın içinde kaybolmuş gibiyim tek ışığım sendin yok olup gittin. Artık kendi içimde 4 mevsim kış yaşıyorum çünkü yazım ve baharlarım beni terk etti. Bende artık yalnız içiyorum senin sevdiğin şarabı. Aynaları da kaldırdım artık sevmiyorum onları. Bana iyi bir yüz vermiyorlar baktığımda. Bahçemdeki kuşlar da sustu artık aşkımızı şarkılara vurmuyorlar. Ne olur geri dön artık bebeğim hayatımı artık siyah beyaz yaşamak istemiyorum…

]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/ask-sevmekse-sevmek-nedir/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/kardelenin-hikayesi/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/kardelenin-hikayesi/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:24:54 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/kardelenin-hikayesi/ ]]> kardelenin hikayesi   Yıllar evvvel birbirini çok seven iki çiçek varmış.Bunlardan erkek olan ,sevgilisini o kadar çok seviyormuş ki ;baharda açtıklarında diger çiçeklerden onu kıskanıyormuş.Buna dayanamayan erkek çiçek baharda binlerce çiçegin içinde
açmak ve kalabalıgın içinde kaybolmak yerine kışın dondurucu sogugunda açarak canından çok sevdigi sevgilisini daha
fazla görmeyi hayal etmiş .Yine bahar gelmiş,bütün çiçekler topragı 7 renge boyamışlar.
Erkek çiçek kışın kurdugu hayallerini anlatmış.Dişi çiçek sevgilisinin fikirlerini çok begenmiş, bir daha ki sefere
hiçkimsenin açmaya cesaret edemedegi ,kışın dondurucu sogugunda açmak için sözleşmişler.
Bahar bitmiş ,yaz geçmiş,kış gelmiş.
Sevgilisine kavuşma hayali ile yerinde duramayan erkek çiçek ,karın bir yorgan gibi kapladıgı topragı delerek
yeryüzüne çıkmış.Bembeyaz karlar içinde o renkleriyle göz kamaştıran sevgilisini aramış…Ama bulamamış .
Ümidini yitiren erkek çiçek bir süre sonra üzüntüsünden boynunu egmiş ve sogugun şiddetine daha fazla dayanamamış ve hayatını kaybetmiş.İşte o günden sonra aşkı için kışın dondurucu soguguna bile aldırmadan karların içinde açan çiçege KARDELEN ve ona sadık kalmayıp aldatan sevgiliye HERCAİ adı verilmiş
]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/kardelenin-hikayesi/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/kismet/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/kismet/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:21:53 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/kismet/ ]]> kısmet   Acelesi oldugunu onu görür görmez anlamistim.
Saganak halinde yagan yagmura aldiris etmiyor,
ezilmis haline ragmen saga sola kosuyordu. Yanina sokularak:
-”Hayrola teyzecigim, bir derdiniz mi var?..”
-”Buralarin yabancisiyim evladim. Hastane tarafina gidecek bir araba ariyorum”
-”Biraz beklersen ayni dolmusa binebiliriz, oraya geldigimizde size haber veririm”..
Tesekkür ederek yanima yaklasti ve kücük bir cocuk gibi semsiyenin altina girdi.
Nurlu yüzü yagmur damlaciklariyla islanmis ve yanaklari pembe pembe olmustu.
-”Torunlarimdan biri menenjit gecirdi. Ziyaret saati bitmeden ugramak istemistim”..
-”20 dakikaniz var. Hastane yakin ama bu havada araba pek bulunmuyor..”
Duraga herkesden önce geldigimiz icin dolmusa rahatca binecegimizi saniyordum.
Ancak araba yanastiginda arkamizda duran 4-5 kisinin bir anda hücum ettigini gördüm.
Iceriye dolusan ve arkadas olduklari her hallerinden belli olan adamlara;
-”Önce biz gelmistik. Sirayi bozmaya hakkiniz var mi?”
-”Hak istiyorsan, Hakkari`ye gideceksin arkadasim. Hem oradaki haklardan K.D.V de alinmiyormus”…
Bu laf üzerinide attiklari kahkahadan bindikleri araba sallanmis sinirlerim allak bullak olmustu.
Sakinlesmeye calisarak:
-”Ben biraz daha bekleyebilirim. Ama su ihtiyar teyzenin hastaneye yetismesi gerekiyor”..
Bu defa söför lafa karisarak;
-”Teyzenin arabaya falan ihtiyaci yok be kardesim. Okuyup üfledimi hastaneye ucuverir..”.
Tekrar kopan kahkahalarla birlikte araba uzaklasip gitti. Yasli teyzee baktim tevekkülle susuyordu.
5-10 dakika sonra gelen bir baska dolmusa onunla beraber bindim ve söföre teyzeyi hastanede indirmesini söyledim.
Yasli kadin, yapacagi ziyaretten ümitsiz görünmesine ragmen sikayet etmiyordu.
Üstelik trafik de yari yolda tikanip kalmisti. Söför:
-”Yolun bu durumu hayra alamet degil. Sebebini anlasam iyi olacak”..
Arabayi calisir vaziyette birakip ileri dogru yürüdü ve biraz sonra döndügünde;
“Kismete bak yahu. Bizden önce kalkan dolmusa kamyon carpmis”.. Heyecanla:
-”Birsey olmusmu?.. Yani yarali falan varmi?”
-”Dolmusta bulunanlari, teyzenin gidecegi hastaneye kaldirmislar”..
Göz ucuyla yasli kadina baktim.
Solgun dudaklariyla birseyler mirildaniyor ve sanki onlar icin dua ediyordu..
Söför koltuga Yavasca otururken:
-”Kismet iste. Sen kalk koca bir kamyonla carpis. Hemde Türkiye`nin öbür ucundan HAKKARi plakali bir kamyonla…”.
]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/kismet/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/orda-bahar-seni-bekliyor/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/orda-bahar-seni-bekliyor/#comments Fri, 02 Mar 2007 13:00:29 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/orda-bahar-seni-bekliyor/ ]]> Orda Bahar Geldi Mi Bilmem Ama…  

]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/orda-bahar-seni-bekliyor/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/bir-zamanlar/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/bir-zamanlar/#comments Fri, 02 Mar 2007 12:56:18 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/bir-zamanlar/ ]]> ŞİMDİYE KADAR DİNLEDİĞİM EN İYİ HİKAYE!!!   Bir zamanlar zengin olan Sezgin ile fakir olan Ferhat çok iyi arkadaslardi. Adeta can dostuydular. Günün birininde Sezgin Ferhata “benim için canini verirmisin?” dedi. Ferhat hiç düsünmeden “seve seve veririm” dedi. Bunun üzerine Sezgin Ferhat’tan nisanlisini istedi. Ferhat ise nisanlisindan ayrilip, Sezgin’i onunla evlendirdi. Aylar sonra Ferhat bir sanssizlik eseri isten isinden kovulmustu. Aklina ilk gelen candostunu aramak olmustu. “Fabrikasinda bana bir is verir” diye düsündü ama hiç bir sey düsündügü gibi olmadi. Dostunu görmeye gittiginde o kendini yok dedirtti ve o günden sonra Ferhat dostlugunu bitirmeye karar verdi. Bu düsünceyle yolda giderken ölmek üzere olan bir adama rastladi ve onu hastaneye götürdü. Sans eseri adam kurtuldu ve servetinin yarisini Ferhata verdi. Ferhat servetin yarisini alarak zengin oldu. Can dostu olan Sezginin köskünün karsisindaki köskü aldi. Orada hayatini sürdürürken bir gün kapiya bir kadin geldi. Bir lokma ekmek dileniyordu. Ferhat bu kadina aciyarak evin islerini yapmasi için yaninda çalismasini teklif etti. Günler birbirini kovaladi ve Ferhatla bu kadin ana ogul gibi oldular ve bu kadin samimiyete dayanarak O nun sevdigi bir kadin olup olmadigini sordu. Ferhat “hayir” cevabini verince tanidigi bir kiz oldugunu ve isterse onunla tanistirabilecegini söyledi. Ferhat onu kirmamak için tanismayi kabul etti. Ferhat ile kiz tanistiktan sonra birbirlerini sevdiler ve evlenmeye karar verdiler. Herkese haber vermislerdi.Karsiki kösk hariç, ama Ferhat dayanamayarak karsiki köske de haber gönderdi. Dügün günü gelmisti. Ferhat sevdigi kiz ile dans ederken birden karsisinda eski can dostunu gördü. En sonunda dayanamayarak mikrofonu eline aldi ve su sözleri söyledi;
_______-”Bir zamanlar bir can dostum vardi bir gün benden nisanlimi istedi verdim. Ama ben ondan bir is istedigimde kendini yok dedirtti. O artik benim can dostum degildir” dedi.
Sezgin de bu sözlere dayanamayarak mikrofonu eline aldi ve su sözleri söyledi;
_______-”Bir zamanlar benim bir can dostum vardi. Nisanlisi kötü yola düsmüstü. Ondan nisanlisini istiyerek namusunu kurtardim. Bana is istemek için geldiginde kapimda isci konumuna düsmesin diye kendimi yok dedirttim. Babami yolunda hasta yatirttim. Servetimin yarisini O na verdim. Annemi kapisinda dilenci yaptim. En sonunda kardesimle tanistirdim. Su an da evlendigi kisi benim kiz kardesim. O hala benim CAN DOSTUM

]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/bir-zamanlar/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/yarim-kalan-ask/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/yarim-kalan-ask/#comments Fri, 02 Mar 2007 12:47:56 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/yarim-kalan-ask/ ]]> YARIM KALAN ASK   Rasim, bir aksam okuldan döndüğü vakit, kendi ismine gelmiş bir zarf buldu. İçinde, çiçekli bir kağıt üstüne, su satırlar yazılıydı:

RESAT NURI GÜNTEKIN
]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/yarim-kalan-ask/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/sigarayi-biraktim/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/sigarayi-biraktim/#comments Fri, 02 Mar 2007 12:43:38 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/sigarayi-biraktim/ ]]> SİGARAYI BIRAKTIM   Hafif sisli bir havada ve günesin apartmanlarin arasindan yeni yeni güne merhaba dedigi bir saatte, vapura dogru ilerleyen genç adam; jeton gisesinde, yaklasik iki ay önce ayrildigi kiz arkadasini görür ve titrek bir”merhaba” ile konusmaya baslar. Bu konusmalar vapurda da devam eder. Adamin; “Hava o kadar da soguk degil, disarida oturalim mi?” sorusuna, kizin “Olur” cevabi vermesiyle birlikte vapurun en üst katina dogru yol alirlar. Birkaç dakika havadan sudan
muhabbetlerle geçtikten sonra, adam kiza bir sigara uzatir ve kendisine de bir tane alir. Daha sonra, genç adam birden lafa girer: * Biliyorum, bu konulari daha önce hiç konusmadik ya da konusamadik diyeyim. Merak etme ama, “Neden ayrildik biz” sorusunu sormayacagim.
Sadece sana söylemek istedigim birkaç sey var, onlari konusmak istiyorum. Genç kiz; adama bakarak, “Evet seni dinliyorum, devam et” dedikten sonra adam, konusmasina kaldigi yerden devam eder: ! Biliyor musun? Ayrildiktan sonra, seni sigaraya benzetmeye basladim. Kiz, hiç tahmin etmedigi, alakasiz bir konuyla lafa girmesinin verdigi saskinlikla, “Ne?
Nasil yani?” der. Adam, önce kiza uzattigi sigarayi ve sonra kendi sigarasini, çantasindan çikardigi çakmak ile yaktiktan sonra: Mesela bir tane sigara yakiyorum ve kül tablasina koyup izlemeye basliyorum. Kül tablasina dökülen külleri gördükçe; anilarimiz aklima, her biri kül olup acilarima dönüsüyor sonra.Arada bir elime aliyorum sigarayi ve içime çekiyorum seni. Kendimi zehirlemek için; daha çok, daha çok çekiyorum. Bazen de anilari silkiyorum kül tablasina.
“Sen zehiri” hosuma gidiyor, içimi acitiyor, vazgeçemiyorum; içime çekmeye devam ediyorum. Agzimdan çikan her dumanda, ayrilirken bana biraktigin; son bakisinin silueti beliriyor. Her sigaranin oldugu gibi, senin de sonun yaklasiyor. Ve ben yavas hareketlerle; ne zaman seni söndürmek için, elimi götürsem kül tablasina, aptalca bir umutla “N’olur yapma!! ” diyecegin zamani bekliyorum. Ama hiçbir zaman duyamiyorum sesini. “Ve iste bitirdim seni”
diyorum. Hayir hayir kendimi kandiriyorum galiba, “Seni böyle bitiremem” diyorum sonra. Ama bakiyorum kül tablasina; evet! Sen oradasin, evet! Anilar orada. Ancak, elimde hala kokun var. Yikasam da, hiç çikmayacak bir koku. Anliyorum ki; bu sigarada, senin çok az bir kismini bitirmisim. Senden bagimsiz bir sen, hep içimde yasiyormus. Ve anliyorum ki, sadece
sönüyorsun. Seni atesleyecek bir “Ben” bekliyorsun sabirla. O “Ben”, çok da bekletmiyor seni. Bir daha yanmaya basliyorsun. Anilar acilar derken yine bitiyorsun. Yeniden yaniyor ve bitiyorsun. Bu hep böyle devam ediyor; sonunda aliskanlik oluyorsun. Genç kiz anlatilanlari dinlerken; tarif edilmeyecek bir duygu yogunlugu içindeydi. Bir yandan, birisinin bu kadar aci çekmesine üzüntü duyarken; diger yandan da, kendisinin hala unutulmamis olmasindan, haz aliyordu. Aslinda kendisi de unutamamisti genç adami. Kendi istegiyle ayrilmisti ama; sevmedigi ya da artik bir seyler hissetmedigi için degil, en yakin kiz arkadasinin da, o insana karsi bir takim duygular besledigi için gerçeklesmisti bu ayrilik. Bunu; ne erkek arkadasi, ne de en yakin arkadasi biliyordu. Erkek arkadasina, “Bu iliskide bir seyler eksik, ben daha fazla sürdüremeyecegim, ayrilmaliyiz.” diye bir mesaj atarken; kiza, “Ilgisiz bir sevgili olmaya
baslamisti günler geçtikçe; çok bunalmistim. Ve bir gün onu, baska biriyle sarmas dolas gördüm. Bu yüzden ayrildim.” demisti. Böylece, hem erkek arkadasindan, kendine göre, makul bir sebeple ayrilmis; hem de arkadasina, erkek arkadasini kötüleyerek, ondan sogumasini saglamisti. Kendisinin çok aci çekecegini bile bile, arkadasini kaybetmemek için, böyle bir
yalanlar zincirine basvurmustu. Artik hayatini, bu yalanlara göre düzenlemeliydi. Bu yüzden; bu
karsilasmalarinda duygularini bir tarafa birakip, mantigi ile karar vermek zorundaydi. Geri dönüsü yoktu ve kiz da bunun farkindaydi. Bütün ayrintilari, olasi bir karsilasma için düsünmüstü daha önceden. Adamin anlattiklarini dikkatlice dinliyor ve sözünü bitirmesini bekliyordu. Ve adamla göz göze gelip, “Bitti, bu kadardi!” dermisçesine bakmasindan sonra, kiz konusmaya basladi: * Açikçasi bu söylediklerin, hiç beklemedigim seylerdi. Benim, bu açiklamalarina bir yorum yapmami bekleme. Çünkü bunlar; senin kendi düsüncelerin. Her biten iliskiden sonra, yasanabilecek duygulardan bu anlattiklarin. Sunu söyleyebilirim ama; yasadigimiz iliskide, elimden gelen fedakarligi gösterdigime inaniyorum. Seni hiçbir zaman suçlu görmedim, her sey benden kaynakliyordu. Sonuç olarak, bir sekilde bu iliski yürümedi ve bitti. Bu kadar basit. * Bu kadar mi yani? * Evet… Genç adam sok olmustu. Belki, daha ilimli bir yaklasim bekliyordu kizdan. Ancak, kesin ve kararli konusmustu kiz. Hiçbir umudun kalmadigina, kendini inandirmaya çalisiyordu. Vapur yanasmisti iskeleye. Tek bir kelime bile konusmadan vapurdan indiler. Iskelenin sonunda; genç kiz, adama sarilarak “Hosçakal” dedi. Ancak adam, ayrilirken ne sarilmisti kiza, ne de bir kelime çikmisti agzindan. Bir heykel gibi duruyordu kizin karsisinda. Kiz da, bir tepki gelmeyince; hizla oradan uzaklasmayi tercih etti. Arkalarina bile bakmadan
ayrildilar. Kiz, isyerine ulasti. Yerine oturduktan hemen sonra, cep telefonuna bir mesaj geldi. Mesaj, eski sevgilisindendi ve söyle yaziyordu: “Hep bu karsilasmayi ve sana sigara hikayesini anlatacagim günü beklemistim. Ve o gün, gözlerimin içine bakip; söyleyeceklerine göre, hayatima bir yön çizecegime…” Genç kiz, bu mesajdan hiçbir anlam çikaramamisti. Bu
mesaji düsünürken; bir mesaj daha geldi: “… kendi kendime söz vermistim. Bugün duyduklarim; beni hayal kirikligina ugratti ve ben kararimi verdim:”
“Sigarayı bıraktım…”

]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/sigarayi-biraktim/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/futbol/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/futbol/#comments Fri, 02 Mar 2007 11:05:04 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/futbol/ ]]> ÇOK ÇOK YAKINDA….!!!!!!

]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/128/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/ozan-arif-sirin/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/ozan-arif-sirin/#comments Fri, 02 Mar 2007 10:27:00 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/ozan-arif-sirin/ ]]> Aşığıyım

Siz sormayın bana aşkı
Ben bu yurdun aşığıyım
Kalleş dosttan gözüm yıldı
Düşman merdin aşığıyım

Biri dişli biri çarktır
Aynı millet aynı ırktır
Alevi Türk, sünni Türktür
Çerkez Kürdün aşığıyım.

Bu dünyanın kıymetine
Aldanmayın servetine
Aç kalsa da devletine
Bağlı ferdin aşığıyım

Yolcusu var kızıl yolun
Farkı benden şudur onun:
O Leninin O Maonun,
Ben Bozkurtun aşığıyım.

Arif dönmüş bir bülbüle
O aşıktır bağdaki güle
Ülkücülük dertse bile
Ben bu derdin aşığıyım.

Kal’a gibi dik başın bulutlara yarışsın,
Dalga dalga saçların rüzgârlara karışsın!

Adını nakşedelim, eski-kadim surlara
Sesini haykıralım asırlardan asırlara…

Savletinden titresin yeniden doğu, batı,
Ve kurulsun Allah’ın ebedî saltanatı…

Ufukları kaplasın bayraklarımız al, al,
Göklerle zaferimizi çizsin vahşi bir kartal!..

Kahramanlar büyüsün masalda dev misali,
Eğilsin öpsün gökler canım nazlı hilâli…

Ordularım yeniden Tuna’ya akın etsin!
Bir Yıldırım çıksın da uzağı yakın etsin

Selâm dursun karşısında bütün şerefler, şanlar!
Namını tebcil etsin, yıldızlar kehkeşanlar…

İçimde hiç sönmeyen bir fetih sevdâsı var.
Yavuz gibi diyorum: Bu dünya insana dar!

Bir sadâ duymak için sahralara düşeyim.
Helâl olsun bu yolda, varım yoğum herşeyim!

Volkan gibi lav atmış, ne susmuş ne sönmüşüm.
Ben bu imân uğruna çılgınlara dönmüşüm.

Bir deha bekliyoruz, gençliğe mihrap olsun,
Ruhları tutuşturan bir ateş mihrak olsun.

Sinesinde birleşsin sağa sola sapanlar,
Kahrolsun Hak dururken zorbalara tapanlar!

Çık nerdesin zuhur et! Biz seni bekliyoruz.
Yıllardır yollarında yorgun emekliyoruz…

Musa ol! Hakk’a yüksel! Tecelli et de Tûra.
Zulmet yıkılsın gitsin! Cihan garkolsun nûra!

İstiyorum yeniden bir hilkat istiyorum,
Ne hayal, ne kuruntu hakikat istiyorum.

Hakikat, hakikat, hakikat istiyorum!..

Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Gözyaşlarıma, ellerinizle?

Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce.

Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum.

Derde düştüm dermanını aradım
Derdimin dermanı yâr imiş meğer
Yâri arar iken yardan ıradım
Yârdan ayrı kalmak zor imiş meğer.

Turab olup yâre varayım dedim
Ayağına yüzüm süreyim dedim
O yârin sırrına ereyim dedim
Arifler keşfeder sır imiş meğer

Coşkun sel gibiydim yoruldum gayri
Çok bulanık aktım duruldum gayri
Nice güzel gördüm hep ayrı ayrı
Hakikatli gönül bir imiş meğer

Gurbet ellerinde garip olanın
Yârin aşkı ile derde dalanın
Yanılıpta yârdan ayrı kalanın
Her günü her anı zor imiş meğer

]]> http://catak.wordpress.com/2007/03/02/121/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/03/02/komik-yazilar/ http://catak.wordpress.com/2007/03/02/komik-yazilar/#comments Fri, 02 Mar 2007 08:02:27 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/03/02/komik-yazilar/ ]]> ÇOKKKKKKK YAKINDAAAA….!!!!

KURTLAR VADİSİ TERÖR 127 SİTE ÇÖKERTTİ

Saniyede 3 bin bağlantı RTÜK adıyla yayın yapan web sitesini de çökertti.

Kurtlar Vadisi-Terör dizisinin yayından kaldırılmasının ardından vatandaşlar tarafından eleştiri yağmuruna tutulan RTÜK’ün telefonları kilitlenirken, www.rtuk.gov.tr ve www.rtuk.org.tr adresleri de yoğunluk nedeniyle çöktü.

Geçtiğimiz yıllarda çocukların ve gençlerin gelişimini olumsuz yönde etkilediği gerekçesiyle olumsuz eleştirilen alan Kurtlar Vadisi’nin yeni bölümlerinin yayından kaldırılması RTÜK’ün başını derde soktu.

Vatandaşlar tarafından eleştiri yağmuruna tutulan RTÜK’ün telefonları kilitlenirken, www.rtuk.gov.tr ve www.rtuk.org.tr adresleri de yoğunluk nedeniyle çöktü.

RTÜK’ün internet sitesine giremeyen vatandaşlar www.rtuk.tv adıyla yayın yapan internet sitesine yöneldi ve o sitenin de çökmesine neden oldu.

Rtuk.tv Genel Haber Yönetmeni ve gazeteci Orhan Uğurluoğlu ANKA’ya yaptığı açıklamada, rtük.tv’nin radyo televizyon dünyasıyla ilgili haberleri yayınlamak, RTÜK’ün yaptırımlarını, sektörle olan ilişkilerini, frekans ihaleleri konusunu, sektörde yapılan televizyon ve radya yayınlarının işleyişini takip etmek amacıyla, 2004 yılının eylül ayında kurulduğunu belirtti.

Siteye yayınlarla ilgili şikayetlerin iletebileceği “izleyici köşesi”nin de konulduğunu anlatan Uğurluoğlu, server hizmetini Amerikalı bir şirketten aldıklarını söyledi.

127 WEB SİTESİ AYNI ANDA ÇÖKTÜ

Kurtlar Vadisi-Terör dizisi yayına girmeden önce de kendilerine olumlu-olumsuz eleştirilerin ulaştığını söyleyen Uğurluoğlu, diziyle ilgili anket düzenlediklerini ve düne kadar 900 kişinin bu ankete katıldığını ifade etti. “Anket sistemimiz IP numarasına göre düzenleniyor. Yani bir bilgisayardan günde sadece bir oy kullanılabiliyor. Ancak dizinin yayınlandığı gün tam 16 bin kişi ankete katıldı ve diziyle ilgili 18 bin 750 mesaj geldi. Bu mesajların yüzde 91.7’si dizinin yayınlanmasına yönelik istekleri içeriyordu” diyen Uğurluoğlu, bir saniye içinde 2 bin 700 kişinin müracat etmek istemesi üzerine sitenin çöktüğünü bildirdi. Uğurluoğlu, “Aynı serverdan hizmet alan 127 web sitesi de çöktü. Bu nedenle Amerikalı şirket şuanda bizim yayınımızı durdurdu” dedi.

Uğurluoğlu, Amerikalı şirketin, sitenin yayınına bugün yeniden izin verdiğini, ancak sitenin sadece 1 dakika 10 saniye açık kalabildiğini belirterek, “Çünkü bir saniye içinde siteye 3 bin 150 bağlantı talebi geldi” dedi. Amerikalı şirtketin “Türkiye’de ne oldu” sorusuna ise mafya, siyeset ve devlet ilişkisinin anlatıldığı Kurtlar Vadisi-Terör dizinin yayından kaldırldığını belirttiklerini kaydeden Uğurluoğlu, şirketin de bu işe şaşırdığını ifade etti.

Uğurluoğlu, “Kurtlar Vadisi–Terör dizisinin yayından kalkması için rakip medya halka büyük bir kampanya yaptırdı, ama umduklarının tersi oldu. Halk diziye sahip çıktı” dedi.

Pana Film’in “Kurtlar Vadisi Terör”

açıklaması

KURTLAR VADİSİ’NİN SAYGIDEĞER İZLEYİCİLERİ,

23 yıldır Türkiye’nin gününü kana bulayan, ufkunu kapatan ve geleceğini körelten terör belasının arkasındaki karanlık gerçekleri konu edindiğimiz dizimizin yeni bölümlerine gelen yayın yasağı fiili bir durumdur.

Bildiğiniz gibi, önyargılı karalama kampanyalarına rağmen Kurtlar Vadisi Terör’ün birinci bölümü yayınlanırken,  bütün ülkede televizyon izleyenlerin yarısı nefeslerini tutmuş, her kesimden 30 milyon insanımızın yüreği birlikte çarpmış, eserde şu veya bu kesime karşı en küçük bir ayırım ve aşağılama görülmemiştir… Buna rağmen geçtiğimiz Pazartesi günü itibariyle fiili sansür çarkı dönmeye başlamış, hiçbir demokratik hukuk devletinde görülemeyecek bir uygulama ile dizimizin yayımlanması imkânsız hale getirilmiştir… Ya Kurtlar Vadisi yayından kalkacak ya da kanalın yayın izni iptal edilecekti…

Yapımcı olarak bizim yaptığımız 30 milyon vatandaşın takdirini kazanan sanal bir gerçekliktir ama bu kitlenin beğenisini hiçe sayan sansürcü zihniyetin yaptığı somut bir gerçekliktir… Zira, dizinin henüz sadece bir bölümü yayınlanmış ve bu bölümde herhangi bir sakınca görülmemiş olduğu halde sonraki bölümler, ısmarlama bir takım kaygı ve tahminlerden hareketle ağır şekilde suçlanmıştır.

Oysa Kurtlar Vadisi, daha birinci bölümün ilk sahneleriyle birlikte bu ülkede her şeye rağmen herkesin kardeş olduğu bilincini pekiştirmek için en etkili örneği vermiştir… Dizinin en güçlü mesajlarla vurguladığı Kürt ve Türkün kardeşliğinden rahatsız olanlar Kurtlar Vadisi’ni suçlamış, yayın engellenmiştir…

Kurtlar Vadisi, yaklaşık çeyrek yüzyıl boyunca bu ülkenin 40 bin insanına kıyan senaryoyu yazdıran ellerin parmak izlerini sanal labaratuarda teşhis edeceği için mi linç uygulamasına hedef olmuştur?

Kurtlar Vadisi, kanlı sürecin yolaçtığı dolaylı-dolaysız 300 milyar dolarlık kaybın hesabını sorgulayacağı için mi sakıncalı bulunmuş ve susturulmak istenmiştir?

Ancak, Kurtlar Vadisi’nin yapımcısı olarak PANA FİLM, bu konuda ve her konuda sözünü bir şekilde söyleyecek, televizyonda olmazsa sinemada, dijital platformlarda veya internet aracılığıyla siz saygıdeğer izleyenleriyle buluşacaktır…

Saygılarımızla…

PANA FİLM

Kurtlar vadisi terör 2. bölüm fragman

Kurtlar Vadisi Terör – Eledim Eledim Höllük Eledim

Türkiye’nin tartışmasız en tartışmalı dizisi olan Kurtlar Vadisi, unutulmaya yüz tutan türküleri de dillere dolamaya devam ediyor. İşte yeni dönemde dillerden düşmeyecek o türkü…

Kurtlar Vadisi ile efsaneleşen türkülere bir yenisi daha eklendi. Daha önceki yayın dönemlerinde, Oy Asiye, Elif Dedim, Hekim Oğlu, Bir Fırtına Tuttu Bizi, Bana Kısmet Değil türkülerinde olduğu gibi bu yeni yayın döneminde de Höllük Eledim türküsü izleyicilerin dilinden düşmeyeceğe benziyor.

Bir Erzurum türküsü olan Höllük Eledim’in sözleri şöyle;Oğlu askerde şehit düşen bir ananın ağıtı:Eledim Eledim Höllük Eledim Eledim eledim höllük eledim
Aynalı beşikte canan bebek beledim
Büyüttüm besledim asker eyledim
Gitti de gelmedi canan buna ne çare
Yandı ciğerim de canan buna ne çareBir güzel simadır aklımı alan
Aşkın sevdasını canan serime salan
Bizi kınamasın ehl-i din olan
Gitti de gelmedi canan buna ne çare
Yandı ciğerim de canan buna ne çare

VIDEO DOWNLOAD

Sitemizdeki videolarý indirmek için fidyo 2.0 programını kullanacagız.
youtube, google, myspace, metacafe, break ve dailymotion dan istediðiniz videoyu kayıt eder.

Sadece izlemeyin!
indirin kendi arþiviniz olsun…

Download
Fidyo 2.0

Fidyo Nedir ?

Fidyo hem bir flv kayýt programý hemde flv oynatýcýsýdýr. Fidyo ile deðiþik sitelerden flv dosyalarýný bilgisayarýnýza indirip istediðiniz zaman izleyebilirsiniz.
Þuan için youtube.com, video.google.com, metacafe.com, dailymotion.com, break.com ve vids.myspace.com sitelerinden istediðiniz videolarý kayýt edip izleyebilirsiniz.
Fidyo yu bilgisayarýnýza kurmak için microsoft .net framework 2.0 ýn bilgisayarýnýza yüklü olmasý gerekmektedir.

Microsoft .NET Framework kurulum için týklayýnýz.

Avrupa Yakası 114. Bölüm Özeti

Burhan’ın eski sevgilisi Naile, aniden çıkıp geliverir ve aralarında ateşli bir macera başlar. Ancak Sacit’in dolayısıyla Makbule’nin, Burhan’ın dairesinde genç bir kadının kalmakta olduğunu öğrenmeleri uzun sürmeyecektir. Burhan, Makbule’yi idare etmek için Naile’nin kızkardeşi olduğunu söyler ve eğlence başlar! Tahsin bey ve İfo, Aslı ve Cem’in çocuk yapmayı planladıklarına kanaat getirirler. Tahsin bey dede olacağına çok sevinirken, İfo bu fikre tamamen karşıdır. Tahsin bey, planı desteklemek, İfo ise engellemek için elinden geleni yapacaktır. Bu arada konuya Bülent bey ve Sedef hanımın da karışmasıyla işler arapsaçına döner. Fatoş ve Tanrıverdi sürekli başbaşa vakit geçirmekten sıkılmışlardır. Sosyalleşmeye ve birlikte cemiyet hayatına katılmaya karar verirler. Ancak Tanrıverdi’nin, Fatoş’un çevresine girmesiyle uyumsuzluklar başlar.

Avrupa Yakası 115. Bölüm Özeti

Makbule Burhan yüzünden bunalımdadır. İntikam olarak bir an önce evlenmeyi arzu etmektedir. Evleneceği adamın kim olduğunu önemsemez… Sacit’in Kapalı Çarşı’da dericilik yapan tuhaf ve karanlık arkadaşı İzzet, üç çocuğuna bir anne aramaktadır. Aile özlemi içindeki İzzet, Makbule’yi görüp beğenir. Makbule’nin “Hemen gel iste” direktifi üzerine Sütçüoğlu rezidansı uzun zaman sonra yine bir kız isteme sahnesine mekan olur. Fakat bu gerçeği Burhan’ın keşfetmesi uzun sürmeyecektir. İzzet, Makbule’yi isterken Burhan damlayınca işler karışır! Fatoş ve Tanrıverdi ayrılmıştır, ikisi de birbirine yalnızken ne kadar mutlu olduklarını kanıtlamak isterler. Tanrıverdi rock barda şarkıcı olarak iş bulmuştur ve dergiden ayrılır. Fatoş’un ise içi içini yemektedir. Tanrıverdi’nin kimseyle olup olmadığını anlamak üzere rock bara çeşitli casuslar gönderdikten sonra, kılık değiştirip kendisi gitmeye karar verir. Patron bütün ofis çalışanlarına e-posta alıp gönderebilen telefonlar hediye eder. Artık telefonları gece 11’e kadar kapatmak yasaklanmıştır ve gece geç saatlerde patronla işle ilgili bir e-posta trafiği sürecektir. Ofis çalışanları hayattan nefret ederler. Ancak bu yolla işe gitmeden çalışmanın formülünü keşfetmeleri çok uzun sürmez.

BENDE NİŞANTAŞI ÇOCUĞUYUM,BEN DE ZENGİNİM,BENDE ÜNİVERSİTE OKUDUM…

Avrupa Yakası 114. Bölüm Burhan: Playboyum :)

Avrupa Yakası 114. Bölüm Burhan: Hemen alttan Farlari cikartiyi :)

Avrupa Yakası 114. Bölüm Tüm videolarını indirmek istermisiniz? 

   Öncelikle www.burhanabi.com sitesine teşekkürlerimi sunuyorum.Türkiyede Avrupa yakası videolarını en hızlı upload eden site olmaları dolayısı ile.

AVRUPA YAKASI 114. BÖLÜM TÜM VİDEOLARINI İNDİRMEK İSTİYORSANIZ???

1. part için lütfen tıklayınız…

2. part için lütfen tıklayınız…

RAR Sifre:  www.burhanabi.com

1. ve 2. Partlari Indirin…, ve 1. Parti acin… .IYI SEYIRLER

     İZLERKEN DÜŞÜNECEK VE KENDİNİZİ SORGUYA ÇEKECEKSİNİZ..

BU VİDEOLARI KEYİF ALARAK İZLEYECEKSİNİZ

Gitmek istiyorsan gidebilirsin
Biz ne ayrılıklar görmüş adamız
Çekinme sen de vur sırtımdan beni
Biz ne ihanetler görmüş adamız

Aldırma sen benim yalnızlığıma
Aldırma sen benim gözyaşlarıma
Boşver sende kalmış yarınlarıma
Biz kadere çelme takmış adamız.

Sevsen gidemezdin sevsen bırakamaz
Sevsen çıldırırdın seven ne yapmaz
Git bu ateş de beni kül etmez yakmaz
Biz ne cehennemler görmüş adamız

Hadi daha çabuk daha acele
Git başka kollara git güle güle
Sen de unutursun adımı bile
Biz ne vefasızlar görmüş adamız

Hep aynı hikaye hep aynı masal
Sen bu şarkıyı git başka yerde çal
Al yanı başımdan gölgeni de al
Biz ne yalnızlıklar görmüş adamız

Şair : Ahmet Selçuk İlkan

İnsan Bir Kere Ölür

Her bulunduğum yerde yitiriyorum seni Yanıbaşımda olduğun oluyor kimi gün Ya da ben oluyorum sessizce gözlerinde Bir yaprak kımıldıyor hafiften Bu sessizlik bir kasırga başlangıcı Kükremeye hazırlanışı denizin Bu, aslanların sarı, vahşi gözlerindeki ölüm parıltısı Bu bir yerde erimek Apansız yok olmak belki de Ve sonra susmak, susmak yüzyıllar boyu Beni unuttuğun bir uzak çizgide Tuvale sürdüğüm boya değil artık Kırmızı kan rengidir gözlerimin En karadan daha kara yok Oysa en beyazdın sen gecelerimde O bana en yakın renkti tüy gibi Buram buram sıcaklığını çizerdim duvarlara Kokun bir tuhaftı çocuksu Sonra katmerli bir gül gibiydi baygın Gecenin en koyulaştığı o yerde Düşerdi ellerime darmadağın. Öten bir ishak kuşudur şimdi Haber getirir ölümlerden, dinle Yaşamak bir manga asker karşımda Ateş etmeyin diyorum Bir diyeceğim var Gözlerimi bağlamayın Son defa görmek istiyorum insanı Göğü, güneşi, denizleri Ve bu son ölümün olsun diyorum Bir daha öldürmeyin beni. Kibritim ıslak Sigaram yanmıyor Ne olur bir ateş verin Bu ilk aldanışım değil Bu ilk sönüşü değil umutlarımın Ben bu denizin son kıyısıyım. Bir cam kırıldı uzakta Ta uzakta, içimde bir cam kırıldı Bütün şiirlerim anlamsız şimdi Resimler renksiz, şarkılar ruhsuz Hiç bir şey artık avutamaz beni Bakın, bir çağ devriliyor içimde sersefil Son şair de kırdı son kelemini İlk meşaleyi kim yaktı bu karanlıkta Kimdi aydınlatan benim zindan gözlerimi Sevilmek mi O son artığı en ilkel çağların Bir mağara duvarındaki en eski resim Ya sevmek Hiç sönmeden bir ömür boyu O en güzel huy benimsediğim Yıkıldıkça tutunduğum dal bu boşlukta O en insancıl gerçeğim benim Ben hep böyle yüzyıllar boyu sevdim Çağlar boyu Kopkoyu bir geceydi yaşadığım sevince Ellerimi arardım, bulamazdım çoğu gün Bir saklayan vardı beni Bir tutan vardı Sana yaklaşamazdım Anlayamadığım korkular vardı içimde Hep böyle seninle sensiz kalırdım ben Bir kıvılcım sönerken Bir yanardağ patlardı içimde. Ko şimdi ben yalnız öleyim Vur ellerimi ekmeğimi al Tiksinir beni kim görse sensiz Utanır yalnızlığım bana baktıkça Aynalar mı Hani nerdeler Kimbilir kaç yüzyıl oldu kendimi görmeyeli Adım mı neydi Besbelli unutmuşum Hadi vur Hadi öldür Kurtar beni ezilmekten çürümekten Hadi gel, açtım kollarımı Bir zaman Ölmeye vaktim mi vardı seni sevmekten Sen büyüyen bir sessizliktin içimde Beni ben eden en duru ırmaktın En güzeliydin mozaiklerin Seninle maviydi gökyüzüm Çiçeklerim sende yeşerirdi Sen bambaşka bir evren yaratırdın Sularımdan Güneşimden rüzgarımdan Bak! Nasıl da her şey değişiverdi apansız Şimdi bu karanlıklarda yapayalnız Mavi mavi bir resim ağlar duvarlarımdan Ben bir tohumum Al beni toprağa ek yeniden Neredesin hani ne oldun Antik bir kadın başı mıydın Yoksa bir deniz miydin eskiden Yosunların kurudu mu öldü mü balıkların Hani bir Nefertiti yaşamıştı eski Mısır’da Yoksa o muydun sen Hadi, anlat bana neydin Belki de uzak belirsiz bir noktaydın sen Öyküme girmeseydin İnsan bir kere ölür Her gün ölen umutlarımızdır içimizdeki Paramparça olmuş sevgilerdir Her aldanış Yeni bir aldanışa hazırlar bizi Zamanla renkler değişir Donuklaşır anılar Silinir üstümüzden Güzel olan ne varsa Görür içindeki bütün hayallerin olduğunu İnsan yaşarsa. Ve bir gün insan da ölür Çimen gibi yaprak gibi Sarsılır yeryüzü yerinden Devrilen koca bir ağaçtır sanki Durur atışları yorgun kalbimizin El, ayak kesilir Göz ölür, dudak ölür, kan ölür Susar ta içimizde Yıllardır çalan çalgı Bütün teller ses vermez olur Acılar diner Ve bir gün biter bu çirkin oyun Perde iner…

Şair : Ümit Yaşar Oğuzcan

]]> http://catak.wordpress.com/2007/02/18/umit-yasar-oguzcan/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/02/18/sezai-karakoc/ http://catak.wordpress.com/2007/02/18/sezai-karakoc/#comments Sun, 18 Feb 2007 12:50:51 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/02/18/sezai-karakoc/ ]]> Mona Roza Mona Roza, siyah güller, ak güller
Geyvenin gülleri ve beyaz yatak
Kanadı kırık kuş merhamet ister
Ah, senin yüzünden kana batacak
Mona Roza siyah güller, ak güllerUlur aya karşı kirli çakallar
Ürkek ürkek bakar tavşanlar dağa
Mona Roza, bugün bende bir hal var
Yağmur iğri iğri düşer toprağa
Ulur aya karşı kirli çakallarAçma pencereni perdeleri çek
Mona Roza seni görmemeliyim
Bir bakışın ölmem için yetecek
Anla Mona Roza, ben bir deliyim
Açma pencereni perdeleri çek…

Şair : Sezai Karakoç
]]> http://catak.wordpress.com/2007/02/18/sezai-karakoc/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/02/18/bulent-yauz-bakiler/ http://catak.wordpress.com/2007/02/18/bulent-yauz-bakiler/#comments Sun, 18 Feb 2007 12:49:35 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/02/18/bulent-yauz-bakiler/ ]]>

Gözlerin İstanbul Oluyor Birden

Seninle bir yağmur başlıyor iplik iplik, Bir güzellik doğuyor yüreğime şiirden. Martılar konuyor omuzlarıma, Gözlerin İstanbul oluyor birden. Akşamlardan, gecelerden, senden uzağım Şiirlerim rüzgardır uzak dağlardan esen Durgun sular gibi azalacağım Bir gün, birdenbire çıkıp gelmesen. Şarkılarla geleceksin, duygulu, ince Yalnız gözlerime bak diyeceksin. Ellerim usulca ellerine değince Kaybolup gideceksin Bir elim seni çizecek bütün pencerelere Bir elim seni silecek. Kalbim: Ebemkuşağı; günde bin kere Senin için yeni baştan can kesilecek. Ne güzel seni bulmak bütün yüzlerde Sonra seni kaybetmek hemen her yerde Ne güzel bineceğim vapurları kaçırmak Yapayalnız kalmak iskelelerde. Seninle bir yağmur başlıyor iplik iplik, Bir güzellik doğuyor yüreğime şiirden. Martılar konuyor omuzlarıma, Gözlerin İstanbul oluyor birden.

Şair : Yavuz Bülent Bakiler

]]> http://catak.wordpress.com/2007/02/18/bulent-yauz-bakiler/feed/ 0 catak http://catak.wordpress.com/2007/02/18/bulent-yavuz-bakiler/ http://catak.wordpress.com/2007/02/18/bulent-yavuz-bakiler/#comments Sun, 18 Feb 2007 12:47:21 +0000 TAHSİN ÇETİNKAYA http://catak.wordpress.com/2007/02/18/bulent-yavuz-bakiler/ ]]>

Bir Gün Baksam Ki Gelmişsin

Bir gün baksam ki gelmişsin… Bir güvercin gibi yorgun uzaklardan yar. Gözlerinde bir bitmez, bir tükenmez güzellik Saçlarında ilkbahar…Bir gün baksam ki gelmişsin… Gülüşünde taze serin bir rüzgar Ellerin yine eskisi kadar güzel Çiçek açmış dokunduğun bütün kapılar… Bir gün baksam ki gelmişsin… Hasretin içimde sonsuzluk kadar. Şaşırmış kalmışım birdenbire çaresiz. Dökülmüş yüreğime gökyüzünden yıldızlar. Bir gün baksam ki gelmişsin… Ne yüzünde bir gölge, ne dilinde sitem var. Tozlu pabuçlarını gözlerime sürmüşüm Benim olmuş dünyalar…

Şair : Yavuz Bülent Bakiler

]]> http://catak.wordpress.com/2007/02/18/bulent-yavuz-bakiler/feed/ 0 catak